Gökhan Özcan Yazıları – Gökhan Özcan Kimdir?

27.02.2026, Cuma
06:20

Gökhan Özcan

2221 yazı listeleniyor

Anlamayı bıraktık mı?

26 февраля 2026, четверг

Hayatın içinde yer tutan her şeyin bir hikayesi olduğunu, bir derinliği ve genişliği olduğunu unutmuş gibiyiz. Her şeyi yüzeyinden anlıyor, kabuğundan anlamlandırıyor, ötesiyle hiç ilgilenmiyoruz. Oysa hemen her şeyin hakikati, aslî anlamı, sırrı, muhtevası ötelediğimiz o ‘öte’lerde gizli. Öte alem dediğimizde asıl, sonsuz ve baki hayatı kastetmiş oluyoruz ya, işte bu da öyle! Bu derinliklere ve genişliklere bakamayan insanın, kendi içindeki o sonsuzluğu bulabilmesi ve bilebilmesi elbette mümkün

Mücevheri çöpe atmak

23 февраля 2026, понедельник

Hayatımızda olan ve olup biten ve olup bitmeyen ‘şey’lerin hikmeti hakkında tefekkür ediyor muyuz? Görünen o ki gündelik meşguliyetlerden başımızı alıp pek böyle şeylere vakit bulamıyoruz. Dünya kelimesi malum, aşağı manasına gelen ‘deni’ kökünden gelir. Dünya bin bir türlü icadı ve meşguliyetiyle insanı aşağı çeker; kişi ancak dünyaya tamah etmediği, oyununa gelmediği, yüz vermediği müddetçe başını yukarılara kaldırabilir, fikriyle yüceliklere yönelebilir. Meşguliyetlerimiz, bu dünyada kim olarak

Hoş geldin rahmet mevsimi

19 февраля 2026, четверг

“Donandı her yer kandillerle…” Çünkü Şehr-i Ramazan mağfiret nişan aydınlık örtüsünü yine üstümüze serdi. Ne mutlu bize ki, bir kere daha rahmet mevsimine eriştik, oruca niyetlendik, Ramazan günlerinin feyiz ve bereketiyle ihya olmaya durduk. Allah nasiplenenlerden, mağfirete erişenlerden, gönül hanesini şenlendirenlerden eylesin. Ramazan ayının, kendi içinde barındırdığı o derin ve sarsılmaz hususiyetler sebebiyle, sair zamanlardan bir farkı, bir başkalığı, adeta eşyaya ve zamana vuran ayrı bir

Aşkın nur olsun!

16 февраля 2026, понедельник

Deredeki taşların üstünden atlar gibi günlerin üstünden hızlıca atlayıp geçmemek gerek! Deredeki taşlar sizi karşı kıyıya geçirmeye yarar. Günlerse hayatın hikâyesini bütünleyen parçalardır, üstünden sekip geçenler ne olup bittiğine vakıf olamaz. “Hayat hızla geçip gidiyor” diye yazdı defterine, “Keşke geçen günlerin içine hatırlamaya değer bir şeyler koyabilseydik!” Aşkı yakışır diye tenlere giydirdiler çok bol geldi. Canlara giydirdiler dünya bile dar geldi. Ancak aşk ile yaptığımız, içine aşk

Hüsnüniyeti nerede yitirdik?

12 февраля 2026, четверг

Kendi sözlerini ve davranışlarını başkalarının söz ve davranışlarına bakarak belirleyen ve bunu alışkanlık haline getiren kişi, kendine ait bir kişilik inşa etme fırsatını hiçbir zaman bulamayabilir. Bu anlamda her insanın başkalarının yapıp ettiklerinden bağımsız bir dünya kurması bir ihtiyacın da ötesinde bir mecburiyettir. Bugün sözün ağırlığının kalmadığı ‘akar-mecra’larda neredeyse bütün düşünceler, sözler ve davranışlar, temeli sağlam olmayan ve aslında kendimizden, kendiliğimizden neşet etmeyen

Dünyanın ayazında ellerini kelimelerle ısıtan adam!

09 февраля 2026, понедельник

Başka şeyler yazmak için oturmuştum klavyenin başına ama sevgili Hakan’ın mesajı gelince her şey değişti. Acı haberdi gelen; sevgili Bülent, çileli dünya yolculuğunu tamamlamış ve dâr-ı bekâya göç etmişti. Beklenmeyen bir şey değildi artık, durumun geri dönülemez noktaya geldiğini biliyorduk. Bir gün önce, Cumartesi günü, Hamamönü mekânımız Fatih Kitabevi’nde Fatih (Yurdakul) ağabeyin bir araya getirdiği dost meclisinde uzun uzun Bülent’i konuşmuştuk. Burada yazdıklarım orada söylediklerimden çok

Çok kitap, az anlam

05 февраля 2026, четверг

Kitap satışlarında bir artış olduğu muhakkak, ayrıntılara girildiğinde pek çok olumsuz yan etki gözleniyor olsa da genel anlamda yayın sektörü her geçen gün büyüyor. Elimdeki istatistikte 2008 yılında Türkiye’de 200 milyon civarında kitap satıldığını gösteriyor, kişi başına 2,8 kitap düşüyormuş. 2015’te satılan kitap sayısı 384 milyon olarak tespit edilmiş, kişi başına düşen kitap sayısı 4,8 olmuş. 2021’de kitap satışları zirve noktaya ulaşmış, 438 milyon kitap satılırken, kişi başına düşen kitap

Baltalar elimizde, uzun ip belimizde!

02 февраля 2026, понедельник

Huzursuz insanlar huzursuzluklarını mümkünse herkese yaymak isterler, çünkü içine düştükleri bu bocalama halinin sebebi olarak kendilerini görmek istemezler. Herkesin huzursuz olduğu bir yerde huzursuzluk zamanın normali haline gelmiştir; bu durumda her huzursuz da bu şartlarda yaşayabileceği en muhtemel şeyi yaşadığına kendini inandırabilir. Günümüzde olan budur; huzursuzluğun zamanın normali olduğuna herkes inanmış ve bu hal hem toplumsal hem bireysel hayatımızda yerleşik hale gelmiş, tartışmadan,

Havai fişekler

29 января 2026, четверг

Sevdiğimiz birini kaybettiğimizde acımızı derinleştiren şeylerin belki de en dokunaklı olanı yaşarken yapamadıklarıdır. İçimizde büyüyen o burukluğun kendi geçip gitmekte olan hayatımıza dönük bir tarafı da var elbette. Canımızın böylesine acıması, hayatını geride bırakıp giden o sevgili yakınımızın kendine yaşattığı mahrumiyetleri biliyor olmamız kadar, bir gün muhtemelen bizim hayatımız için de aynı şeylerin düşünülecek olmasınadır. “Pişman olduğum o kadar çok şey yaptım ki!” diye hayıflandı bankta

İçinde hayat olan bir gün

26 января 2026, понедельник

Bazı günleri bizim için diğerlerinden daha önemli kılan şey; başka günlerde farkına varmadığımız olağanüstülüklerin o gün bir şekilde farkına varmamızdır. Çoğumuz her sabaha hep aynı güne uyanıyormuş hissiyle başlıyoruz. Aslında hep aynı olan sadece biziz, günler değil! Aynı insanda sabit kalmaktan vazgeçemiyor ve kendimizi hayatın her an tazelenen akışkan tabiatında yenilenmeye bir türlü bırakamıyoruz. “Enerjimizi söküp almayan, tam aksine içimizi dolduran; başlangıcında beklenti, sonundaysa memnuniyet