İngiltere Parlamentosu'nda Irak konusunda yapılan oylama, ülkenin yakın siyasi tarihinde, iktidar partisi içinde yaşanan en büyük isyana sahne oldu. Blair'in İşçi Partisi'nden 121 milletvekili hayır oyu verdi.

İngiltere Parlamentosu'nda, Irak konusunda yapılan oylama, ülkenin yakın siyasi tarihinde, iktidar partisi içinde yaşanan en büyük isyana sahne oldu. Avam Kamarası'nda 413 sandalyeye sahip İşçi Partisi içinde 121 milletvekili Başbakan Tony Blair'in görüşlerine karşı oy kullanırken, hükümet sonuçta oylamayı kazansa da, ağır bir moral yara almış oldu. Avam Kamarası'nın önceki günkü oturumunda, Başbakan ve Dışişleri Bakanı Irak'a, ABD ile birlikte bir müdahalenin haklılığını savunan konuşmalar yaptıktan sonra, genel görüşme açıldı. Görüşmeler sırasında İşçi Partisi içinden de çok sayıda milletvekili, "savaşın gerekliliği konusunda hâlâ ikna olmadıklarını" belirten konuşmalar yaptılar.

İsyancıların sayısı 199

Hükümetin oylamada sorulmasını istediği, "Hükümetin bu konuda izlediği politikaları destekliyor musunuz?" şeklindeki sorunun yanısıra, "Hükümet savaşın gerekliliği konusunda ikna edici kanıtlara sahip mi?" şeklinde ikinci bir soru sorulması için önerge verildi. Birinci soruya yanıt olarak yapılan oylamayı 124'e karşı 434 oyla hükümet kazanırken, ikinci oylamada ise aleyhte oy kullananların sayısı 199'a çıktı.

Blair ağır yara aldı

Karşı oy kullananlar arasında 121 İşçi Partili milletvekilinin de bulunması, Blair'e karşı partisi içinde, Irak konusunda çok ciddi bir muhalefetin olduğunu ortaya koydu. Blair'e karşı önergeyi veren ve önemli bir destek alan milletvekilleri arasında, Blair'in eski kabinelerinde görev yapmış bakanların ağırlıkta olması da dikkat çekti. İngiliz Avam Kamarası'nda sandalye sayısı 166 olan ana muhalefetteki Muhafazakar Parti büyük bir oranda hükümeti desteklerken, üçüncü parti durumundaki 52 sandalyeli Liberal Demokrat Parti ise, BM onayı olmadan bir askeri harekata kesinlikle karşı çıkıyor. Parlamento'da itibarı, dünkü oylamalarda ağır bir yara alan Blair'in, bu sonuç karşısında özellikle Avrupalı ülkeleri ikna etmek ve Güvenlik Konseyi'nden mutlaka ikinci bir karar çıkarmak için zorlu bir görevle karşı karşıya olduğu belirtiliyor.