MEHTAP GÜR / mehtapgur@yahoo.com
Mevsimin Adı Barış, bir bakıma 39 yaşına kadar benliğinizde saklı gölgede kalan yüzünüzün, düşüncenin katı kuramları arasından fışkıran bir dışa vurumu gibi. Peki, düşünür Ömer Çaha'nın gölgesinde varlığı sezilmeyen şair Ömer Çaha daha önceleri nerelerdeydi?

Kendi gölgesinde. Ya da bilimsel çalışmalarıyla örülmüş kendi dünyasında. Galiba her şeyin bir zamanı var. Şiirlerimin gün yüzüne çıkması için de bir zamana ihtiyaç vardı. Onların, ya da belki de benim yeterince olgunlaşmam için. Sanıyorum zamanı gelince bu tarafım ortaya çıkmış oldu. Ben zamanı fazla acele etmeden tüketirim. Onun için 39 yaş, benim için tükettiğim zamanın, soluduğum havanın ilk basamakları gibi.

Bu kitap bir şey değil, belki de her şey.. Tek tiplilik, belirleyici bir standartlaşma, bir norm, bir tekrar, bir benzeşme, salt klasik veya hep yenilik arayanları oldukça şaşırtacak. Şiirinizde sürü dışı hareketlenmeler dikkat çekiyor, yanılıyor muyum?

Sürü dışı hareketlenmeler.. Bu doğru bir tespit. kitabın arayışını sürdürdüğü şeylerden biri sıra dışılık, sizin deyiminizle sürü dışılık. Merihli Bir Adam derken aslında tam da anlatmaya çalıştığım şey galiba bu. Hiçbir yeri, yurdu, evi, barkı, cemaati, meşrebi olmayan, ya da çok olan bir adamın arayışı.

Kitapta, kötürümleşmiş düşlerin sözcük aralarına şiirin sonsuz soluğunu üfleyerek tek his hareketiyle ayağa kaldırıyor. Kendi hareketi içerisinde çarmıha gerilmiş düşünce durağanlıklarının avuçlarındaki paslı çivileri 'Roma'nın üzerine yürüyerek' söküyor ve düşünceyi küresel alanda özgürleştirerek aktivite kazandırıyorsunuz. Buradan hareketle, 'kardeşlik şarkısı' sınırları sökülmüş bir dünya düşünüzün dışa vurumudur diyebilir miyiz?

Doğru. Fevkalade güzel bir tespit. Görkemli Yunan ve Roma medeniyetleri, İslam medeniyeti, tarih içinde kurulan devletler... Bunların tümü geçiyor, zamanla. Kalıcı, en kalıcı şey "beşeriyet"in kendisidir. Ve beşeriyet aslında aynı cevherin farklı renklere, derilere, dillere bürünmesinden başka bir şey değil. Bu yönüyle Mevsimin Adı Barış, zaten evrensel bir olgudan hareket ediyor ve vardığı yer de orası oluyor doğal olarak. Farklı bedenlerde olmalarına rağmen aynı öze sahiplik, kardeşlik şarkısıyla ifade ediliyor galiba.

Düşünce kalıpları sanki sorgu sandalyenizde. Çözüm önerme noktasındaki durağanlığınız şiirlerinizde derin postmodernizm izleri bırakıyor, bunu nasıl açıklıyorsunuz?

Postmodern izler söz konsusu olabilir. Bazı şiirler böyle bir görüntü veriyor. Ama Mevsimin Adı Barış zaten bir arayış kitabı aslında. Cevapları olmayan ve yumak yumak soruları bulunan.. Nelerin olmaması gerektiğini haykırıyor, yani yanlış olanları. Olması gerekenleri ise öznelerin kendilerine bırakıyor. Aslında vazgeçmediği bazı değerler var: Akıl, aşk, sevgi, asalet vs. Herbirini okuma biçimi kişilere göre farklı olsa da, şiirlerimde bunların altını kalın hatlarla çiziyorum.

Aşkı yer yer dünya görüşünüze yontarak farklı bir bakış açısıyla biçimlendirdiğinizi gözlemliyoruz. Bu aşka yeni bir bakış açısı getirme çabası mı?

Yok, hayır, böyle bir çaba değil. Yeni bir bakış açısı getirmekten çok, durduğum yerden bir bakış. Aşk, her yerde ve zamanda aynı. Ancak onu yaşama biçimimiz, deneyimlerimiz, şartlarımız farklı olabiliyor. Önemli olan nerede duruyorsanız durun, duruşunuzu aşkla yoğurmaya çalışın. Mesleki kişiliğinizi, düşüncelerinizi, dünyadaki yerinizi, aşk ile yoğurmak. Bir inşaat işçisi iken ördüğünüz, yorgun argın halinizle, çatlamış ellerinizle, büzülmüş belinizle ördüğünüz duvarın harcına aşkı katabiliyorsanız, bu sizi kamil manada insan yapmış demektir. Önemli olan bu. Benimkisi de böyle bir çaba galiba. Sahile vurmuş yengeç leşine aşkla bakabilme önerisi benimki...