Mantıku’t-Tayr’ın yürüyen hikâyesi: Medeniyet Tasavvuru Yolculuğu (2)

Ülkemizin önünü açacak öncü kuşakların tohumlarını ektiğimiz MTO (Medeniyet Tasavvuru Okulu) 7. yılına girdi. Yedi yılda, hem İslâm’ı hem de dünyayı neyse o olarak, derinlemesine kavrayacak, önümüzü açacak, çağrısı çağını kuracak öncü kuşaklar nasıl yetiştirilir, sorusunun cevabını verdi sessiz ve derinden…

Bugüne kadar 65 bin talebemiz oldu. 60 küsur ülkede de muazzam, çok iyi yetişen, zehir gibi talebelerimiz var.

Biz, derslerimizle, 100 Kitap Listemizle, Kamplarımızla, şehir, üniversite ve lise çalışmalarımızla kök hücresi ekimi çalışması yapıyoruz. Günü kurtarmaya değil, geleceği kurmaya odaklanan, alanının en iyisi, önümüzü açacak öncü güzel Müslümanları yetiştiriyoruz…

MTO’ya iki başvuru şartımız var: Benim hazırladığım 100 kitap listesinin ilk 20 kitabını ilk sene, 4 renkli kurşun kalem tekniği ile okumaya söz veren herkesin yaşına bakmadan başvurusunu dikkate alıyoruz. Burası Daru’l-Erkam ve Ehl-i Suffa’nın güncellenmiş misali.

Bugün MTO’muzun en parlak talebelerinden Vuqar Azizov kardeşimin MTO’yu anlatan yazısının ikinci bölümünü sizlerle paylaşıyorum.

HAKİKAT YOLCULUĞUNUN SEYR-Ü SEFERİ

Ne anlatıyorum? Feridüddin Attar hazretlerinin kuşlarının yolculuğuna kulak verelim. Hüdhüdün peşine takılan kuşlar hangi vadilerden geçmekte?

1. Talep

2. Aşk

3. Mârifet

4. İstiğna

5. Tevhid

6. Hayret

7. Fakr/Fenâ.

İlk vadimiz “talep” vadisidir. Talebi olmayanın bu yoldan nasibi yoktur. Talip, dünyanın değil, hakikatin talibidir. Çünkü bu okulun dünyevî hiçbir şeyi yoktur. Fakat hakikat de bendedir demez. Sadece “yol açık. Madem ki talipsen yola çık” der. Ama içeriye doğru.

İçeriden kurulacak bir dünya. Önce kendini aşacaksın, sonra kendinden taşacaksın der. İçeriye doğru yolculuk “ilim”le başlar. “İrfan” vadilerinden geçilir. “Hikmet” denizinden içilir.

Taleple başlayan yolculukta talip ilk 20 kitapla ünsiyet kurar: “kendinde bir eksiklik hisseder ve ben burada kalamam” der. Problemin bilgi eksikliğinden olmadığını anlayarak dışarıyla savaşı içeriye doğru döndürür. Çünkü eksiklik, hakikatle kopukluktur. Bu da sadece insanın başkalarını bırakıp kendisiyle savaşmasından geçeceğini “bil”mesinden başlar. Dolayısıyla insan istediği şey için bedel ödemeye başladığında gerçek talebi ortaya çıkar. İşte talebin içinden “Aşk” doğar. Taleple insan hakikati ister; aşk ile ise hakikat için kendinden vazgeçmeye başlar. Taleple kapıya gelinir, aşkla kapıdan girilir.

Kuşların yolculuğunda her kuş farklı dünyevî bağlılığını anlatır. Burası aşkın fıtratları aşma noktasıdır. Her kuşun bahanesini dinleyen Hüdhüd onlara cevap verir. Fakat onları zorlamaz.

“Dünyada yaşayan ama dünyayla yaşamayan” sırrı gereği bu yolun hikmeti dünyadan geçer fakat dünyayla geçmez.

MÜSLÜMANCA DÜŞÜNME MELEKELERİNİN İNŞASI YOLCULUĞU…

“Ümmîleşmeden yeni bir dünya kurulamaz. Okuma bir temizlik operasyonudur” der Yusuf Kaplan hocamız, burada çok ince bir detaya dikkat çeker: kurtulmamız gerekenin bilgi ve ilim olması değil, düşünce biçimi olduğunu söyler. İşte bu açıdan bakıldığında 100 kitap listesinde kitaplar hem müslüman zihnini inşa ermeye hem de özel pedagojik sıralamaya tabi kılınmıştır Yusuf Kaplan hoca tarafından.

Şöyle ki, bu kitaplar bilgi verse de insana bilgiden ziyade “nasıl düşünmemiz gerektiğini” öğretir. Çünkü düşünce melekeleri çağın ağlarından

ümmîleşmekle yeniden işlek hâle getirilebilir. Zihinlerin bulanıklaştığı bir dünyada insanların önce arınması gerektiği elzemdir. Ki bu da sağlam bir okumayla mümkündür. 100 kitap listesine böyle bakılması gerekir biraz da.

Dolayısıyla “aşk” insanı kendisinin dışına çıkarır. Lakin bu okulda sadece aşk ile duygusallık üzerinde durulmaz. Aşkın bizi kendimize getirmesi, hakikatle irtibat kurmamız içindir.

Çünkü insan neyi sevdiğini bilmezse, kendi nefsinin ürettiği şeyi de hakikat zannedebilir.

Birlikte yürünen yolda her fıtrat hakikatin farlı bir cilvesi olarak tezahür eder. Birlikte yolculuktan “mârifet” doğar.

Bu vadiler çok anlamlıdır. Talep ile başlayan yolculukta talebe arıyorum diyor. Sonra aşk vadisinde kendini aradığı şeye adıyor. Adım adım yürüdükçe de aradığının ne olduğunun idrakine varıyor.

MTO’NUN YAPTIĞI DEVRİMİN İLK ADIMI: ZİHNÎ DÖNÜŞÜM

Burada ilk büyük epistemolojik dönüşüm gerçekleşiyor. MTO’nun talebede yaptığı ilk devrim bu: Zihnî dönüşüm. Ümmileşerek dirilme…

Bakalım: mârifet, talep olmadan bilinmez.

Yani yürüyeceksin, yolda olacaksın. İçinden ne kadar kurtulursan, içinden hakikatin bir nişânesi dışarıda gönüllere ışık olur. Yolda olmak... Tek anahtar budur. Yolda olana yol verilir.

Yol olana yolculuğun sırları açılır. Yolda olan zamanla yol alır ve yol olur. Hakikatin tecellisi bu yoldan akar. Yusuf Kaplan Hoca’nın yola çıkmak, yolda olmak ve yol olmak olarak özetlediği bu hakikat yolculuğu çok farklı, derinlikli ve zihni de, kalbi de, ruhu da zenginleştirici bir yolculuktur…

Attar`ın yolculuğundaki sıradaki vadi “İstiğna” vadisidir. Bilgi nefste belirdiğinde nefs her zaman onu kendine mâl etmek ister. Mârifet ikliminde nefs kendisini fenâ etmesi gerekirken farkında olmaksızın bazen mârifet, benliğin yeni malzemesine dönüşebilir. En tehlikeli nokta budur. İnsan yürüdükçe birtakım bilgilerin ikramına mazhar olarak kendisini yol gösteren biri olarak görme hatasına düşebilir. Ehilim der. Bu en korkunç olanıdır.

Bu Gazâlî hazretlerinin aştığı makamdır. Onca bilgiyle İslâm düşüncesinin önünü açtığı bir zaman diliminde kendisinden kaçmaya başladı. İşte her zaman yolda olmak gerek. Yolda durak olan yolda kalmıştır demektir. Çünkü hep muhtacız. Kuşlar bu vadide Hüdhüdü yine takip ettiler.

Ne zaman ehil olursun? Bu soruyu sordunsa geçmiş olsun, sen kaybettin demektir. Oysa sen ehil olmak için çıkmadın bu yola, hakikati bulmak için çıktın. Dolayısıyla yol bitmez. Allah her aşamada insana farklı tecellîde bulunur. Ama insan bunlara ilişmemeli. Hepsini nimet olarak yolunda bir temel taş yapmalıdır. Benliğe gelen her güzelliği ayağının altına sarmalı.

Ki güzellik ona değil, yoluna ışık olsun. Dolayısıyla bir MTO talebesi hiçbir zaman hakikat bilgisine sahip olma iddiasına düşemez.