Denge adamları beni ürkütüyor

İki sözcükten nefret ediyorum: Biri "denge", diğeri "istikrar."

Süleyman Demirel "istikrarcı"ydı; Ahmet Necdet Sezer ise "denge adamı."

Demirel'e mecbur olmadığımızı, ama Demirel'siz bir Türkiye'de ödeyeceğimiz bedellerin, bizi "ister istemez" "Demirel istikrarı"na mahkum ettiğini söyleyen sivil köşe yazarları, "denge" uğruna bu kez Ahmet Necdet Sezer'e fit olmuş görünüyorlar.

Türkiye, istikrarcılar kadar, dengecilerden de çok çekmiştir.

Türkiye'de istikrarın sağlandığı "şanslı" dönemlerde başbakanlar, bakanlar asıldı; sürek avlarında yüzlerce, binlerce insan telef edildi.

Tutuklamalar...

İşkenceler...

Yargısız infazlar gırla...

Denge dönemleri ise, Cevdet Sunay ve Fahri Korutürk'ün temsil ettiği ağır, hantal, yoksul, her türlü iletişimin devlet ruhsatına tabi olduğu arkaik Türkiye'ye işaret eder.

Kahverengi-sepya, ya da yeşile dubleks çekilmiş eski fotoğrafilerde görürsünüz; "Hayat" mecmuasının sararmış sayfaları arasından göz kırpıp dururlar; "demokrasi"den bahsedenlerin bilinçaltından tek partili yılların "müntehib-i sani" uygulamasını seslendirdikleri, çok kültürlülüğe vurgu yapanların "kemalist" skaladaki farklılıkları meczettikleri soğuk, Sovyetik, katı, kokmaz bulaşmaz bir ülke...

Siz, gelmiş geçmiş en saygın "denge unsuru" Cevdet Sunay'ın 60'lı yılların bitiminde Orgeneral Cemal Tural'la iş pişirdiğini; 70'li yılların başında önce "Gürler-Batur" cephesine yanaştığını; sonra da "şartların değiştiğini" öne sürüp "Tağmaç-Türün" cuntasına intisap ettiğini, ama bir yedi yıl daha Çankaya'da kalmayı başaramadığını?

Bilmiyordunuz...

Peki, Fahri Korutürk'ün gözetimindeki Türkiye'nin, gelir dağılım en bozuk beş ülkeden biri olduğunu?

Duymuştunuz...

Sunay Genelkurmay Başkanlığı'ndan gelmişti.

Korutürk Deniz Kuvvetleri'nden.

Bilgisi, becerisi, yeteneği sınırlı iki denge adamı...

Ahmet Necdet Sezer de aynı olumsuzlukları havi bir isim.

İyi bir bürokrat belki.

İyi bir hukukçu.

İyi bir eş.

İyi bir baba...

Ama o da bir denge adamı...

Türkiye'nin, aynı anda iki tarafı birden idare eden "hazır kalıp" yöneticilere değil, o şizofrenik "denge" ve "istikrar" arayışını torpilleyecek insanlara ihtiyacı var.