Barışın beyaz mağdurları

Savaşlar, toplumların psikolojik, sosyal ve siyasal dokusunu tahrif eder. Nitekim 30 yıllık savaş Türkiye'de tutumları, alışkanlıkları ve yaşam biçimlerini sarstı, hayatı yeniden şekillendirdi, kendi şartlarını ve statükosunu yarattı. Savaşın kirli rantına talip olan siyasetçi, akademisyen ve yazarlar türedi.

Gündemini savaşın ahlaksız dengeleri üzerinden belirleyen bir medya üredi. Bazı yazarlar yazılarını, egemen zihniyetin belirlediği sınırlar çerçevesinde, bir 'savaşçı titizliği'nde kaleme aldı.

30 yıl aradan sonra gelmekte olan barış,  toplumun büyük çoğunluğunda sevinç ve iyimserlik yaratmasına karşın Kemalistlerde panik, onların şürekâsı merkez medyada ise şaşkınlık yarattı. Türkiye'nin yakın tarihi hesaba katıldığında bu davranışın pek şaşılacak bir tarafı gözükmese de, -çözüm süreci başlamadan önce- liberal/demokrat diye bilinen birçok kişinin takındığı tavır ve yüklendiği endişe göz önüne alındığında şaşırmamak mümkün değil.

Son 6 aydır hiçbir gencin ölmemesi bile liberal/demokrat dedelerimizi ikna etmeye yetmiyor. Belli ki çözüm süreciyle beraber oluşan iyimser hava, bu kesim üzerinde bir karabasan gibi duruyor.

Süreç derinleştikçe anlaşılıyor ki, 'barış için savaşmak', 'savaş için barışmak'tan daha zormuş. Ve görülüyor ki, değişime ayak uydurmak, her 'demokrat yiğid'in harcı değilmiş. Çözüm süreci maratonunda erken havlu atmamak ve önde koşanların temposunu yakalamak için 'demokratik kondisyon' gerekliymiş. Meğer şahin bildiklerimiz 'Doğan', Liberal bildiklerimiz 'Haberal', Aydın bildiklerimiz 'Kocaeli'ymiş.

Öyle ki, Hasan Celal Güzel'le Adnan Şefik Çirkin aynı aynaya bakar, Ertuğrul Özkök'le Cengiz Çandar aynı plajda güneşlenirmiş. Şükrü Sina Gürel ile Yaşar Okuyan aynı limana demir atar, Enis Öksüz ile Şahin Mengü aynı deklanşöre poz verirmiş. 'Yüzyılın dehası' derken, ulusalcıların önderi ile Sırrı Süreyya Önder meğer aynı 'önder'den söz edermiş.

Türkiye, barış sürecini yaşamasa; Kürt siyasi hareketinin dinamizminden kendi geleceklerini devşirmek için Kürtlere yol/yordam gösterenlerle, Türklere korku ve endişe pompalamak için 'Türklüğün' elden gideceği paranoyasını çıkaranların Ataköy Sheraton'da aynı masada poker oynadığına, henüz başlayan maratonun gerisinde nefesi kesilip yere düşenlerin 'efsane demokratlar'ımız olduğuna, Sina Akşin gibi 'duayen solcular'la, Ümit Özdağ gibi 'yıllanmış ülkücüler'in aynı düğünde kol kola halay çektiğine, Hasan Cemal ve Ahmet Altan gibi ultra liberal demokratların, Boğaz manzaralı yalılarda düzenlenen geleneksel balolarda cumhuriyet aristokratlarıyla birlikte kadeh kaldırdığına kimse inanmazmış.

Meğer tatlı su milliyetçileriyle tuzlu su solcularını birleştiren sürecin kerameti kendinden menkulmüş. Düşünsenize, 'Kürtlük anayasaya girmese de inecekler'in dağlarda bırakacağı boşluğu 'Türklük anayasadan atılırsa çıkacaklar' dolduracak. Böylesine 'beyaz mağduriyetler' yaratan bir barışın kazananı, savaşın acısını iliklerine kadar hissetmiş Türkiye halkı olacaktır.

Fi tarihinde sıradan cümlelerle 'demokrat/liberal' kimliği kazananların bugün yine aynı cümlelerle 'statükocu' sayıldığı bu barış süreci, sadece silahların gömüleceği bir süreç olmayacak, aynı zamanda cumhuriyet aristokratlarının da tarihin karanlık sayfalarına gömüleceği bir süreç olacak. İşte bu yüzden, beyazlar mağdur. Hem barışın, hem de post-barışın mağduru.