Ak yüzlü bir gönül adamının ardından: Osman Akyüz

Merhum Osman Akyüz; ülkemizde özellikle katılım bankacılığı, finans, maliye ve mali müşavirlik alanlarında tanınan, bilgisine müracaat edilen, sözüne güvenilen ve yaptığı işi hakkıyla yerine getiren seçkin bir yönetici olarak biliniyordu. Fakat ben bugün onun meslek hayatındaki başarılarını, yöneticiliğini yahut finans dünyasındaki birikimini değil; bütün bu sıfatların ardında duran asıl kimliğini, yani insanlığını, gönül zenginliğini ve zarif şahsiyetini anlatmak istiyorum.

Osman Akyüz ile nerede ve nasıl tanıştığımızı bugün tam olarak hatırlayamıyorum. Hafızamda, bir cami çıkışında birkaç arkadaşla ayaküstü sohbet ederken karşılaştığımız kalmış. Mavi gözleri, güler yüzü, hafif Karadeniz şivesi ve soyadıyla müsemma ak yüzüyle daha ilk anda insanda güven uyandıran biriydi. Tanıştıktan kısa bir süre sonra ona kanım ısınmıştı. Benden yaşça büyük olmasına rağmen mesafelerin arkasına saklanmayan dostça yaklaşımı, karşısındaki insanın gönlüne dokunan tavırları ve tabiiliği beni derinden etkilemişti.

Bazı insanlar vardır; hayatımıza gürültüyle girmez, kendilerini göstermek için gayret sarf etmezler. Fakat zamanla varlıklarının bulunduğu ortama nasıl bir huzur, güven ve değer kattığını hissedersiniz. Onların yanında sözün ağırlığı, susmanın asaleti, dostluğun emniyeti vardır. Osman Ağabey, işte böyle mümtaz bir insandı. Bulunduğu yere yalnızca bedeniyle değil; ahlakıyla, samimiyetiyle ve gönlüyle gelirdi.

Hayatta başarılı olmak, tanınmak ve güvenilir bir isim hâline gelmek elbette önemlidir. Ancak bütün bunlardan daha kıymetlisi, insan kalabilmek ve gönül ehli olabilmektir. Osman Akyüz’ün asıl büyüklüğü de burada saklıydı. Mali yahut finansal bir meselede çözülemeyen bir sorun varsa onu dikkatle dinler; meselenin hukuken ve mali açıdan mümkün olup olmadığını açıkça söylerdi. Fakat onun ölçüsü yalnızca mevzuat, rakamlar ve hesap tabloları değildi. İnandığı değerler şahsiyetine öylesine nüfuz etmişti ki bir işin sadece kanuna uygunluğunu değil, hakka, adalete ve vicdana uygunluğunu da gözetirdi. Bir işin neden olabileceğini veya neden olmaması gerektiğini, bir mümin titizliği ve meslek insanı ciddiyetiyle izah ederdi.

Kendisinden yardım isteyen herkesi dinlerdi. Talebi haklı, doğru ve samimi bulduğunda hiçbir karşılık beklemeden elinden geleni yapardı. Sorun bir iş insanıyla yahut bir bürokratla görüşülerek çözülecekse telefon eder, konuşur; gerekiyorsa bizzat giderdi. Bütün bunları yaparken ne bir menfaat bekler ne de yaptığı iyiliğin bilinmesini isterdi. Samimi bir teşekkür dahi onun için fazlaydı. Çünkü o, iyiliğin karşılığını insanlardan değil, yalnızca Allah’tan bekleyenlerdendi.

Pek çok kimse bilmezdi; Osman Akyüz aynı zamanda gönül dünyası zengin bir mutasavvıf, sessiz bir derviş ve tekke müdavimiydi. Fakat tasavvufu şekillerde ve görünür alametlerde yaşamazdı. Cübbe, sarık, sakal, tespih yahut birtakım kalıplaşmış sözlerle kendisine manevi bir kimlik inşa etmeye çalışmazdı. Onu yakından tanıyanlar, gönlünün hangi dergâha yaslandığını ve hangi irfan pınarından beslendiğini bilirdi. Onun anlayışında esas olan “şekilde” değil, “özde” iyi insan; özüyle sözü bir Müslüman ve kâmil bir gönül adamı olabilmekti. Tebliği sözleriyle değil, hayatıyla yapardı. İnandığı değerleri davranışlarına dönüştürmek, ona göre Müslümanlığın en sahih ve en etkili anlatımıydı.

Osman Ağabey ile yaklaşık dört yıl önce komşu olduk. Fakat onun komşuluğu, sıradan bir mekân yakınlığından çok daha fazlasıydı. İyi bir kitap okuyucusu, dünyayı ve ülkesini yakından takip eden gerçek bir münevverdi. Zaman zaman yatsı ve sabah namazlarında birlikte cemaat olur; sabahları beraber yürür, spor salonunda birlikte ter atardık. O yürüyüşler sadece bedenimizi değil, zihnimizi de diri tutardı. Memleket meselelerinden inanca, ekonomiden siyasete, kitaplardan insan ilişkilerine kadar pek çok konuda konuşurduk.

Eksiklerimizi ve yanlışlarımızı bir ağabey zarafetiyle ifade ederdi. Peşin hükümleri ve değişmez kabulleri yoktu. Karşısındaki insanı gerçekten dinler, başka bir fikri ciddiyetle değerlendirirdi. Tartışmanın sonunda ikna olmuşsa, “Bu konuda sen haklısın, benim düşüncem yanlıştı.” diyebilme erdemini gösterirdi. Günümüzde insanların fikirlerinden çok kibirlerini savunduğu düşünüldüğünde, bu tavrın ne kadar büyük bir ahlaki olgunluk olduğu daha iyi anlaşılır.

Sabah yürüyüşlerinde hayvanların ve bitkilerin dahi hakkını gözetirdi. Onları Allah’ın insana lütfu ve emaneti olarak görür, karşılaştığı her canlıya merhametle yaklaşırdı. Çünkü onun inancı sadece ibadet vakitlerine mahsus değildi; bir kediye gösterdiği şefkatte, bir ağaca bakışında ve yardıma muhtaç bir insana uzattığı elde de görünürdü.

Osman Ağabey aynı zamanda benim dikkatli ve kıymetli bir okuyucumdu. Yazdığım makaleleri okur, görüşlerini açıkça paylaşırdı. Bazen takdir eder, bazen öneride bulunur, bazen de esaslı itirazlar yöneltirdi. Fakat eleştirirken dahi incitmez; tecrübesini, bilgisini ve dostluğunu aynı cümlenin içinde buluştururdu. Onun tenkitlerinde üstünlük kurma arzusu değil, hakikate ulaşma gayreti vardı.

Çalıştığı şirketlerde gerektiğinde patrona rağmen şirketin hukukunu ve çalışanların hakkını koruduğunu da duymuştum. Yanlışa karşı çıkabilen, doğru bildiği mesele uğruna makamından ve konforundan vazgeçebilen, gerektiğinde istifa etmeyi göze alabilen omurgalı bir şahsiyetti. Çünkü onun için mevki geçici, haysiyet kalıcıydı. Hayatını kazandığı mesleğinin, şahsiyetini satın almasına hiçbir zaman izin vermedi.

Ve Osman Ağabey, hiç beklemediğimiz bir zamanda, daha komşuluğuna ve sohbetine doyamadan bu dünyadan ayrıldı. Yaşarken kıymetini bilenler elbette biliyordu; fakat bazı insanların yokluğu, varlıklarının ne büyük bir nimet olduğunu insana daha derinden öğretiyor. Osman Ağabey bizi öksüz, komşuluğumuzu yetim bıraktı. Şimdi yarım kalan sohbetlerimiz, eksik kalan tebessümlerimiz var. Çok sevdiği sokağımızın kedileri onsuz; her gün geçtiği yollar ise sessizliğe büründü.

Mahallemizin camisinde artık onu göremeyeceğim. Eve dönerken elinde çantasıyla karşılaşıp ayaküstü sohbet edemeyeceğim. Belki bir insanın ardından söylenebilecek en sahici söz şudur: Osman Ağabey, vefatıyla gönlümüzden bir parçayı da alıp götürdü; bizi eksiltti.

Üsküdar’da yaşardı; şimdi ise ebedî istirahatgâhı Maşukiye oldu. Maşukiye benim için eskiden İstanbul’un kalabalığından uzaklaşmak üzere gidilen kısa bir tatil yeriydi. Bundan böyle orası, aziz bir dostumun ebedî ikametgâhıdır. İstanbul’dan çıkıp Anadolu’ya her geçişimde durup bir Fâtiha okuyacağım; hatıralarını yâd edeceğim bir vefa durağıdır.

Dünyada inanarak okuduğun ve hayatından hiç ayırmadığın Kur’ân-ı Kerîm, ebedî âlemde nurun ve fenerin olsun. İbadetlerin yolunu aydınlatsın; ardından okunan dualar, tevhidler ve hatimler sana yoldaş olsun. İsmini telefonumdan da gönlümden de silmeyeceğim. Bunu bir nostaljiyi muhafaza etmek için değil, gerçek bir dostu unutmamak ve her hatırladığımda sana rahmet okumak için yapacağım.

Yolun mübarek, menzilin maksudun olsun. Kabrin cennet bahçelerinden bir bahçe, Resûl-i Ekrem ebedî komşun olsun. Sen o âleme vardığında bizi de unutma. Çünkü biliyoruz ki bir gün mutlaka biz de aynı yolun yolcusu olacağız. İnandığımız ebedî âlemin cennet bahçelerinde yarım kalan sohbetlerimizi tamamlamak ve komşuluğumuzu yeniden sürdürmek ümidiyle…

Bugün sana veda ediyoruz Osman Ağabey.

Ebedî âlemde yeniden buluşmak üzere…

Ekonomi

Osman Akyüz vefat etti