İçinden geçtiğimiz şartlar ne kadar da İkinci Dünya Savaşı sonrasını andırıyor. FP'nin küllerinden doğacağı sinyalleri alınan yeni oluşum da, her geçen gün, o günlerin şartlarından doğan DP'yi çağrıştırıyor. Dünya, Türkiye ve yeni oluşum birbirini gözleyerek gelişiyorlar sanki...

İkinci Dünya Savaşı sonrası şartlar, daha önce denendiği (Cemiyet-i Akvam) halde başarılı olamamış Birleşmiş Milletler'i doğurdu. Dünya mâlî sistemine egemen olacak Dünya Bankası ve Uluslararası Para Fonu (IMF), yine o günün şartlarında, Bretton Woods'ta toplanan ülke temsilcileri tarafından oluşturuldu. Daha sonra NATO'da kıvamını bulacak Sovyet sistemine karşı savunma bloğu da o günlerde başlayan tartışmaların sonucudur. Avrupa'da da, Hıristiyan Demokrat partiler, aynı şartların ürünü oldular...

Dünya çapındaki gelişmeler, oluşan düzenin bir parçası olmaya dâvet edilen Türkiye'ye de o günlerde yansımakta gecikmedi. Çok partili düzene geçiş, hak ve özgürlüklerin genişletilmesi, halkın taleplerine kulak verilmesi o yansımanın sonucudur. Her dönem kendi partisini de çıkarır; Türkiye ilk demokratik seçimde iktidara taşınacak DP ile o günlerde tanıştı. CHP içerisinde yer alan dört siyaset adamı, önce 'dörtlü takrir' ile itirazlarını kitlelere duyurdular; ardından da etkisi kısa sürede ülke sathında hissedilecek DP'yi kurdular...

Bugün, dünya, hiç kuşku yok, düzenini yeniden elden geçiriyor. Bir çok örgüt, kurum ve kuruluş görev alanlarını yeniden belirliyor; bu arada yepyeni düzenlemelerle de karşılaşılıyor. Bu köklü altüst oluşun en sert biçimde kendini hissettirdiği ülkelerin başında geliyor Türkiye; Batı'nın başını çektiği uluslararası sistem, belli ki, bu defa da Türkiye'yi dışarıda bırakmak istemiyor... İkinci Dünya Savaşı sonrasında, İsmet İnönü'nün kaçınılmazlığını anlar anlamaz kendini akışına bıraktığı değişim, bu kez, "İnönü'den daha İnönücü" bir cephenin direnişiyle karşı karşıya. Bu yüzden iki taraflı bir tereddüt yaşanıyor...

Eksik olan ve tereddüdü ortadan kaldırmaya yarayacak olan, bu döneme yakışan yeni bir siyasi oluşumdur.

Demokrat Parti, kurulduğu andan (1945) itibaren, dünyadaki gelişmeleri doğru yorumlayarak değişimin bayrağı olmuştu. Tutucu bir partinin içerisinden çıkan bildik bir kadroydu DP'yi oluşturanlar; dönemin yerleşik değerlerini savunanlar, DP'nin neyi temsil ettiğini iyi değerlendiremedikleri için, yeni partiye başarı şansı tanımıyorlardı. Sonucu biliyoruz.

FP'nin kapatılması sonrasında 'yenilikçi' diye tanınan kadro, o kadronun bile tam fark edemediği muazzam bir heyecan dalgası meydana getirdi. Meral Akşener, Sadık Yakut, Hüseyin Çelik ve Ertuğrul Yalçınbayır, 1945'in partilerinin gidişine itiraz eden 'dörtlü takrir' imzacıları gibiler. Düne kadar farklı partilerde yer alan bu dört siyasi, doğal çevresi olmayan bir partide siyaset yapan 40 kadar milletvekiliyle buluşup, hep beraber oluşturacakları bir başka partiye vücut vermek üzere işbirliği yapıyor... Yeterince simgesel özellikler taşıyan bir çıkış bu...

İkinci Dünya Savaşı sonrası şartlarının doğurduğu DP, 'yerli' olanla 'evrensel' çizgilerin uygun bir bileşkesiydi. Eli nasırlı, poturlu, çarıklı, kasketli kitleler, tiril tiril kolalı gömlekli, kâğıt gibi ütülenmiş pantolonlu, şapkalı, profesör unvanlı bir kadroyla DP'de buluşmuştu; o buluşmadır iktidarı getiren... Yeni oluşum da, benzer bir buluşmayı çok farklı olmayan bir zeminde sağlayabilirse, karşılaşacağı sonuç da benzerlik taşıyabilir. Bugün gözümüzün önünde yaşanan, tarihin, münasip bir aradan sonra, benzer şartlarda tekerrür etmesi olabilir...

İkinci Dünya Savaşı sonrası kendine özel şartları bulunan bir dönemdi; gelişmeleri okuyabilen bir kadro o dönemin partisini oluşturarak milleti iktidara taşıdı. Soğuk Savaş sonrası şartlarında dünyanın yeniden kabuk değiştirdiği günümüzde de, bu dönemin özelliklerini iyi değerlendirebilecek bir kadro, kitlelerin beklediğini her vesileyle dışa vurduğu partiyi oluşturabilirse, iktidarla ilk köşe başında tanışacaktır.

Çoğu gitti, azı kaldı.

FEHMİ KORU

Künye

Temsilcilikler

ReklamTarifesi

AboneFormu

MesajFormu