Masum kavramlar ardında Haşhaşiler

Terörizm tarihi, toplulukları kendi sinsi emellerine alet etmek isteyen yapıların din ve mistisizm alanlarını nasıl birer manivela olarak kullandığının örnekleriyle doludur. Ancak Fetullahçı Terör Örgütü (FETÖ), strateji ve taktik açısından bu karanlık mirasın en tehlikeli, kendine has versiyonlarından birini sahneye koydu. Uzun yıllar boyunca legal görünümlü eğitim, hayır ve diyalog faaliyetlerinin arkasına gizlenen örgüt, Türkiye Cumhuriyeti’nin kurumlarına sızarken aynı zamanda toplumun en korunaklı kalesi olan sosyokültürel yapıyı hedef aldı. Akran etkileşimi, eğitim desteği, dini sohbetler ve insani yardım kisvesiyle genç dimağlara yaklaşan bu kült yapı, adım adım işlettiği zihin kontrol mekanizmalarıyla bireyleri kendi ailelerine, toplumlarına ve devletlerine yabancılaştırmaya çalıştı. 15 Temmuz hain darbe girişimine giden yolun taşları, aslında toplumun kutsal saydığı rollerin ve dini değerlerin sistematik bir biçimde çarpıtılmasıyla döşendi.

İSİMLER MASUM, AMAÇ HİÇ DEĞİL

Türk aile yapısında şefkat, rehberlik, koruyuculuk ve tecrübe paylaşımını temsil eden “abla” ve “abi” kavramları, FETÖ tarafından örgütsel hiyerarşinin ve sinsi bağların kurulmasında temel birer aparat olarak kullanıldı. Örgüt, deşifre olmamak ve hücresel gizliliği korumak adına oluşturduğu azami 5’er kişilik yatay ağ yapılanmalarının başına bu sempatik isimleri yerleştirdi. Okul kapılarında, üniversite kayıtlarında veya dershanelerde masum öğrencileri tespit eden bu sözde abla ve abiler, ilk etapta gençlerin barınma, beslenme ve ders başarıları gibi meşru ihtiyaçlarıyla ilgilenerek güven kazandı. Ancak güven ilişkisi tesis edildikten sonra bu roller, bireyin özel hayatını, ailevi ilişkilerini, maddi yatırımlarını ve evlilik kararlarını tamamen denetleyen birer “kamusal kontrol mekanizmasına” dönüştürüldü. Gençlerin abla ve abilerin talimatlarının dışına çıkması imkansız hale getirildi, itaat etmeyenler dünyevi ve ahireti kapsayan sözde cezalarla korkutuldu.

LABORATUVARDAN ÇIKAN SAPKINLIK IŞIK EVLERİ VE BEYİN YIKAMA SEANSLARI

FETÖ’nün piramit yapısının tabanını oluşturan en mahrem hücreler “Işık Evleri” oldu. Bu mekanlar sıradan birer öğrenci evi veya yurt değil, örgüt liderinin dünyevi iktidar hedeflerine hizmet edecek sadık kadroların yetiştirildiği, gizemli sırlarla çevrili adeta tecrit merkezleri oldu. Bu evlerde öğrencilerin kendi okuma materyallerine el konuldu, dış dünya ile bağları zayıflatıldı, sadece terörist başının kitapları, vaaz kasetleri ve videoları sistemli olarak izletildi.

ÖNCE BİLGİSAYAR SONRA SİLAH

İslamiyet’in bilgi kaynakları tamamen çarpıtılarak, örgüt liderinin hezeyanlarını meşrulaştıracak formlara büründürüldü. Rüya ve menkıbe metaforları yoğun şekilde kullanıldı, örgüt üyelerine kendilerinin «hizmet için seçilmiş özel bir topluluk» olduğu, bir ellerinde Kur›an diğer ellerinde bilgisayar taşıyan ve günü geldiğinde silah kuşanacak olan bir «altın nesil» oldukları aşılandı. Gerçeklikten koparılan bu gençler, hipnoz, toplumsal soyutlama, inkâr ve sürekli kafa karıştırma yöntemleriyle manipüle edilerek, örgüt dışındaki tüm samimi, inançlı insanları değersiz gören mekanik robotlara dönüştürüldü.

ADIM ADIM İHANETE RADİKALLEŞME MERDİVENİ

Örgütün eleman temin etme ve radikalleştirme süreçleri tesadüfi değil, belirli bir psikolojik takvime dayandı. Bireyin radikalleşme süreci temelde dört basamakta şekillendi. Bireyin kişisel, sosyal veya ekonomik bir kriz, örneğin büyük bir şehre alışma, barınma sorunu, yaşadığı dönemde örgüt onunla sıcak bir bağ kurdu. Çözüm arayışındaki genç, Işık Evleri ve sohbet ortamlarında yeni bir sosyal çevreye dahil edildi. Birey, örgütün ürettiği rüya anlatıları, metaforlar ve ağlamalı vaazlardan etkilenerek kendi bağımsız düşüncelerini terk etti, grubun ortak aklını benimsedi. Birey tüm kişisel değerlerini örgüt liderinin emirleriyle değiştirdi, mutlak itaati esas alan adanmış bir hücre üyesi haline geldi.

PARÇALANAN AİLELER

FETÖ’nün din istismarı üzerinden kurguladığı bu strateji, yalnızca devlete silah çekmekle kalmadı, Türkiye’nin sosyokültürel dokusunda da derin yaralar açtı. Çocukları ve gençleri hedef alan yapı, onları anne ve babalarına karşı birer casus veya yabancı haline getirdi, aile fertlerini karşı karşıya getirerek kutsal aile bağlarını içeriden parçaladı.

ZEDELENEN GÜVEN

İnsanların birbirine olan itimadını, yardımlaşma ve hayırseverlik duygularını sakatlayan örgüt, toplumun sosyal sermayesini ve bir arada yaşama iradesini zedeledi. Sapkın mehdilik iddiaları, Hz. Peygamber’in isminin ve rüyaların örgütsel çıkarlar için fütursuzca araçsallaştırılması, özellikle genç kuşakların temiz dini duygularında, cemaat ve güven algılarında ciddi kırılmalara yol açtı.