Yaprak kıpırdamayan bir gece. O yapışkan sıcaktan kaçarak sığındığım balkonda, gecenin bir vaktinde küçük radyoyu karıştırıyorum. Birden bir ses! A, aa.. Nerden çıktı bu?.

Mürüvvet Kekilli “Mahkemeye versem seni asarlar”ı söylüyor. Otuz-kırk sene öncesine dönüyorum. Ardından Yüksel Özkasap “beyaz atlı şimdi geçti buradan”ı okudu. [Yılmaz Güney galiba bu parçaya bir avantür filim çekmişti.] Şarkı-türkü-arabesk peşpeşe devam ediyor. Hep böyle unutulmuş, bir dönem havai fişek gibi parlayıp sonra sönmüş, devrin duyarlığını-sosyolojisini vb. yansıtan; alt yapısı zayıf ama tıpkı o dönemin Yeşilçam filimleri gibi samimiyet dolu [fakir ama onurlu] parçalar.

Kim yapıyor bu programı?

Dayanamayıp telefon açtım.

Cemal Kuru adlı bir arkadaşı bağladılar, konuştuk; Cemal çok heyecanlandı, ilk ben aramışım; ona “Ben de Kanal 7'de bulunuyorum, ilk fırsatta görüşelim” dedim. Ve nitekim bir cumartesi buluştuk. Cemal'in hikâyesi şöyle:

1955 Ordu-Fatsa-Küpdüşen köyü doğumlu. Bir çiftçi ailesinin çocuğu. İlkokuldan itibaren müziğe sevdalı. Samsun'da ortaokula başlıyor, maddi imkânsızlık yüzünden okulu bırakıp terzi çırağı oluyor. O yıllardan itibaren plak toplamak Cemal'de bir tutku, eline geçen parayı plağa yatırıyor. Bir yandan terzilik yaparken (sonra konfeksiyon işçisi) bir yandan da Samsun Halk Eğitim Merkezi'nde halk müziği kurslarına katılıyor. Koro şefi Avukat Necati Bulutay elinden tutuyor; bir sonraki aşama Samsun Belediye Konservatuvarı. Sevdalanıyor Cemal lakin sevdiğini alamıyor. 1975 asker dönüşünden sonra Samsun Fuarı'nda (Villa Aile Gazinosu) sanatçı olarak çalışmaya başlıyor, ardından başka gazinolar. Bir ara Ankara'da yapılan Altın Mikrofon Ses Yarışması'nda ikinci oluyor. 1984'den itibaren bunalımlı bir dönem sonunda dindarane bir hayatı seçiyor ve artık sadece ilahi okumaya başlıyor (4 adet ilahi kaseti var). Samsun'da bir terzi dükkânı açıyor ve plak toplamaya devam ediyor. Bugün için on binin üzerinde plağı olduğunu, sayısını kendisinin de bilmediğini söylüyor.

Müzik meraklıları içinde koleksiyon yapanlar çoktur. Taş plak, Hafız Burhan, Safiye Ayla, Münir Nurettin, Tamburî Cemil gibi üst seviyedeki meşhur sanatçıların plaklarını toplayana rastlayabiliriz. Cemal'in koleksiyonunda bunlar da var. Ayrıca, Ahmet Sezgin, Nezahat Bayram, Muzaffer Akgün vb. gibi bir dönemin ünlü halk müziği şöhretleri de var.

Ama benim için ilginç olan, yukarıda değindiğim artık tamamen unutulmuş, bulunması zor, yaptıkları müzik tartışılsa bile zamanında rağbet görmüş [kitsch örnekleri dahi bulunabilen] son dönem müzik tarihimiz, sosyal değişim tarihimiz için fevkalade önemli parçalar. Birkaç örnek vermek faydalı olacaktır: Cahit Seyhanlı (Veremli kız. Nedret Güvenç'in hıçkırık efektleri ile ne çok tutulmuştu), Sabahattin Bölük (Ahu gözlüm, Meyro), Nebahat Yıldız (Cahildim aldandımn), Ayfer Ünler (Züleyha), Kenan Temiz (Elleri cebinde-Ayşem), Seyfettin Sucu (Sevdiğim kız gelin olmuş), Adnan Varveren (Köyden gelen gelin), Nurcan Opel (Olmuyor), Mehmet Bozdoğan (Sana gelmek istiyorum), Şenay Şenses (Ormancı'yı ilk okuyan sanatçı), Selma İstanbullu (Hata ettim bir kere), Kazım Akar, Şeref Üzülmez, Müslüm Sümbül, Fatoş İncegüzel, Bayram Durmaztuna ve başkaları.

Bu sanatçıların bir kısmının yüzden fazla plağı çıkmıştır. Bazıları aramızdan ayrıldı, bir kısmı da (ilginçtir) belli bir yaştan sonra dindarane bir hayatı tercih etmişlerdir.

Radyo 7 Müdürü Ferman Karaçam'ın Cemal Kuru ile münasebete geçip elindeki bu zengin malzemeyi Radyo 7 arşivine kazandırması çok isabetli olmuştur.

Nostalji Rüzgarı adlı programı sinema-tiyatro sanatçısı Dilaver Uyanık sunuyor. Cumartesi geceleri 9-11 arasında.

Programın tek takıldığım noktası ikide bir “Radyo 7” diye parçaların arasına reklam girilmesidir.

Böyle bir programı sevmeyebilirsiniz, yersiz bulabilirsiniz, cızırtılı plak sesinden rahatsız olabilirsiniz; ama şunu bilin ki: Türkiye radyolarında böyle bir programa rastlamak pek mümkün değildir; meraklısına duyrulur.

MUSTAFA KUTLU

Künye

Temsilcilikler

ReklamTarifesi

AboneFormu

MesajFormu