Gösteri/ş/siz ama görünür oruçlar
04:00, 27/06/2015, Cumartesi • Yeni Şafak Haber Merkezi
Tuhaf bir Ramazan güzellemesi hakim genel atmosfere.
Gündelik alışkanlıklarımızı biyolojik ve fiziksel olarak değiştirdiği halde hayattan kopuk Ramazan övgüleri. Bedenen yapılan bir ibadetin fiziki etkisinin, bir o kadar da maddi tezahürlerinin, sorumluluklarının toplumsal karşılığının öne çıkması beklenir. Oysa daha içe dönük mistik ve manevi haz etrafında dönüp dolaşıyor yazılıp çizilenler.
Televizyon programları iyice magazinleştirdi. Camilerdeki vaazlar son derece mekanikleşti.
Bir ibadet elbette her şeyden önce manevidir; maneviyatın kazanıldığı yer de bu dünya ve maddi zemindir.
Ramazan'ı yaşamak, köşe yazılarında, televizyon ekranlarında nasıl bir manevi hazzın duyumsandığına dair bitmez tükenmez tecrübelerin uluorta paylaşılması, anlatılması olmasa gerek.
Başka bir cihetle, Ramazan edebiyatı önemli bir zenginlik ve birikimdir. Ramazan'a dair yazılanlara bakıldığında ise
Ramazan'a dair bunca söz ve etkinlik; nuhtevası gittikçe boşalan, gerçekliğe dokunmayan, hayattan kopuk, dile getirilmesi, fark edilmesi gerekeni öncelemeyen bir Ramazan güzellemesine dönüşüyor.
Orucun ve Ramazan'ın fazileti, kıymeti, manevi değeri bir yana ibadetin, kulluğun bireysel boyutu, manen arınma hedefi tek tek
Oysa Ramazan'ın hatırlatması gerekenleri görmezden gelerek manevi haz edebiyatı, gerçek
Ramazan'ın görünürlülüğü, hayatı kuşatıyor oluşu, rahmeti bizim onu nasıl karşıladığımızdan bağımsız değil.
Her tarafta yoğun bir Ramazan güzellemesi yapılırken toplumsal hayat, şehirlerimiz gittikçe bu iklimden uzaklaşıyor. Tıpkı Ramazan'ı içe kıvrık bir ibadete indirgeyen söylem gibi
Gösteri/ş toplumunun dini görüntüsüne dönüşüyor. Gösteri toplumunu sadece Ramazan'daki gösterişe indirgediğinizde zaten hayatı sekülerleştirmiş oluyorsunuz. Çocukluğumda alışveriş için kullanılan fileler vardı. Bizim evde bu fileler pek kullanılmazdı. Zira eve ne aldığınız görülür, alamayanların hakkı geçerdi. Bu inceliği düşünenlerin Ramazan'dan nasıl haz alınacağına dair bir edebiyata ihtiyaçları yoktu ve bu tür Ramazan anmalarına da ihtiyaçları olmuyordu elbette. Normal vakitlerde bile lokantaların içinin dışarıdan görülmenin hoş karşılanmadığı kültürün ruhu kavranmadan orucun neden hayattan sürülmüş olduğu anlaşılamaz.
Sadece Ramazan'da açıktan oruç yemekten değil toplum içinde oruçluluğunu izhar etmenin 'suçluluk' sayılmasından da şikâyetçi olanlar, önce 'pazar filesi'nde bile gösterişten sakınan anlayışla yüzleşmeliler. Hayatın dinle ilişkisini sorgulamayan ve tüm kurum ve ilişkileriyle
AVM kültürü hayatı kuşatırken iftarlar belli sınıflar arasında gösteriye dönüşüyor. Bu iki göstergenin temsil ettiği yapısal meseleler görmezden gelindikçe oruç hayattan sürülmeye devam edecek demektir. Muhafazakar modernleşmenin kapitalist ilişki biçimleri sorgulanmazsa
Gündelik alışkanlıklarımızı biyolojik ve fiziksel olarak değiştirdiği halde hayattan kopuk Ramazan övgüleri. Bedenen yapılan bir ibadetin fiziki etkisinin, bir o kadar da maddi tezahürlerinin, sorumluluklarının toplumsal karşılığının öne çıkması beklenir. Oysa daha içe dönük mistik ve manevi haz etrafında dönüp dolaşıyor yazılıp çizilenler.
Televizyon programları iyice magazinleştirdi. Camilerdeki vaazlar son derece mekanikleşti.
Bir ibadet elbette her şeyden önce manevidir; maneviyatın kazanıldığı yer de bu dünya ve maddi zemindir.
Ramazan'ı yaşamak, köşe yazılarında, televizyon ekranlarında nasıl bir manevi hazzın duyumsandığına dair bitmez tükenmez tecrübelerin uluorta paylaşılması, anlatılması olmasa gerek.
Başka bir cihetle, Ramazan edebiyatı önemli bir zenginlik ve birikimdir. Ramazan'a dair yazılanlara bakıldığında ise
geleneksel Ramazan edebiyatını
bugüne taşındığı söylenemez. Zaten bunu beklemek de beyhude olur. Ama ana izlek etrafında yenilenmiş bir dil, üslup geliştirilmesi beklenir.. Modern zamanların Ramazan ve oruç ufku Sezai Karakoç
'u aşamamış görünüyor. Günümüz Türkçesinin imkânlarıyla, Ramazan iklimine dair onun kavram ve çağrışımları henüz aşılamamış; farklı tekrarları gibi duruyor. Ramazan'a dair bunca söz ve etkinlik; nuhtevası gittikçe boşalan, gerçekliğe dokunmayan, hayattan kopuk, dile getirilmesi, fark edilmesi gerekeni öncelemeyen bir Ramazan güzellemesine dönüşüyor.
Orucun ve Ramazan'ın fazileti, kıymeti, manevi değeri bir yana ibadetin, kulluğun bireysel boyutu, manen arınma hedefi tek tek
nefs muhasebesiyle
gerçekleşir. Bu iç yolculuk, derinlik dillendirilip ifşa edilmeden bizzat yaşanır. Bunu besleyecek olan da cemaattir, İslam toplumudur.Oysa Ramazan'ın hatırlatması gerekenleri görmezden gelerek manevi haz edebiyatı, gerçek
manevi sorumluluktan kaçışa
dönüşmüyor mu?Ramazan'ın görünürlülüğü, hayatı kuşatıyor oluşu, rahmeti bizim onu nasıl karşıladığımızdan bağımsız değil.
Her tarafta yoğun bir Ramazan güzellemesi yapılırken toplumsal hayat, şehirlerimiz gittikçe bu iklimden uzaklaşıyor. Tıpkı Ramazan'ı içe kıvrık bir ibadete indirgeyen söylem gibi
oruçlu olma hali de toplumsal planda hayatın kıyısına itiliyor
. Şaşaalı Ramazan programları Ramazan'ın ruhunu boşaltıyor.Gösteri/ş toplumunun dini görüntüsüne dönüşüyor. Gösteri toplumunu sadece Ramazan'daki gösterişe indirgediğinizde zaten hayatı sekülerleştirmiş oluyorsunuz. Çocukluğumda alışveriş için kullanılan fileler vardı. Bizim evde bu fileler pek kullanılmazdı. Zira eve ne aldığınız görülür, alamayanların hakkı geçerdi. Bu inceliği düşünenlerin Ramazan'dan nasıl haz alınacağına dair bir edebiyata ihtiyaçları yoktu ve bu tür Ramazan anmalarına da ihtiyaçları olmuyordu elbette. Normal vakitlerde bile lokantaların içinin dışarıdan görülmenin hoş karşılanmadığı kültürün ruhu kavranmadan orucun neden hayattan sürülmüş olduğu anlaşılamaz.
Sadece Ramazan'da açıktan oruç yemekten değil toplum içinde oruçluluğunu izhar etmenin 'suçluluk' sayılmasından da şikâyetçi olanlar, önce 'pazar filesi'nde bile gösterişten sakınan anlayışla yüzleşmeliler. Hayatın dinle ilişkisini sorgulamayan ve tüm kurum ve ilişkileriyle
sekülerleşenlerin Ramazanlarda oruçluya saygıyı talep etme hakları kalmıyor
. Oruç hayattan çekilirken Ramazan etkinlikleri toplumsallaşıyor.AVM kültürü hayatı kuşatırken iftarlar belli sınıflar arasında gösteriye dönüşüyor. Bu iki göstergenin temsil ettiği yapısal meseleler görmezden gelindikçe oruç hayattan sürülmeye devam edecek demektir. Muhafazakar modernleşmenin kapitalist ilişki biçimleri sorgulanmazsa
cevşenli kapitalizm
ile karşı karşıya kalırız. 'Paradigmaya kafa tutan simitçi
'nin din anlayışının hayattaki karşılığının ne tür bir sorumluluk ve eylemi gerektirdiği kavranmadan yapılan etkinlikler Ramazan güzellemesinden ibarettir.Adaletsizliklerin görmezden gelindiği bir Ramazan ikliminin manevi hazzından bahsetmek ancak samimiyetinin sorgulanması gereken bir dindarlaşmadır.
Oysa Müslümanlık bir hesaplaşmadır. Kendi nefsinle derinliğine, toplumdaki olumsuzluklarla genişlemesine etkin bir hesaplaşma, yüzleşme...
Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.