Tek çare iktidar olmak…
Türk siyasal hayatı, gerek Anayasa Mahkemesi'nin kapattığı, gerekse halkın desteğini çekmesiyle siyaset sahnesinden silinen partilerin hazin hikayeleriyle doludur. Siyasal tarihimiz bir anlamda bu partilerin başarısızlıklarının hikayesini anlatır. Türkiye'nin ihtiyaç duyduğu o büyük dönüşümün aktörü olma iddiasıyla siyaset elbisesini giyenlerin kahir ekseriyeti “dönüşerek” iktidar oyunundan koptu. Derinliği idrak edemedi. Niyetleri onları siyaset sahnesinde var etmeye yetmedi. Küçük olanlar, büyüyemedi, marjinal kaldı. Kitle partisi olanlar, sistemin iktidarı kimseyle paylaşmama refleksini göremediğinden hükümet oldu ama iktidar olamadı. Tek parti döneminde müesseseleşmiş, İttihat Terakki ruhunu taşıyan bir çekirdek iktidar var. Değişime ve çağını yakalamaya direniyor. Bir intihar kararlılığı içinde. Kendi mezarını kazıyor. Bugün bu ideolojik tablo o kadar net ki. İktidarı uğruna devleti, milleti maceraya atabiliyor. Türkiye yol ayrımında. Açık bir iktidar kavgası var. Statükocu güçlerle, değişimden, yeryüzünde iddiadan yana olan güçlerin kavgası. Ya sıçrayıp gideceğiz ya da karanlığa mahkum olacağız. Bu tarihi noktada çare hukukun egemen olması, seçilmiş kadronun iktidar olmasıdır. Yeryüzü standartlarında bir devlet yapısının inşası için bu şarttır. Türk demokrasisi milletin oyuyla seçilmiş AK Parti üzerinden bir bozgun daha yaşarsa hukuksuzluk öylesine hakim olur ki, mevcut bilgilerimiz olabilecekleri öngörmeye yetmez. Mazeret demokrasinin hiçbir işine yaramıyor.