Zaman zaman, yaşadığımız hayatın derinliklerinde saklı duran "giz"e erişmede çaresiz kaldığımız durumlarda, ruhumuzda her daim yanıp sönen "göçebe" bir hayalin peşine düşeriz. Çünkü göçebelik, tüm varoluşun gelip geçiciliğini, tüm hayatın sürekli dağılıp döküldüğünü, çevremizdeki evreni baştan başa dolduran buzsu ölümlerin amansızlığını hatırlatır bize...

Göçebe hayatın safiyeti, çocuksuluğu, tehlikelerle yüzyüze bulunuşu ve ölüme el altından sürekli yakınlığı çoğu zaman ruhumuzda yeni depremler yaratır. İşte ruhumuzda barındırdığımız bu bölünmeler ve çelişkilerdir ki hayatımızı zenginliklerle donatır, gelişip serpilmesini sağlar.

Zaten hayatımızda bir kez olsun, ruhumuzun göçebe çadırlarını yakıp yıkan aşka uğramadıktan sonra mantıkmış, aklı başındalıkmış ne anlam taşır ki... Ölüm arkamızda dikilmese, tek başına duyulunca sağlanan hazzın ne değeri olur ki... Üstelik ezeli düşmanlık olmasa, sevginin yüzüne kim bakar ki...

Belki de bu yüzden, zaman zaman içimizdeki 'Hafız'ı bile kaybederiz. Çünkü, gizlerle dolup taşan hayat, gözlerini dikmiş bize bakıyor. Uçsuz bucaksız zifiri bir dünya, masalsı tehlikelerin kol gezdiği dikenli bir orman gibi 'Hafız'ı gözlüyor.

Dünyanın üzerimize geldiği, yaralarımızın yeniden kanamaya başladığı saatlerde içimizden bir ses, "Hafız, nerelerde kaldın, ezberindeki bütün sureleri göçebe bir rüyaya mı teslim ettin" diye yalvarır.

Sonra burcu burcu bir koku gibi, sanki göçebe bir rüya sarar etrafını. Ve hafız bir deniz gibi, bir cennet gibi çağıldayıp akar çok uzaklardaki martıların ardından... Sadece küçük aşk adacıkları kalır, hafızın içinde mırıldanan sözcüklerden...

Şimdi her zamakinden çok, bütün gönül okşayıcı sözcüklerin, örtülerin altında başka bir dünya var. Bu yüzden, gözle görülemeyecek kadar uzak bir yerde o iyi kalpli Hafız'ın yanıp kül olmuş ilahileri çınlıyor sadece...

Bu yüzden, cezbeden, baştan çıkaran tehlikelerle dolu bir geleceğin titreşimlerini de alıp götürüyor hayat...

Unutmaların denizi gerilere çekiliyor, silinip gidiyor ortadan. O hanidir kayıplara karışmış, o tarifsiz açık mavi gözler yeniden başlıyor...

/Onun gözlerine kimse bakamaz
baksa da göremez
müzikle inilen gizli bahçelerinde
bir başka varlık daha var
her zerresi içimde kayboldukça
onu bulamam, bulsam da meleklere geri dönemem./

MEHMET OCAKTAN

Künye

Temsilcilikler

ReklamTarifesi

Abone Formu

Mesaj Formu