Uzun yıllar sınıf öğretmenliği yaptıktan sonra sanata gönül veren Necat Aydoğan, beş yıldır hem Ahlat Halk Eğitimi Merkezi'nde müdürlük yapıyor ve hem de ağaç oyma, tezhip, minyatür, kumaş boyama ve rölyef gibi çalışmalarına devam ediyor. Özel bir eğitim almayan sanatçı yüreğinin ritmi ve elinin yatkınlığından yararlanıyor çalışırken.

Sığ uğraşılar yerine sizi, inceliğin derinliğine çeken sebepler neydi? diye sorduğumuzda, insanoğlunun yaratılışında var olan ebed duygusundan söz açıyor Aydoğan ve şöyle diyor: "İnsanoğlu, yok olup gitmek, unutulmak istemiyor. Hatırlanmak, bir nevi bir iz bırakmak istiyor."

Peki "sanat ve taşra ikilemi?" dediğimizde ise böyle bir şeyin söz konusu bile olamayacağını vurguluyor: "Taşrada da birçok sanatı icra etme imkanı var. Ama sözünü ettiğimiz hat sanatı, tezhip, ebru, minyatür, gibi sanat dalları icra edilmiyor. Bu alanlardaki eğitim görmüş elemanlarımız yok. Geçmiştre ecdadımız bu sanat dallarının bir kısmını taşlara nakşetmişler" diyor ve ilham aldığı eserlerden bahsediyor. "Günümüze kadar yaşatılmış olan kümbetleri, mezar taşlarını büyük hayranlıkla izliyorum." Tezhip ve motif çalışmalarındaki desen tasarımları kendisine ait olan sanatçı, ağaç oymalarda kullandığı Hüsn-ü Hatlar'ın, ünlü hattatlardan seçme istiflerden oluşturuyor. Kumaş boyamada ise seçtiği Selçuklu motifleri nakşediyor kumaşa.

Kutsaldan arındırılmış bir sanatla kutsalın izini süren bir sanat arasındaki ayrıma ilişkin ise bakın neler söylüyor sanatçı: "Bizim yaşadığımız coğrafyada bize intikal eden sanat elbette kutsalın izini taşıyor. Bu durumdan rahatsızlık duyanlar var. Ama hakiki sanat bence öteki gerçekliğe yaklaşabilmekte saklı. Bu da kutsalın izini sürmeyi bir yerde gerekli kılıyor. Sanatla zaten bilinemeyen bir başka aleme uzanmak eğilimindesiniz. Bu da insanı ister istemez kutsalla yüzleştiriyor. Aslında kutsaldan arındırılmış bir sanatta direnenler de bana göre kutsalın kıyılarında gezinmekte, asıl ilhamlarını oralardan almaktalar. Buradan bakınca bir ayrım yapmanız da gerekmiyor.