Hükümet-ordu ilişkilerin üzerinden gerilim yaratma çabaları arttıkça, Başbakan Erdoğan'ın bu çabaların ve çatışma alanının dışına çıkma politikası daha da belirginleşiyor.

Genelkurmay Başkanı'nın basın toplantısı ile Türkiye'nin gündemine oturan tartışma kalemlerinin de Başbakan'ın ilgisini çekmediği anlaşılıyor. Hatta, teraziye vurulduğunda kendi lehine olduğu rahatlıkla söylenebilecek gelişmelere rağmen bile sürece dahil olmaya niyetli görünmüyor. Erdoğan'ın yaptığı şey gündemle arasındaki makası açmak değil, bundan daha farklı bir yere; bütünüyle siyaset dışı unsurların siyaseti kuşatma girişimini zeminsiz bırakmaya çıkıyor.

Daha da önemlisi bu yaklaşım aslında, hükümet-asker ilişkilerinde uzun süredir unutulmuş olan hiyerarşiyi de geri getiriyor.

Sözgelimi, önce askerin konuşması ardından da bu sözler üzerine, Başbakan'dan itibaren bütün siyaset skalasının görüş beyan etmesi geleneği yavaş yavaş terkediliyor.

Son dönemde askerin söylediklerine karşılık Başbakan cevap niteliği taşıyan hiçbir şey söyleyemedi. Diğer hükümet üyeleri de sıradan birkaç cümle dışında görüş beyan etmediler.

Doğal olanı da bu zaten... Nasıl ki, Başbakan'ın bir sözünden sonra muhabirler koşup hemen Genelkurmay Başkanı'na mikrofon uzatmıyor/uzatamıyorsa; tersi bir durumda Başbakan da cevap vermemeli, böyle bir gayret içine girmemeli. Erdoğan da bu düşünceyle olacak konuşulanlara cevap vermiyor.

Türkiye gibi, hafızasında 4 askeri darbenin izleri hala çok taze olan bir ülkede böyle bir polemiğe ilgi belki yadırganmamalı ama; bir başka açıdan bakıldığında da işlerin yolunda gitmemesinin en önemli nedeninin siyaset üzerindeki asker presi olduğu da unutulmamalı. Bu prese gönüllü olan siyasal iktidarlar, hele AK Parti gibi çatışma alanına çekilmeye müsait bir gelenekten yürüyorlarsa, bir süre sonra iş yapamaz hale geleceklerdir. Erdoğan bunu görüyor ve seçmenin kendisine verdiği siyaset yapma gücünü kurumların pozisyonlarını yerli yerine oturtma amacına uygun olarak kullanmaya çalışıyor.

Zemin de Erdoğan'ın bu siyaseti tatbik etmesi için fazlasıyla elverişli görünüyor. Bir yanda ağır bir ekonomik buhrandan çıkmış ve şimdilerde savaşa rağmen parlak ekonomik göstergeleri yakalamayı başaran bir ülkenin ayağa kalkma çabası, öte yanda "Genç Subaylar" gibi gerilim çağrıştıran bir parolayı referans alan ve rejim hassasiyetine sığınan bir istikrarsızlaştırma girişimi....

Üstelik, yakın geçmişte olduğu gibi, iş dünyası, bürokrasi ve siyasetin merkezinden ittifaklar kuramayan, medyanın kıyısındaki unsurlarla diş gösteren bir girişim. Dahası, bu girişim gidip en hassas noktaya dokunarak, Türk Silahlı Kuvvetlerindeki emir-komuta düzenini hedef alıyor.

Erdoğan, siyaset-asker geriliminden çok bürokratik bir ayrışmaya tekabül eden bu ilginç duruma siyaset kurumunun karışmasını bilinçli bir şekilde engelliyor. Böylelikle, hem bir Başbakan olarak birinci derece sorumlusu olduğu ülke yönetiminde taşların yerine oturmasına katkı sağlıyor, hem de merkezdeki muhalif unsurların eline gerilim amacıyla kullanılabilecek malzemeler vermemiş oluyor.

Ne kendi gündemini değiştiriyor ne de gıyabında gelişen gündeme ortak olma çabası sergiliyor.

Mesela, Genelkurmay Başkanı Org. Hilmi Özkök'ün kendisiyle yaptığı görüşme hakkında çıkan spekülasyonları düzeltmek için gazete temsilcileriyle yaptığı toplantıyı da göz ucuyla izlemekle yetindi. Özkök'ten, "neler görüşüldü?" sorusunun bütünüyle cevaplanabilmesi için, yaptıkları görüşmenin konu başlıklarını gazetecilere aktarmasını isteyebilirdi ama buna da gerek görmedi.

Başbakan asker özneli cümleler karşısında susuyor, susmakla da iyi yapıyor. Çünkü, bu suskunluk siyasetin normalleşmesi ve demokratik hiyerarşinin yerleşmesi için yeni fırsatlar sunuyor.

MUSTAFA KARAALİOĞLU

Künye

Temsilcilikler

AboneFormu

MesajFormu