Yahya Kemal "düşünceyi yoğurarak duyguya dönüştürmek"ten bahseder. Ben de bundan böyle haftada iki gün aktüel olayları düşünce zemininde yoğurarak yoruma dönüştürmeye çalışacağım. Zaten yabancısı olmadığım Yeni Şafak ailesine katılmak ve düşünceye değer veren insanlarla buluşmak, özellikle asırlık kavramların bir anda buharlaşarak meşruiyet bunalımlarına dönüştüğü böyle bir dönemde benim için anlamlı olacaktır.

3 Kasım sonrası yeniden harmanlanan siyasal alanda da yeni kavramsallaştırmalar ve yeni analizler gerekiyor.

Bu çerçevede Türk siyasetinde gerilim noktalarında biri olarak karşımıza çıkan anahtar kavramlardan en önemlisi olan "kimlik siyaseti"ni yeniden değerlendirmek gerekiyor.

Kimlik siyaseti "Biz ve diğerleri ayrımı yapan; tek bir mezhebi, etnik unsuru veya dini anlayışı siyasetinin ana gövdesi yaparak, diğer seçenekleri karşısına alan bir söylem ve örgütlenme biçimini" ifade eder.

Öncelikle şunu açıklıkla belirtmek gerekir: Çeşitli kimliklerin demokratik bir zeminde kendilerini dile getirmek istemeleri veya kimi sorunlarını demokratik-hukuk devleti çerçevesinde çözmeye çalışmaları en tabii olanıdır. Siyasetçiler de bu duruma elbette sessiz kalamazlar ve halkın beklentilerine cevap vermek durumundadırlar. Dünyada son dönemde kimlik ve aidiyet kaynaklı taleplerde patlama yaşanıyor. Bunda kimi siyasal yönetimlerin kimlikleri gözardı eden tavırlarının da, küreselleşen dünyada tutunmaya çalışan altkültürlerin varlık alanı bulabilme arayışlarının da etkisi var. Ancak görünen tablo o ki, insanlar cinsiyet ve etnik özellikler gibi doğal kimlikleriyle; din, mezhep, ideoloji gibi iradi kimliklerini daha bir önemsiyorlar. Doğal olarak bu kimlik talepleri siyasete de yansıyor, kimliksel talepler ve söylemler siyasal zeminde varlık alanı arıyorlar. Öncelikle bu durumu normal görmek gerekir. Yani kimlik siyasetinin özgürleştirici bir boyutu var. Ancak Türkiye özelinde kimlik siyasetinin özgürleştirici boyutunun çatışmacı ve kutuplaştırıcı boyutun arkasında kaldığı görülüyor.

Sadece Kürtlerin, sadece Alevilerin ya da sadece İslamcıların dertlerini dile getirecek bir örgütlenme, toplumsal düzlemde de bir muhalefet ve çatışmaya dönüşebilme riski taşıyor. Oysa mesele, herhangi birine saygısızlık yapmadan çok sayıda kimliğe yer bulacak bir siyasal üsluba ve yapılanmaya sahip olabilmektir. Asıl olan kimlikler üzerinde değil, kimliklerin varlık imkanı bulabileceği bir söylem üzerinde yoğunlaşmaktır.

Kimliksel talepleri önemseyen ve farklılıkların bir bölümünü temsil etse dahi farklılığın kendisini kabullenerek bütünlükçü politika izleyen demokrat ve özgürlükçü bir Türkiye partisinin bugünkü konjonktürde başarılı olma şansı daha yüksek görünüyor. AK Parti'nin kuruluşundan itibaren yüklenmeye çalıştıgı misyon buna işaret ediyor.

Türkiye halkı, ülkeyi kutuplaşmalara götüren, halkın genelini kucaklamayan, söylem ve üsluplarıyla marjinalleşen partilere tam anlamıyla güvenmiyor. Huzur ve uyum isteyen Türkiye toplumu ülkenin tüm sorunlarını gören ve çözmeye çabalayan, farklı toplumsal kesimleri hasım olarak görmeyen bir anlayışı arzuluyor.

Türkiye'nin tüm sorunlarını çözmeye aday olmayan, toplumsal kesimleri bir arada tutmayı başaramayacak bir partinin sadece tepki ve yılgınlığı kullanarak, belli bir kimliği politik malzeme yapması siyaset alanının toplumsal alanı ayrıştırmasına sebep olabilecek bir durumdur. Bu yüzden AK Parti'nin yılgınlıkları ve tepkileri kaşıyan değil, siyasal sisteme demokratik bir talep olarak aktaran yaklaşımı büyük önem taşıyor. Çünkü siyaset bugün her zamankinden daha çok birlikteliğin ve kuşatıcılığın lokomotifi olmak zorundadır. Türkiye'nin farklı kimliklerin dile gelebileceği ve birlikteliğin korunabileceği bir siyasi anlayışa ihtiyacı olduğu söylenebilir.

Toplumun belli bir kesiminin, belli bazı talepleri üzerinde yoğunlaşan partilerin kuşatıcı olamadığı çok açıktır. Asıl olan belli kesimlere temiz hava sağlamaya çalışmak yerine, herkesin teneffüs edebileceği temiz bir atmosfer için siyaset yapmak olmalıdır.

Künye

Temsilcilikler

Abone Formu

Mesaj Formu