2001 yılı, Türk ekonomisinin kara yılı oldu. 2000 yılı başından itibaren uygulamaya konulan üç yıllık istikrar programı nedeniyle, Türk ekonomisi cumhuriyet tarihinin en ağır krizi ile karşı karşıya kaldı. Yaklaşık 1 milyon kişi işini kaybetti, Türkiye açlık tehdidi ile tanıştı.

57. hükümetin 1999 yılı sonunda uygulamaya koyduğu stikrar programı Türkiye'yi ağır bir krize sürükledi. 19 Şubat'taki MGK toplantısında Köşk ile hükümet arasında çıkan tartışma, krizin fitilini ateşledi. IMF'nin baskıları sonucu hükümet dalgalı kura geçmeyi kabul etti. Türkiye, 22 Şubat'ta 700 bin lira seviyesinden 1.5 milyonlar seviyesine çıkan kurlarla karşılaştı. Bir gecede tüm Türkiye, sahip olduklarının yarısını kaybetti.

Derviş kurtarmaya geldi!

Şubat krizinin ardından, IMF'nin tavsiyesi üzerine hükümet ekonomi yönetimi Dünya Bankası Başkan Yardımcısı Kemal Derviş'i bıraktı. Derviş ile birlikte, ekonomiden sorumlu Devlet eski Bakanı Recep Önal görevinden alındı. Merkez Bankası eski Başkanı Gazi Erçel, Hazine eski Müsteşarı Selçuk Demiralp ve BDDK eski Başkanı Zekeriya Temizel görevinden istifa etti. Derviş, ekonomik krizden kurtulmak için, ağır şartlar taşıyan "Türk ekonomisini yeniden yapılandırma programı" hazırlayarak, IMF'ye sundu. IMF, Derviş'in kendi isteklerine uygun biçimde hazırladığı yeniden yapılandırma programına yaklaşık 15 milyar dolarlık kredi desteği verdi. Ancak, Derviş ile hükümetin MHP kanadı arasında ortaya görüş ayrılıkları nedeniyle Ekonomi Temmuz ayında yeniden krize girdi.

Kriz, bakanları koltuktan etti

Telekom krizi olarak gündeme gelen kriz, Ulaştırma Bakanı Enis Öksüz'ün istifasıyla sona erdi. Derviş, tütün yasası konusunda da ANAP'lı Devlet Bakanı Yüksel Yalova ile ters düştü. Her iki bakan arasındaki tütün sorunu, Yalova'nın istifasına yolaçtı. Türkiye'de geldiğinde üç ayda düzlüğe çıkarız diyen Derviş'in inandırıcılığı üç ay sonra bitti. Türk ekonomisi, 2. Dünya Savaşı'ndan bu yana en büyük küçülmelerinden birini yaşadı.

Buna karşın Amerika'ya yapılan saldırılardan sonra Türkiye'nin artan jeopolitik önemi nedeniyle IMF ve diğer kuruluşlar kredi konusunda daha cömert davranmaya başladılar.