Botokslu Cenaze Kime Ait? (26) “Bir of çeksem karşıki dağlar yıkılır...”

Randevuya geç kalıyorum ayağında evden apar topar çıktık çıkmasına ama yine 22 numaranın kim bilir hangi tadilat işlerinden dolayı asansörü iptal edişi ile karşı karşıya kaldık. Şimdi burada imarethanede aş bekleyen çocuk misali boynumuzu büküp 22 numaranın asansörün kapısının önüne kimseler çağırmasın diye koyduğu engeli kaldırmasını bekleyeceğiz. Edepsize edep öğretmek donsuza don giydirmekten evladır demiş atalarımız (yok öyle değildi hadsize had bildirmek donsuza don giydirmekten evladır olacak ama... Memlekette haddini bilen kaç kişi kaldı) lakin o günlerde değiliz. Adam salyalarını akıta akıta karşıma dikilir. Rezil olduğumla kalırım. Şu apartmanda 22 numaranın edepsizliği ile başa çıkacak kimse yok. Her birimiz kendi meşrebince ben bu adamın seviyesine inemem aman Yarabbi bu ne terbiyesizlik şaşkınlığı ile sindik. 

Kaç vakit bekleyeceğiz acaba? En iyisi Atakan’a bir test yapıyormuşum ayağında anlattıklarını bir düzene sokturmak. Vakti zamanında Vera’ya çok yapardım.

-Atakan sen günde kaç saat cep telefonu kullanıyorsun?

-Kullanıyorsun derken hocam?

(Bu çocuğun bu huyu adamı deli eder. Derken diye başladı mı ölümlerden ölüm beğen. Derken derken kafana bir tane patlatacağım erken erken. Tövbe.)

-Yani cep telefonunda geçirdiğin vakti soruyorum.

-Hemen bakıyorum hocam...

(Adama soru soruyoruz, cevabı için cep telefonuna bakıyor.)

-Geçen hafta 9 saat 40 dakika cep telefonunda kalmışım.

-Kalmışım ne? Cep telefonuna yatılı misafir gitmişsin gibi.

-Hocam bizim için cep telefonu bir nevi ofis gibi olduğu için yatılı yatısız sürekli ordayız.

-Ne yapıyorsun o kadar saat?

-Hocam gün boyu e-postalar, WhatsApp mesajları, sizler için takip ettiğim eğitim kanalları, öğrencilerle tartışmak için hazırladığım sosyal medya içerikleri, yemek esnasında seyrettiğim filmler...

-Anlaşıldı. Bu durumda sen benim yapacağım test için ideal bir kimliksin.

-Yeni bir araştırma mı? Çok sevindim Hocam. Ben de çok üzülüyordum, Hoca şimdi birden boşluğa düşecek diye. Gerçekten çok sevindim.

(Kuyruğu dik tutalım. İyi oldu meraklı meraklı Nedim hakkında soru sormadığım.)

-Yalnız bir ricam olacak, bu araştırmadan lütfen arkadaşlarına, hocalarına bahsetme.

(Nedim’in adını ne kadar anmaz isem o kadar güçlü görünürüm.)

-Hocam benim asiste etmemi isteyecekseniz apartman ahalisine mecburen bahsetmem gerekecek.

(Ev ahalisi tamam da apartman ahalisi ne yahu!)

-Yok senin asiste etmeni istemiyorum. Sadece örneklem grubu için ilk tecrübeyi birlikte yapalım istiyorum.

-Hay hay. Ben her zaman sizin asistanınız olarak kalacağım Hocam. Lütfen çekinmeyin.

(Konuyu nasıl Nedim’e, Nedim’in karısına, Rüstem’in de dahil olduğu apartman ahalisine getireceğim ki...)

-Oh çok şükür, nihayet asansör geldi. Gökten önümüze sofra inmiş gibi sevindik yahu!

-Sofra deyince… Hocam sizinle konuştuktan sonra baktım, sizin belediye de gün doğumu seferleri düzenliyormuş.

-Gün doğumu seferleri mi?

-Bizim bir önceki belediyenin böyle bir hizmeti vardı. Biz çok memnun kaldık. Bütün belediyeler yapmalı diye bir iki yere proje bile sunduk hatta.

-Gün doğumu seferi? Siz? Belediye? Yahu Atakan sen ne kirli çıkıymışsın. Emekli olmasam dünyadan haberim, hele bölümden hiç haberim olmayacakmış.

-Şöyle Hocam, bizim bir önceki ilçe belediyesinde sosyal projeler sorumlusu müthişti. Özellikle yaşlılar için sürekli program yapıyor. Dünyanın neresinde yapılan bir yaşlı projesi varsa üç vakte kadar belediyede uygulanmaya başlıyor.

-Siz ve yaşlılar? Ne alaka?

-Hocam biz projeyi yürütenler kısmındayız. Grubu birbiri ile kaynaştırma, organik bir grup oluşturma bizim sorumluluğumuzda.

(Bu Atakan mini diziler gibi en heyecanlı yerinde bırakıyor sohbeti. Sonra ben meraklı gibi görünmemek için “Eee?” diyemiyorum, mevzu kalıyor ortada.)

-Eskiden bir skeç vardı. Anlat anlat heyecanlı oluyor, diye.

-Ben skeci bilmiyorum Hocam. Cengiz Kurtoğlu’nun şarkısı vardı, Anlat anlat heyecanlı oluyor, diye.

(He he diye geçiştireyim. Şimdi söylemeye kalkar. Rezil oluruz konuya komşuya.)

-Neyse konu o değil. Sen şu projenizi anlat. Arabanı nereye park ettin?

-Arabayla gelmedim ki, ben metrobüsle geldim.

-Marmaray’a bırak deyince arabam yok demedin ya!

-Bırak deyince birlikte yürürüz anlamında şey ettim ben.

(Of ya! Yağmurdan kaçarken doluya tutulmak diye buna denir işte. Bitmez bu yol, bitmez. Bu çocuk insanı deli eder. İki adım atamadan durduk. Çöp konteynerinin kenarına bırakılmış bir kadın çantasının fotoğrafını çekiyor.)

-Atakan! Gençler arasında ikinci el muhabbetinin yaygın olduğunu duymuştum ama senin çöpe bırakılmış bir kadın çantasına bu kadar muhabbet göstereceğin aklıma gelmezdi. Şaşkınlıklardan şaşkınlık beğeniyorum şu an.

-Nedim Hoca’nın bu fotoğrafı görmesi gerekiyor.

(Hayda! Ben fakültedeyken bile bu kadar Nedim Hoca’ya maruz kalmıyordum ya hu! Bu nedir BU! İmdat desem kurtarmaya gelenim olur mu? Nedim Hoca da Nedim Hoca. OFFF. Başla türküye. Hadi başla. Bir of çeksem karşıki dağlar yıkılır...)