Tatil yapmaya 28 yaşında başlayabildim

İster istemez. Herkes beni Almancı zannediyor ama değilim. Ben burada anneannemle büyüdüm.

Çocukken verileni kabul edersin, sorgulama gücün pek yoktur. Annemi ve babamı senede üç ay görmek bana normal geliyordu. Fakat bu özlemediğim anlamına gelmiyor.

Anneannemin evinde çok mutlu bir çocukluk geçirdim. Ama büyüyünce öyle olmadı.

Onlar 30 yıl sonra Türkiye'ye dönünce adapte olmakta çok zorlandılar. Ben 11 yaşımdaydım. Ben de aileme alışmakta güçlükler yaşadım.

Annem ile babam çocukluktan itibaren çalışan insanlar. Annem beş yaşında Yugoslavya'dan gelmiş ve ilkokulu bitirir bitirmez sahte nüfus cüzdanıyla fabrikada çalışmaya başlamış. Babam da öyle... Çocukluklarını yaşayamamışlar. Bu onların karakterine de işlemiş ve o yüzden hayata karşı sertler ve kızgınlar. Sınıf bilincini çok net hisseden insanlardı.

Okumam ve işçi olmamam gibi bir beklentileri vardı. Onların yapamadığı şeyleri yapmamı istiyorlardı.

Hayır. Benim o disiplinle büyümemden hep çok korktular. Türkiye'de büyümemin bir sebebi de bu.

Ben bunu otuz yaşımda sorgulamaya başladım. Onların çalışmaları gerekiyor. Başka türlü de geçinemiyorlar. Bize bakacak başka kimse yoktu.

Anne ve babasız yaşayan çocuklar bunu yaşıyorlar. Bunu aşmak için ekstra bir çaba sarf ediyorlar.

35 yaşıma geldim artık. Bayağı bir zaman aldı. Bu sanatçıların birçoğunda var olan bir durum. Kendini var etme belki de sevdirme çabası.

Hayır. Yirmili yaşlarımı hatırlamıyorum.

Yaptı. Onu da belli bir zaman için de fark ettim. Değiştirmek istediğim köşeleri fark edip törpülemem de zaman aldı. Zamanın nasıl geçtiğini anlamadım bu yüzden.

Birini model aldığımı hatırlamıyorum. Çalışmaya erken başladığım için çevremdeki insanlar benden hep daha büyük oldu.

Onlarda hoşuma giden şey hayatlarını kurmuş olmalarıydı. Kendi paraları kazanıyorlardı ve kendine ait bir evleri vardı. Onlara hayrandım. Yirmili yaşlarımda hayatın beni nereye sürekleyeceğini, kim olduğumu bilmiyordum. Bu bilinmezlik çok sıkıcıydı. Anneannemden de etkilenmiş olabilirim.

Bizim ailenin kadınları birbirlerine çok benzer. Annem çok genç yaşta dul kalmış. Annemde Yugoslav kültüründen gelen bir Slav disiplini vardır.

Evet. Annem de anneannem de öyledir. Dominant kadınlardır.

Geçinmek için bir araçtı. Ders vereceğim, sahneye çıkacağım, kiramı ödeyeceğim diye bakıyordum. Spor yapamazdım. Çünkü bir yerimin incinmemesi lazımdı.

O dönemde yapmak isteyip de yapamadığım tek şey yıllarca tatile gidememdir. Yazları hep çalışırdım. Tatil yapmaya 28 yaşında başladım. En önemlisi rahat bir kafa, geçinebilmek ve yarın kaygısı yaşamamaktı.

Çok yorucu. Bu yüzden erken yoruldum. Şimdilerde biraz huzurlu ve rahatım.

Annem öyle olmamı çok istiyordu. Bu kadar dik başlı ve başına buyruk olmamı istemezdi. İyi bir mesleğim olsun, çocuklarım ve yuvamın olmasını ve tabi ki hayatımda gelir sağlayan bir erkeğin olmasını istedi.

Hayatta birçok şey öyle... Hem zorunluluk hem de seçim. Ben anne babamın evinde kalıp, Boğaziçi'ni bitirip, hayırlı bir kısmet bulup evlenebilirdim. O yaşta düşündüğüm zaman boğulacak gibi oluyordum.

Daha o yaşta kendimi bağlayıp çocuk sorumluluğu almak ağır geldi. Eşşek gibi çalışmak, zevk verdiği için değil, diğer ihtimale göre tercih ettiğim şeylerdir.

Evet. Müziği daha çok istiyordum. Hiç de pişman değilim.

Yazmaya ve müzik yapmaya devam etmek istiyorum. Fakat evlenip çocuk yapmak artık benim için korkutucu bir şey değil. Aşık olursam evlenirim

Kim istemez ki… Karşıma dünyanın en güzel ilişkisi çıktı ben yine de sanatımı yapacağım gibi bir şey de olmadı açıkçası. Öyle biri çıksaydı o zaman evlenecek cesaretim vardı.

Her zaman çocuk isterdim ve hala da istiyorum.

Annem ve babam Yugoslavya gibi Komünist bir ülkeden geliyorlar. Kendilerine en yakın buldukları siyasetçiler sol görüşlü partilerdi. İşçinin yanında olması buna önemli bir örnektir. Anneannemle bir süre aynı yatakta uyuduk. Yatağın başucunda Ecevit fotoğrafı olurdu. Fakat ben ilgi duymadım ve benzer hisler içinde de olmadım.

Üniversite yıllarında.

Tabi, onlar DSP, CHP gibi partilere yakındılar. Ama büyüyüp hayatın içine girince aslında durumun sağ-sol meselesinden daha karışık olduğunu anladım. Mesela, Kürt sorunu gerçeğinin farkına vardım. Evdeki Ecevit Fotoğrafı benim için sadece anı olarak kaldı.

Son bir iki yıldır daha az gazete okuyorum. Çok fazla vaktimi ve enerjimi aldığını fark ettim. O yüzden eskisi kadar takip etmiyorum.

Başka ülkelerde yönetim değişir, parti değişir, ancak insanların hayatında bizim ülkemiz gibi değişiklikler olmaz. Burada iktidar değiştikçe hayatlar değişiyor, bir yerden ucu size de dokunuyor. Onun için ister istemez ilgilenmek durumunda kalıyorsun.

Patlama gibi olaylar olduğunda ilk olarak konserler iptal ediliyor. Bu da benim hayatımı etkiliyor.

Bir gazetede benim İslamofobik olduğum yazıldı. Halbuki bugüne kadar anti-İslam kokulu bir cümle bile söylemedim. Ben kadın cinayetlerine karşı hassasım, bu konuda hükümeti eleştiriyorum diye bana İslamoFobik diyorlar. Bu düşünceler kalıplaşmış durumda. O yüzden bu röportajı her zaman hatırlayacağım. Çünkü söylediklerim Yeni Şafak Gazetesi'nde yayınlanacak. Konserlerimde başörtülü kız gördüğümde mutlu oluyorum. Çünkü bu sanatın demokrasinin kendisi olduğunun ispatı.

Elbette. Mizah tepkiden doğar. Beni üzen ne varsa ona karşı bir savunma geliştiriyorum. Dümdüz dile getirmekten daha eğlenceli geliyor bana. Mizah zekâ da gerektirir.

Büyüdüm. O sertliklerin iyice içine dalmış, hayatı ve insanları daha iyi tanımış bir insan oldum.

Ortaya bir şey koymak yorucu bir şey… Önce kendini çok eleştiriyorsun, sonra başkaları seni eleştiriyor. O eleştirileri kişiselleştirmemek, sadece oradaki insana tepki gösterdiklerini bilmek gerekiyor.

Mümkün olduğunca kenarda durmaya çalışıyorum. Hiç bir gurubun içine dâhil olmayı sevmiyorum. Tek başıma takılmayı tercih ediyorum.

Eskisine göre daha fazla. Çünkü daha tecrübeliyim. Başka kişilerle de albüm yapıyorum. Güçlendikçe istediğin gibi gözükebiliyorsun. İlk başlarda biraz daha sektöre bağlı hareket ediyor insan. Daha yeni yeni bu özgürlüğümün farkındayım. Twitter bu anlamda çok ciddi bir tecrübe oldu.

Müzikten önce yazı vardı hayatımda. Çocukluktan beri şarkı söylüyordum. Fakat yazmayı öğrenir öğrenmez, masal ve öyküler yazmaya başladım. Çocukken ileride yazar olacağımı düşünüyordum. Müzisyenden önce kendimi şarkı yazarı olarak tanımlarım.

Şu zamana kadar internete hep çok mesafeliydim. Çünkü dikizleme ve dikizlenme durumundan haz etmiyordum. Benim kuşağım internetle büyümemişti. Önce sistemi anlamaya çalıştım. Twitter ile eş dost sayesinde tanıştım. Hayatımdaki ilk sanal sosyalleşme bu şekilde gerçekleşti. Ancak bu konuda çok bilgisizdim. Nereye gideceğini bilmediğimden aklıma geleni yazmaya başladım. Ne kibar olmak gibi bir derdim oldu ne de benim için ne düşünürler dedim. Her şey doğal sürecinde gelişti.

En çok gelen tepki: "sen şarkıcısın sadece müzikle ilgili şeyler yaz" diyorlardı. Onların hoşuna gitmeyen bir şey söylediğimde ise "ne zaman şarkıcılar siyaset konuşmaya başladı" gibi tepkiler vermeye başladılar. Bu tabi ki anlamsız çünkü siyaseti sadece siyasetçiler konuşacak diye bir şey yok.

Aslında ikisi de. Şarkılarımın sözlerini de ben yazıyorum. Şarkı yazarlığının twitter'da yazdıklarımdan bir farkı yok. Orada da az sözle çok şey anlatmak durumundasın. Vurucu ve kalıcı olunması gerekir. Yine de ne olursa olsun, müziğin sözlerden daha etkili bir iletişim alanı olduğunu düşünüyorum.

Birçok mesleğe göre çok eğlencelidir. Her ne kadar eğlendiren bir iş olsa da, arka planında mutlaka gerginlik, son dakika aksamaları oluyor. Eğleniyorum ama yüzde yüz eğlenceden ibaret bir iş değil.

Cumhuriyet midir bilmem ama her insan kendine ait bir dünyadır. Kendine yakın bulduğun insanlarla görüşürsün ve fikir alırsın. Zaman zaman dertleşme ihtiyacın oluyor.

Çok iyi geldi. Sohbet imkânı bulamadığım birçok kişi program konuğum oldu. Onların tecrübelerinden ders çıkartmak güzel…

Eğer arkadaşımsa eleştiririm. Eleştiriyle hiç barışık bir millet değiliz. İyi niyetli bir eleştiri yaptığımda bile "Sen utanmıyor musun?" diyenler, kıskandığımı düşünenler oluyor. Eleştiriyle çamur atmak arasındaki farkı anlamayan bir milletiz. Çamur atıp eleştiri yapıyorum sananlar var.

Müzik eleştirisi yazmak istemezdim. Eğer bir eleştirim varsabunu arkadaşlarıma birebir söylemeyi tercih ederim. Bir de müzisyenin yazacağı eleştiri her ne olursa olsun teknik ve sıkıcı olur. İyi müzik eleştirmenliği yapabilmek için müzisyen olmamak avantajdır. Dışarıdan bakma imkanı sunar. Bir de hakkında iyi şeyler yazacağım çok az kişi olacaktır. (gülüyor) Onun için düşünmem.

Bugüne kadar teklifleri kabul etmedim. Ama bu diziyi kabul etmemin sebepler var.

Senaryo iyi, bir ekip… Ay Yapım'a güveniyorum.

Bir yıl önce Ezel dizisinden teklif almıştım. Deneme çekimi yapmıştık. Fakat takvimlerimiz uymamıştı. Ama birbirimizi çok sevdik. Bir yıl sonra tekrar aradılar.

Onların cesaretlendirmesiyle oldu. "Yaparsın" dediler. Gerçekten denemek istediğim bir şeydi. Biraz korkarak yaklaştım. Ama bu tedirginlik işi cazip hale getirdi. 17 yıllık bir sahne tecrübem var, insanların karşısına çıkıyorum. Yıllardır çektiğim klipler, televizyon programlarıyla kameraya aşinayım. Belki de o yüzden zorlanmadım. Tecrübem olmadan kamera önüne atsalardı sudan çıkmış balık gibi olurdum.

Valla sevdim. Zorlu, yorucu ama zevkli bir iş. Zorluğu birazda çekici yaptı. İlk işimin adı Son.(gülüyoruz)