Türkiye'nin Gümrük Birliği Ek Protokolü'nü imzalamasıyla birlikte, 3 Ekim'de AB ile müzakerelere başlamak için önünde hiçbir engelin kalmadığı görüşü hakim olmaya başladı. Devlet Bakanı ve Baş Müzakereci Ali Babacan'a göre, Gümrük Birliği Anlaşmasını 10 yeni AB üyesini kapsayacak şekilde genişleten ek protokolü imzalayan Türkiye, üzerine düşeni tamamladı. Şimdi 3 Ekim'den önce tek beklediğimiz konunun Müzakere Çerçeve Belgesinin 25 üye ülke tarafından onaylanması. O da bittikten sonra artık müzakerelerin başlamasından önce herhangi bir engelimiz kalmıyor. Ve artık temel müzakere konularına adımlar atılabilecek. Bunların arasında tarım da yer alacak.

Müzakerelerden ne anlamalıyız? Neye uyum sağlayacağımız bilindiğine göre, esas itibariyle derogasyonlar üzerinden müzakereler sürüyor. Müzakere başlıkları önceden 31 iken, Türkiye için müzakerelerin muhtemelen 36 başlık altında yürütülmesi öngörülebilecektir. Müktesebatta bir farklılık yok. Fakat bazı başlıklar, alt başlıklar şeklinde ayrılarak 36 başlık haline geldi. AB tarafından önce müzakere çerçevesi hazırlanıyor. Komisyon tarafından hazırlanıp Konsey'de onaylanıyor. Tarama süreci Bakanlıklarla Komisyon arasında teknik çalışma toplantıları ile yapılır. Müktesebatın karşılıklı taranması ve sorun oluşturacak konuların saptaması yapılıyor. Bu tamamlanınca fiili müzakerelere geçiliyor. Önce bilim, araştırma gibi kolay konularla başlanıp, Tarım ve Bütçe gibi zor konular genelde en sonda ele alınıyor.

Türkiye Ziraat Odaları Birliği Genel Başkanı Şemsi Bayraktar'a göre, Türkiye'nin, 27 milyon hektar işlenebilir araziye sahip olması nedeniyle, AB, bu potansiyelden korkmaktadır. Türkiye'de tarımın girdi maliyetleri, yüksek. Bu önemli yapısal sorunların çözülebilmesi için maliyetlerin aşağı çekilmesi gerekiyor. Sorunların çözümü noktasında, AB'nin, tarıma ayıracağı kaynağa Türkiye'nin ihtiyacı var. AB, tarım konusunda bize kaynak aktarmak istemiyor. Bu nedenle biz, bütçeye yeterli kaynağı koyup AB ile entegrasyonu kendi öz kaynaklarımızla sağlamalıyız. Türkiye'nin geniş tarım arazilerine sahip olması çok önemli. Türkiye'de 27 milyon hektar işlenebilir arazi var. Buna meraları da kattığımızda 39 milyon hektar yapıyor. AB, bu tarım potansiyelinden korkuyor. Türkiye'nin, tarım alanındaki sorunlarını çözmesi için gerekli kaynağı bize aktarmak istemiyor. Yani AB, pazar olmak istemiyor. Türkiye'yi pazar haline getirmeye çalışıyor. Türkiye'nin, yaş meyve ve sebzede iddialı ve halen AB ülkelerine bu ürünleri ihraç ediyor. Buna karşılık hububatta, yağlı tohumlarda ve hayvancılıkta rekabet şansı yok. Türkiye, tarımda sorunlarını çözdüğünde, tarım gelirleri yıllık milyarlarca dolar seviyesine ulaşacak. Bu durum, gayri safi milli hasılanın yükselmesi anlamına geliyor.

Müzakereler, katılım için hükümetlerarası konferans toplantıları aracılığıyla yürütülmektedir. Bu konferanslar üç düzeyde gerçekleştiriliyor. Birinci düzey konferanslar, karşılıklı dışişleri bakanları seviyesinde, müzakerelerin genel gidişinin tartışıldığı konferanslar olarak 6 ayda bir yapılıyor. İkinci düzey konferanslar, baş müzakereciler seviyesinde 3 ayda bir toplanıyor. Aday ülke baş müzakerecisi ile üye ülkeler ise AB Nezdindeki Daimi Temsilcileri tarafından temsil ediliyor. Her bir başlık tartışılıyor ve müzakere pozisyonları sunuluyor. Üçüncü düzey konferanslar ise uzmanlar seviyesinde ihtiyaç duyulan sıklıkta teknik düzeyde yürütülüyor. Aday ülke her bir başlık için müzakere pozisyonunu belirliyor ve etki analizleri sonucuna göre varsa derogasyonlarını belirli bir gerekçe ile ortaya koyuyor.

Türkiye, müzakerelerde tarım potansiyelinin kaybına değil, rekabet edebilir bir yapıya kavuşmasına dönük kazanımlar elde edebilmeli. Köylümüz ve çiftçimiz, artık kente göç etmeden, köyünde dünyaca talep edilen ürünleri üretip satarak yaşayabilmeli.

TAHSİN SINAV

Künye

Temsilcilikler

Abone Formu

Mesaj Formu

Online İlan