100 yılı aşan modern Olimpiyad Oyunları tarihinde (2 istisna dışında) hiçbir şampiyonun oğlu şampiyon olamadı. Macar ciritçi Nemethy'lerle İsveçli trapcı Björn'ler, onbinleri aşan altın madalyalı yarışmacılar arasında "şampiyon baba-oğullar" olarak "istisna" teşkil ederler. Elbette istisnalar da kuralları bozmaz. Fabrikatörün oğlu fabrikatör oluyor da şampiyonların oğulları neden şampiyon olamıyorlar? İş hayatında dükkan-tezgah kurulmuş ve hazırsa yönetimin başına geçen oğullar, genellikle teşkilatı daha da büyütüyorlar.

Akıllı işadamları, 25. yıl tehlikesini atlatmak için, üst kademelerde gençleştirmeye gidip, idareyi evlada bırakıyorlar. Ticarette başarı genetiktir. Osmanlı İmparatorluğu'nda gayri müslimler orduya alınmadılar ve ticaretle ilgilendiler. Müslüman halk ise cepheden cepheye koşturuldu. Terhisten sonra da çiftçilik ya da "Devlet kapısına kapılanmak"la ömür tamamladı. Hademelik, katiplik, bekçilik yeterli sayıldı. Bu yüzden Müslüman işadamları ticarette belli yerlere gelebilmek için büyük zahmetler çekti, çünki, genetik olarak ticari beceri sahibi değildi. Çok şükür ki artık yeni kuşaklar yetişti. Hortumcuların kökleri kurutulursa, daha da ileri hamlelerin atılacağı muhakkaktır. Pekala, zengin bir babanın oğlu zengin olabiliyor da şampiyon bir babanın oğlu neden şampiyon olamıyor? Sporda beceri de genetik özellikler içerir. Sağlam vücutlu yarışmacıların evlatları da sağlam olur. Alkolik ebeveynlerin evlatları iskelet ve beyin yapıları açısından nasıl çürük oluyorsa, güçlü ebeveynlerin dölleri de güçlü olur. Demek ki, sportmen, sağlam, işlek beyinliler arkalarında daha değerli kuşaklar bırakırlar. Ebeveynler ne kadar sağlam olurlarsa olsunlar, evlilik kurarlarken "kan testi" yaptırmamışlarsa, eşler arasında "kan uyuşmazlığı" varsa netice alınamaz.

Bunları da böylece belirttikten sonra şimdi esas sorumuza cevap bulmağa çalışalım: Her yarışma dalında şampiyon olabilmek için "fedakarlık" yapmak gerekir.

Bir kıza aşık olan ve kendisini sevdiğine, eşine, dostuna, anasına, babasına ispat etmeyi azmeden gençler, hedeflerini seçenler altın madalyalara kavuşurlar. Üstün niteliklere sahip oldukları şampiyonluklarıyla perçinlenenlerin oğulları, ne için zahmete girsinler? Çünki onlar, Milli Kahraman muamelesi gören seçilmiş yarışmacıların evlatları olarak her yerde parmakla gösterilirler. Baba gibi oğul da ün sahibi olur. O zaman, kendini ispat etmek için çabalama zorunluğu ortadan kalkar. Bundan dolayı olmalıdır ki, 100 yılı aşan Olimpiyad tarihinde "2 istisna" dışında baba-oğul şampiyon yoktur.

YAKUP TOPUZ

Saygılı, yüksek okul mezunu, çalıştırdığı takımı Dünya Şampiyonu (1994) yapmış, dünyadaki bütün serbest stil güreşçilerin mücadele şifrelerini bir dakikada çözme yeteneğine sahip, eşi az bulunur bir teknisyen. Bugünkü federasyon Yakup Topuz'dan yararlanmak istedi ama üst makamlar buna izin vermedi. Ermeni asıllı Şahmuradov'a, Pontus döküştüsü Sapunov'a ve Sydney'de Serbest Güreş Milli Takımımızı yerle bir eden Vladimir Yumin'e kucak açılıyor da Yakup Topuz neden dışlanıyor? Mahmut Demir, Sebahattin Öztürk, Turan Ceylan ve Ahmet Orel'le Selahattin Yiğit'i Yakup Topuz yetiştirmedi mi?

VEHBİ EMRE

Bu hafta sonu İstanbul Bağcılar'da Vehbi Emre adına uluslararası güreş turnuvası yapılacak. 14 Mart 1903 tarihinde İstanbul'da doğan Vehbi Emre, doğduğu gün (14 Mart 1981) hayata gözlerini kapadı. Çeşitli aralıklarla 17 yıl Güreş Federasyonu Başkanlığı yaptı. Vehbi Bey'in kardeşi Veysi Emre büyük bir atletdi: Gülle Atmada 15.25 m.lik rekoru tam 25 yıl kırılamadı. 1924 Paris Olimpiyadları'nda Türkiyemizi temsil edecek ekibe seçilmesine rağmen, İş Bankası'nın kuruluş çalışmalarını yürüten Celal Bayar'dan izin alamadı. Bir ara FİLA Başkanlığı'na da (1970-71) vekalet eden Vehbi Emre, en kıdemli İş Bankası mensuplarından biriydi. Bunun için bugünkü Genel Müdür Ersin Özince, Vehbi Emre adına düzenlenen uluslararası bir turnuvada İş Bankası'nın sponsor olmasını sağlamalıydı. Belki kendisine baş vurulmadı!

ALİ GÜMÜŞ

Künye

Temsilcilikler

ReklamTarifesi

AboneFormu

MesajFormu