Şeflerin gösterisi...

 
Tabiatı gereği değişime karşı olan devlet erki, dış gelişmelerin zorlamasıyla, kendi alanını korumak üzere değişim tartışmalarında değişimi destekleyici bir görüntü veriyor

Yükselen değişim dalgası iki ayrı tehdit arasında sıkışıyor. Bir yandan, dünkü basın toplantısında, Cumhurbaşkanı Demirel'in statükonun referansı olan 28 Şubat'la, AB adaylığı için gereken toplumsal ve siyasal değişimi kol kola sokmaya çalışması, öte yandan değişimi sevk ve idare etmesi gereken muhalefetin tam bir siyasal gerilik içinde olması, değişimin koluna girerek onu yanlış yollara çeken iki ayrı kıskaç.

Sivil toplum kavramının başına gelen, "değişim" kavramının da başına geliyor yavaş yavaş. Sivil toplumu "kurtarıcı" makamına koyan entelektüel ve siyasal gerilik, "değişim"i de içerik ve yön tartışmalarından boşandırarak tek başına bir mehdi gibi algılıyor. Bu da siyasetin önünü açması veya siyasallaşmanın işareti olması gereken değişimin içeriğinin siyasetsizleşmesi anlamına geliyor. İşte bu nokta, değişim tartışmalarının ciddi bir içerik ve yön tartışmasından boşandırılarak ele alınmasının görünmez tehlikelerini doğuruyor ve bizzat değişimin varoluş alanını tehlikeye sokuyor.

Oysa değişimin sahici bir iyileşme olması için her aşamada içerik ve yön tartışmasının yapılması zorunlu. Muhalefetin değişim tartışmalarını bir içerik ve yön tartışmasına çekmek yerine, değişimin önüne set koymaya varan bir siyasal gerilik içinde davranması, değişimin sevk ve idaresini hükümet unsurlarına teslim etmiş durumda. Siyasete karşı durarak hükümet olma fırsatına kavuşmuş bu unsurların değişimin temsilcisi durumuna gelmiş olmaları ise değişimin geleceği adına başlı başına bir soru işareti.

Değişimin sağlığının ölçüsü, toplumlarda yeni beşeri üretim alanları açabilmesidir. Beşeri üretim alanlarının açılması için umut verici işaret ise toplumdaki hareketliliklerin siyasallaşmaya dönüşmesidir. Değişim sadece kurumlarla sınırlı kalırsa bunu başaramaz. Kurumsal alandaki değişimler, yeni beşeri üretim alanları açılmasının bir neticesi değilse, kalıcı olmayan ve gerçek bir iyileşmeye karşılık gelmeyen sonuçlar doğurmuştur. Değişim, beşeri üretim alanlarının sarmalında varolmalıdır; toplumsal hareketliliklerin siyasallaşmasından güç almalıdır.

Muhalefetin kendi kendini yetkisizleştirmesiyle, değişimin sevk ve idaresi siyasetsizleşmenin neticesi ve sembolü olan hükümetin eline kalmıştır. Hükümet, siyaset-dışı bir alanda durmaya özen gösteriyor ve siyasal erki temsil etmiyor. Hükümetin temsil ettiği erk, devlet erkine vekalet etme görevidir. Bu noktada değişimin devlet eliyle yürütüldüğü, değişimin yönlendirilmesinde siyasetin etkin olmadığı görülüyor. Tabiatı gereği değişime karşı olan devlet erki, dış gelişmelerin zorlamasıyla, kendi alanını korumak üzere değişim tartışmalarında değişimi destekleyici bir görüntü veriyor. AB adaylığını mümkün kılacak düzenlemelerin MGK gündemiyle takip edileceği şeklindeki gelişme bunlardan biri.

Böylece, değişim, işin başında bir yön sapmasına uğratılıyor. Sadece kurumların yeniden düzenlenmesine indirgeniyor. Toplumsal hareketliliklerin siyasallaşması değişimin dışında bırakılıyor. Beşeri üretim kanalları iyice tıkanıyor. Değişim, 28 Şubat'ın yörüngesinde seyrediyor. Sahiplerinin gözünde "irtica" ile mücadele anlamına gelen, sahiplerinin dışındaki herkes için ise siyasetin askıya alınması veya siyasal erkin devlet erki tarafından yutulması demek olan 28 Şubat'la değişim yanyana hatta kol kola bir hale sokulmaya çalışılıyor.

Bu, sahici bir iyileşmeye yol açacak bir değişim değildir. Bir kez daha ve bu sefer değişimin enstrümanlarını kullanarak sahneye çıkan şeflerin gösterisidir. Bu şartlar altında, değişime gerçek bir yön kazandırması gereken muhalefet siyasal gerilik içinde batmaya devam ederken, aydınlara değişime sahip çıkmak için iki kere görev düşmektedir.