Danseden, lezzet üreten, yağ içindeki, yumuk yumuk olan, bu haberin yazılabilmesi için beynimden gelen komutları buraya yerleştiren, tiner torbasını tutan, dokunduğunda yüreği ferahlatan, sıcaklığı duyumsatan ve nasırlı, kirli, büyük, soğuk, sıcak... Bedenin dışarıdaki beyinleri, yüreği 'ele' veren eller...

Aristo için "Araçların aracı" olan, en basit anlatımla ise dokunmak, tutmak, hissetmek için kullandığımız organlarımız. Bedenin omuzlarla bağlanan üst iki yanından uzanan kolun sonundaki beş parmak, tırnaklar ve avuç içinden müteşekkil ve bir o kadar mucizevi uzuvlar.

Elleri anlatmak bu kadar kolay değil elbet ama İstanbul Fotoğraf Klübü'nün 13 sanatçısı zor olanı fotoğraflarla hiç söze gerek duymadan yapıyor. Dünya Aktüel Kitabevi'nde açılan "Eller" sergisi bakmadan geçilmeyecek ellerin sergisine ev sahipliği yapıyor.

Her renkten, her cinsten kırk elin buluştuğu bu sergide eller obje olarak sanata el veriyor bu kez. Zil takan neşe, kelepçeli olan hüzün, sıkılı bir şekilde havaya savrulan mücadele, fincanın kulbunu tutan keyif, büyük ve küçüğü biraradayken şefkat kazanıyor, her el ayrı bir öykü anlatıyor. Seyredenler de, usta ellerin dondurduğu karelerdeki ellerin coğrafyasında renkli bir gezintiye çıkıyor.

ÜÇ SENELİK ÇALIŞMANIN ÜRÜNÜ

İstanbul Fotoğraf Kulübü yeniden yapılanmasının ardından "Eller" adlı ilk sergisini Dünya Aktüel Kitabevi'nin Cafe Virgül salonunda açtı. 16 Eylül'e dek gezilebilecek sergi, üç seneye yakın süre boyunca yapılan çalışmaların saydamdan renkli basılmış 40 kadarını içeriyor. Amatör olarak fotoğrafa gönül veren üyelerden oluşan kulüp üyelerinden Ahmet Yılmaz, A. İpek Tufan, Banu İplik, Başak Öztoprak, Bülent Yüksel, Cem Yak, Elif Baske, Elif Tuncay Özdeniz, Engin Dağhan, Erem Boray, Öner Mangut, Özlem Gülbay, Volkan Uygun'un 40 eserinin yer aldığı sergi elleri sanatta, ticarette, aşkta, suçta, işte, ibadette ve aylak olduğu hallerde karelere hapsediyor.

ONLARA İYİ BAKIN

Ellerimiz, hayatın, üzerinden önce hafif sonra derin çizikler atarak geçiverdiği ellerimiz. İki elinizi ileriye doğru şöyle bir uzatıp bakınca, o ellerin geçmişini de hatırlarsınız değil mi? İlk oyuncağını tutan yumuk halini, annenizin elini öperkenki utangaç halini, gözünün yaşını tersiyle silerkenki tedirgin halini, işini eline aldığı zamanki kıvançlı halini.. Ellerimiz; hayata dokunduğumuz, tutunduğumuz organlarımız.
Onlara iyi bakın...