Turgut Özal, 14 Nisan 1987 tarihinde, bakanını Brüksel'e gönderip tam üyelik başvurusunda bulunduğunda, Avrupa Birliği'nin (AB) "Uzun, ince bir yol" olduğunu söylemişti. Kehanet gibi bir söz. Uzun yolun sonu nihayet göründü, ancak şimdi de zemin 'ince' olduğu için sancılar çekilen bir döneme girildiği kesin...

Türkiye bu noktaya kolay gelmedi. Daha önceye gitmeye gerek yok: Tayyip Erdoğan'ın Kopenhag Zirvesi öncesi, çağdaş bir Evliya Çelebi gibi, bütün Batı başkentlerini ziyaret etmesine rağmen, Ak Parti iktidarının ülkeyi AB'den koparmaya çalıştığına dair safsatayı şu yakın zamanlara kadar işitip durduk. Parti sözcülerinin çok eskiden yapılmış AB-aleyhtarı konuşmalarını bulup yüzümüze dayayanlar çıktı. Sonuç? Bu hükümet, yarım yüzyıldır peşinde koşulan AB hedefini yakalayan adımları cesurca atmaya devam ediyor...

Esas zorluk siyasî arenada değil. Muhalefet partisi CHP de, AB konusunda iktidardan farklı düşünmüyor. CHP lideri Deniz Baykal, AB'ye uyum çerçevesinde hazırlanan yasa tasarılarını Meclis'te destekleyeceklerini açıkladı. Yasalar üzerinde titizlenen Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer'in de, AB konusunda samimiyeti ile hak ve özgürlüklerin genişletilmesini savunageldiği bilindiği için, hızlanacak yasama sürecine engel çıkarması beklenmemeli...

Zorluk, son tartışmaların da açığa vurduğu gibi, yeni dönemin zorladığı düzenlemelerde konumları değişecek, güç ve yetkileri budanacak kesimler ile bürokrasiden kaynaklanıyor. AB üyeliğine giden yolu açacak anahtar kavram olan 'Kopenhag kriterleri' herkes için bir mutluluk kaynağı değil; bazıları o iki sözcüğü birarada duyduğunda epey rahatsız oluyor. AB üyeliğinin kapıya dayadığı ölçüler, Türkiye açısından, tam bir 'paradigma değişikliği' anlamına geliyor; bu denli köklü altüst oluşlarda bazı kesimlerin tedirginlik duymasını anlayışla karşılamalıyız... Osmanlı'dan Cumhuriyet'e geçilirken de, unutmayalım, İstiklal Mahkemeleri kurulmasını gerektiren ayak sürümeleri olmuştu...

Şimdiki değişimi daha az sancılı kılması gereken bir temel özelliğe dikkat çekmekte yarar var: Bu defa, geleneksel güçler tablosunda 'tutucu' sıfatını taşıyanlar, bütün kabulleri yerle bir edecek kadar AB'den yana kesin tavır almış görünüyorlar... Kendini 'muhafazakâr' olarak tanımlayan Ak Parti'nin AB perspektifine bağlılığı samimi; AB'ye karşı bir 'tutucu cephe' elbette var siyaset arenasında, ama onlar da siyaseten güçlü değil...

Bu defa kaygı ve tedirginlik duyanlar farklı. Ne kadar köklü bir altüst oluşu zorlasa da her zaman değişimden yana tavır koymuş 'ilerici' bilinen çevrelerde gizli bir AB karşıtlığı seziliyor. Ancak, o çevrelerin muhalefetlerini aleniye dökmeleri, ya da rahatsızlıklarını mâceraları göze almaya kadar vardırmaları beklenmemeli. Paradigma değişimine direnmenin şimdiki paradigmaların korunması sonucunu doğurmayacağını bilir o çevreler; sosyolojik temeli olan süreçlerin önüne geçmenin zorluğunu da... Bu sebeple kaybedecekleri bir savaşın tarafı haline gelmeyeceklerdir.

Ak Parti hükümetinin, AB için samimi çalışmalar yürütmek yanında, süreci baltalayacak olumsuz çıkışlara meydan vermediği de fark ediliyor. AB karşıtlarının elleri bu defa boş. Toplum da olayların Türkiye lehine geliştiğinin bilinciyle, kışkırtıcı haberlere prim vermiyor. Günlerdir tartıştığımız 'karanlık' konuların ekonomik değerler üzerinde en ufak bir olumsuz etki yapmaması yeterince göz açıcı... Sözcülerinin ağzından sıkça çıkmaya başlayan "Önemli olan halkın ne dediği" tespiti, hükümetin, önümüzdeki günlerde, "Cumhuriyet'in Meclis'ten başka vasiye ihtiyacı yok" mesajını iletecek jestlere hazırlandığını düşündürüyor... "Ya bunların gizli gündemi varsa, ya ülkeyi istemediğimiz bir istikamete sürüklemeye çalışırlarsa?" türü kaygıları yok edecek jestler...

'Uzun' yolun sonuna yaklaştık, 'ince' zeminde kayarsak ayıp olmaz mı?

FEHMİ KORU

Künye

Temsilcilikler

AboneFormu

MesajFormu