Alâeddin Özdenören öldü. Kendisine rahmet, yakınlarına ve sevenlerine başsağlığı ve sabır diliyorum.

Türkiye hasbîlik timsâli oğullarından birini daha yitirdi.

Güneş Donanması nerede?

Arıyorum ama bulamıyorum. Biri götürmüş olmalı.

Edebiyat dergisinin Aralık 1971 sayısının altıncı sayfasını açıyorum. Alâeddin Özdenören'in Sır adlı şiiri, sağ üst köşede çerçevelenmiş, duruyor. Şiiri okuyorum. Kitapta az çok değişikliğe uğramış olduğunu hatırlıyorum. Şiirlerinin yeni basımlarında bu değişikliklerin gösterilmesinin yararlı olacağını düşünüyorum. Ayrıca, gazete dergi sayfalarında kalmış yazılarının eksiksiz biçimde derlenip yayınlanmasının da ihmal edilmemesi gerektiğine inanıyorum. Aynı işin merhum Cahit Zarifoğlu'nun yazıları için hâlâ, -evet hâlâ!- yapılmamış, yapılamamış olmasından üzüntü duyuyorum.

Hasbîliği, hasbî insanların değerini kavrayamaz, onları tanımak ve öğrenmek için üstümüze düşeni yapmazsak, iflâh olmayız. Ve biz iflâh olmadıkça ne ümmet felâha erer, ne insanlık.

SIR

güzelliğinden çırpınan bu gecenin
sularını evliyalar getirir
bir gülüş gibi yolunur maziden
yararak eşyanın direncini
sonsuzluğa aşka ve hürriyete doğru
uzanır dağların sessizliğinden
korkuya kapılmayalım diye

bu gece devine devine
kalbimden geçen nehir
unutulmuşluğun kahrından
gelecek günlerin şarkılarına
aciz ve susuz dudaklarına kentlerin
benden selâm götürür

benden selâm olsun diye
uzak kentlerdeki kardeşlere
göğsünü kabartır bir karınca
dağların en şahına mağrur
hafızam denizler kadar olur
dökülür karanlığın avuçlarına

benden selâm olsun diye kuşlar
bu gece aydınlıkları avuçlar
sabahlar ve arzular içre
geçerek varlığın sırlı kapılarından

bir köylü çarığı gibi derin ve ıssız
kalbim yavruluyor bu gece
hudut boylarında nöbette

Künye

Temsilcilikler

AboneFormu

MesajFormu