Yazılarıma ara verdiğim kısa süre benim için hem İstanbul'dan kaçış hem Anadolu'nun şahdamarını tutmayı, toplumun soluğunu hissetmeyi sağlayan bir imkana dönüştü. Bu tür temaslar bir yanda dostluklar yenilenirken diğer tarafta bizleri okuyup takip edenlerin (ve etmeyenlerin) tepkilerini, düşüncelerini daha yakından görme imkanı veriyor.

Türkiye'nin, özellikle son üç dört yıl boyunca içinden geçtiği sürecin gerçek sonuçları yeni yeni kendini gösteriyor. Ankara'daki yönetici elitin yeni yeni keşfettiği ekonomik kriz, MGK'nın bile gündemine giren sosyal patlama korkusu gibi sonuçların, son yıllardaki uygulanan politikalar görmezden gelinerek izah edilmesi mümkün değildir.

Anadolu'nun herhangi bir yerine yapacağınız bir ziyaret bile ülkenin nasıl bir çap küçülmesine uğradığını, insanların gün geçtikçe nasıl fakirleştiklerini, dahası ufuklarının daralmaya başladığını, genel bir karamsarlığın solunmakta olduğunu görmenize yetiyor. Tüm bu olumsuzlukların ekonomik krize indirgeyen açıklamalarla geçiştirilemeyecek kadar derin bir zihniyet ve siyaset sorunundan kaynaklandığı açık. Aslında ekonomik krizi de içine alan genel bir daralmanın, çap küçülmesine yol açan bir süreç ve bunun uygulamadaki politikaları söz konusu. Türkiye'nin toplumsal, ekonomik, diplomatik ve kültürel olarak bu kadar belirsiz, kaotik, karamsar bir çizgiye çekilebileceğine inanmak bile zor geliyor.

Böyle ortamlarda insanların rasyonel düşünmekten çok kitle psikolojisi ile hareket etmeye, ilk elden bir kurtuluş reçetesi aramaya eğilimli oldukları sosyolojik olarak anlaşılır bir durum. Ancak kitlelere umut verenlerin sorununun kaynakların iyi analiz edip sağlıklı çözümler üretmeleri beklenir.

Bu karamsar tabloyu aşacak irade ve vizyon ise ufukta görünmüyor henüz. İçine girilen ortamın nedenlerini doğru tesbit etmeden sonuçlardan hareketle çözüm üreten girişimler bile toplumun içine girdiği karamsarlık ortamında kurtarıcı gibi sarılmalarına yol açabiliyor.

Siyasal eğilimler açısından Kayseri'nin Türkiye ortalamasını en fazla yansıtan, yer olduğunu düşünürüm. Gerek toplumsal ve ekonomik yapısı, gerek kültürel dokusu açısından bu özelliğe sahip birkaç ilden biridir.

Yönetici elitin koruma ve kollama iç güdüsünden başka bir modernleştirici muhtevası olmayan, devlet refleksi adı altında uygulamaya sürülen politikaların nasıl bir daralma ve umutsuzluk, yarın endişesi ektiğini sokakta hissedebiliyorsunuz. Öte yandan bu politikaların hem mağduru ve muhatabı durumunda olan siyasal oluşumların umut haline geldikleri bir noktada siyasal çözümleme yeteneğinden mahrum siyasetsizliğe düçar olma görüntüsü sergilemeleri toplum adına başka bir karamsarlık nedeni.

Bir yanda "yenilik" adına halk nezdinde, şimdilik umut rüzgarını yakalamaya namzet hareketin köksüzlük ve kemiksiz siyasi duruş sergilemesi; diğer tarafta olanca birikimi "saadet" gibi hiçbir siyasi muhtevası/çağrışımı olmayan siyasi isme sıkıştırılması alternatif olmanın tüketilmesinden başka nedir?

Ülkenin çap küçülmesine neden olan siyasi projelere alternatif üreterek umut haline gelmek, ülkenin gerçekten ufkunu açmak gibi zor olanı, muhalefeti denemek yerine çözümü küçültücü/çürütücü projelere "uyum siyaseti"nde bulan bir "yenilik"; mağdur ve haklı olmaktan doğan meşruiyetine yaslanarak yeni bir heyecan üretmek, muhalefeti bayraklandırmak yerine küskün ve içine kıvrıklığın "saadet"ini yaşamayı deneyen bir siyasetsizlik siyaseti gündeme sinmiş görünüyor.

MGK'nun toplumsal olayları gündeme alması Türkiye'nin çap küçülmesini resmi dile aktarımından başka bir şey değildir. Yine dünkü MGK'nın Makedonya'daki gelişmeleri gündemine alması Türkiye'nin tarihten ve konumundan istese de kaçamayacağının işaretidir. Asıl sorun da bu paradoksta yatıyor. Devletin bir yanda içerde sosyal patlamaya yoğunlaşan, diğer tarafta kaçınılamayan Balkan ilgisi. MGK'nın gündemi Türkiye'nin içinde bulunduğu durumun nedensellik ve sonuç ilişkisini formüle ediyor aslında.

Ya alternatif siyaset üretmek iddiasında olanlar?

AKİF EMRE

Künye

Temsilcilikler

ReklamTarifesi

AboneFormu

MesajFormu