I-

Çocukluğumun bütün yolculuklarının son sahnesi helalleşmeye açılır. Gözler hafif nemli.
Gidenler hakkınızı helal edin der.
Kalanların önce gözleri konuşur.
Gidecek olan, daha gitmeden özlenmiştir bile.
Hasret önce gözlerde birikir.
Kalb kabarmıştır.
Göğüs kafesi nasıl da dar gelir.
Konuşmak zordur.
Ama konuşulmalıdır.
Bir nefes gibi dökülür dudaklardan:
Sağlık helalleri olsun.

II-

Gençliğimin gönülden gönüle düşen bütün haksızlıkları, kırgınlıkları için merhemdi: "Hakkını helal et."

Bizi ağlatanlara, ezenlere, eciş bücüş çizenlere, bize benzemeyen görüntüleri kalblerine düşürenlere...

Hep helal ettik hakkımızı. Onun için hiç kin birikmedi içimizde. Bizden evvel adı konmamış olsaydı bizim lügatlarimize hiç girmemiş olurdu kin.

III-

Sizinle şimdiye kadar hiç helalleşemedik.
Şimdi zamanıdır.
Gidip de gelmemek var, gelip de bulamamak.
Bana hakkınızı helal eder misiniz?
Sizi hiç incitmek istemedim.
İncittiysem eğer...
Sizi hiç suçlamak istemedim...
Suçladıysam eğer...
Vaktinizi bu satırlara göz nuru dökerek çalmak istemedim hiç.
Çaldıysam eğer.
Sizi kendi nefsinizden başka hiç kimseye düşman etmek istemedim.
Ettiysem eğer...
Doğru bildiğimi anlatmak isterken
Sizi yanlış bir yöne sevk ettiysem eğer...
Bana hakkınızı helal eder misiniz?
Hakkımı ver de edeyim diyenlerdensiniz...
Verebileceğim bütün hakları vermek isterdim. Böyle bilin.
Bilirim benim sizde hiç hakkım yoktur.
Zerre miktarınca varsa eğer...
Benden yana helal olsun. Helali hoş olsun.

Künye

Temsilcilikler

ReklamTarifesi

AboneFormu

MesajFormu