Televizyonların renklenip çeşitlendiği yıllardan bu yana, ve bu sayede pek çok isim 'yıldız'laştı ve yaptıkları işleri de, yerlerini de sabitleştirerek bugünlere ulaştılar. Aralarından ciddi konuları araştıran, "kamu" adına öfkelenen, bağırıp çağıran, muhatabını azarlayan komikler de çıktı, yeni bir gülmece türü üretip, olup bitenleri 'ti'ye alarak izleyiciyi güldürmeye çalışan komikler de.

1990'ların sonunda ise televizyon dünyasındaki kariyerlerini pekiştirmiş olan 'komik'ler birer birer sinema aşkına tutulur oldular. Berlin in Berlin ve Karışık Pizza'yla Cem Özer, Ağır Roman, Oyunbozan ve Komser Şekspir'le Okan Bayülgen, Bay E ve Hemşo ile Mehmet Ali Erbil, Nihavend Mucize'yle Beyaz, Herşey Çok Güzel Olacak ve Vizontele ile Cem Yılmaz sinemada birer birer boy gösterdiler. Bir de hem oynayıp hem film yönetenler oldu. İlk olarak, Beşiktaş Kültür Merkezi'nde ve Bir Demet Tiyatro'da görev alan oyuncuların ağırlıkta olduğu bir kadroyla çektiği Vizontele'yle tüm zamanların izleyici rekorunu kıran Yılmaz Erdoğan soyundu sinemaya. Son olarak ise Olacak O Kadar ekibiyle ile Levent Kırca.

Yokluğun komedisi

Hayatın içinde zaten varolan komedi ile hüznün içiçe geçmiş örgüsünü mizah diliyle anlatan Son'un, başrollerini tiyatro oyuncularından oluşan bir kadro; Levent Kırca, Oya Başar, Sermin Hürmeriç, Hakan Altıner, Sümer Tilmaç, Atacan Arseven, Ali Sürmeli ve Metin Serezli paylaşıyorlar. Yaklaşık iki milyon dolara maledilen filmin yapımcılığını Oya Başar, yönetmenliğini ise Levent Kırca yapıyor.

Kırca'ya göre "yokluklar içinde bir filmin nasıl çekildiğinin komedisi" olan Son'un konusu şöyle: Hayatlarında bir kereliğine de olsa başarılı olmak isteyen kafadarlar, bir film çekmeye karar verirler. Amaçlarını gerçekleştirmek için eski oyuncu Nejla'nın paralarını kullanmayı planlarlar. Erkek oyuncu eksikliklerini, inşaatta çalışan bir türkücü ile giderince de olaylar gelişmeye başlar.

Niyet ve konu olarak iyi bir noktadan hareket eden film yıllarca televizyon parodisi üreten bir ekibin işi olarak sinema filmi olmaktan biraz uzak görünüyor. Oyuncuların oyunları televizyondaki kadar abartılı. Ve yine televizyonda olduğu gibi mesaj kaygısı öykünün önüne geçiyor. Son, istediğini yapıyor; izleyiciyi güldürüyor ama sonu da bir türlü gelmiyor.