Bir kere maç finale yakışır bir ciddiyette, ligin en önemli hakemiyle ve çok renkli ve ateşli iki taraftar kitlesiyle başladı. Bunu baştan kabul edelim...

Sakaryaspor, "Biçimsel değerlere" ve kendini uygun bir tempoya daha önem vererek başladı. Malatyaspor ise daha "yürekten ve ciğerden" oyunu seçmişti. Savaş, kalite, süper lig düzeyi oyunun her anında buram buram hissedildi.

En önemlisi alın teri vardı...

İkisine de "yazık oldu" vardı...

Henüz tamamladığımız ligde oynasalar, hiç yabancıları olmadığı halde ikisi de düşmez, hatta bir-iki takviye ile derece bile yaparlardı. Üst düzey bir alan savunması uygulanıyor ve sahada çağdaş düzeyde mücadele ediliyordu.

Metin Tokat da adil ve alın terine katkıda bulunan bir modeli seçmişti kendine. Yani "hata yapılacaksa bu yapılabilecek bir hata" olacaktı. İlk yarı biterken stres ve yanlış yapma korkusu ağır bastığı için oyun biraz "kalınlaştı" diyebiliriz...

İkinci yarı yine üst düzeyde oynandı. Kaybettiği orta alanı iki değişiklik yaparak tekrar ele geçiren Coşkun hoca oyunu tekrar kilitledi.

Bir çilingir aranıyordu...

Murat denedi uymadı... Ayhan denedi olmadı...

Böyle bir maça 90 yetmedi. 120 hiç yetmedi. Aslında sabaha kadar oynasalar çözülemeyecek bir düğümün tam ortasındaydılar.

Çıkanı lotarya belirleyecekti. Penaltılara daha iyi hazırlandığı açıkça belli olan Malatyaspor, kalecisi Hakan'ın kurtardığı ve hiç kaçırmayan penaltıcılarıyla bileğinin hakkıyla Süper Lig'e geldi.

Bu başarıyı sağlayan taraftarı, futbolcuları ve Yücel hocayı yürekten kutluyorum.

ÜMİT AKTAN

Künye

Temsilcilikler

ReklamTarifesi

AboneFormu

MesajFormu