Artık başka türlü saldırıyorlar

Her olayın birinci yıldönümü önemlidir. Sonra onuncu yılı gelirse, ardından doğal olarak yüzüncü yılı ve bininci yılı, arada kalan diğer yıldönümlerine göre daha fazla öne çıkar.

Cumhuriyetin yüzüncü yılını geride bırakalı çok olmadı. İstanbul’un fethinin ve Malazgirt zaferinin bininci yılı henüz gelmedi.

15 Temmuz’un ise onuncu yılındayız. İdrak edenler için bugünün önemi büyük. Önemsemeyen, küçümseyen ve tiyatro diye göstermek isteyenler konumuzun dışında. Onlarla hesabımız hiç bitmeyecek ve öte tarafa sarkacak.

Sıradan bir hareket değildi 15 Temmuz. On yılda bir olgunlaşan, neredeyse rutine bindirilmiş bir darbe teşebbüslerinden biri değildi. Aynı zamanda ciddi bir işgal planıydı. Başarılamamış olması, önemini azaltmaz.

Önceki darbelerin öne çıkartılan yönü, “kansız” başarılmasıydı. En azından ilk günleri için geçerli olan bu husus, bir süre sonra değişecek ve idamlar yapılacaktı. 15 Temmuz ise ilk anından itibaren kanlı başladı.

Boğaz köprüsünün tutulması, trafik akışının tanklarla kesilmesi ve bu işin gecenin erken vakitlerinde gerçekleşmesi, şüphesiz herkeste bir şaşkınlığa sebep oldu. Öyle ya darbe dediğin, gece yarısı herkes uykudayken yapılırdı. O şekilde bilirdik. Askerler halka ateş açmaz, sivilleri vurmazdı. Tanklarla arabaların üstünden geçilmezdi. Havadan bomba yağdırılmazdı, Meclis bombalanmazdı.

15 Temmuz, her bildiğimizi alt üst etti. Darbeciler bu defa her şeyi göze almış görünüyordu. Karşılarında ise sadece sivil halk vardı. Silahsız, çıplak elleriyle, bedenleriyle direnmekteydiler.

En başından plandan haberi olan kodaman darbe destekçilerinin düşüncesine göreyse halkımız direnmeyi bilmezdi. Asker karşısında sesini çıkarmaya cesaret edemezdi. Kurşunlar atılırken, hedef küçültmeyi bile bilmezdi. Korkar, siner, pusardı. Bombaların, kurşunların karşısında ne yapılabilirdi ki? Darbe teşebbüsü kesinlikle başarılı olacaktı.

Ama öyle değilmiş. Halkımız direnmeyi çok iyi bilirmiş. Alçaktan uçarak sonik patlamalar yapan savaş uçaklarına terlik savurur, tankların egzozunu sırtındaki fanila ile tıkar, helikopteri levye ile kovalarmış.

Gerekirse tankın önünde kollarını açar kahramanca dikilir, paletleri altına boylu boyunca uzanırmış. Ne yaptığının tam farkında olmayan erlerin elindeki tüfekleri alır, onları ikna etmeye çalışırmış.

Gerektiğinde yaylım ateşindeki askerlerin üzerine göğsünü açarak yürürmüş.

Gerektiğinde tarlasındaki biçilme vakti gelmiş ekinleri hiç hesap yapmadan ateşe verir, hava alanındaki uçakların görüşünü etkileyerek kalkışını engellermiş.

Sonunda şehadet görünen yolda yürümekten çekinmeyen kahramanlarımız o gece bir destan yazdı. Dünyanın hiçbir yerinde görülmemiş şekilde bir yiğitlik destanı.

Sonunda kurşunlarla vuruldular, bombalarla havaya uçtular, tank paletleri altında ezildiler ama vatanı darbecilere teslim etmediler.

Darbecilerin hesabı yanlıştı. Haksızdı. Ahlâksızdı. Savunulması gereken bir vatan vardı ve o vatan için can verilirdi. Hiçbirimizin canı o vatandan kıymetli değildi. Hele sonunda şehadet varsa, niye korkalım hain darbecilerden?

253 yiğidimiz şehit oldu, uğruna can verdikleri toprağa emanet edildi. Üç bine yakın yiğidimiz yaralandı. Bazıları sakat kaldı. Fakat neticede vatan o gece aşağılık bir darbeden ve sonrasında işgal edilmekten kurtuldu. Hepsine minnettarız. Haklarını ödeyemeyiz.

O meşum gecenin üstünden on sene geçti ve hissiyatımız, hasretimiz, kararlılığımız ilk günkü gibi.

Tekrar denemek isteyenler olur mu düşüncesini hiç bırakmadık. Fakat artık o yöntemin tercih edilmeyeceği belli sayılır. Artık başka türlü saldırıyorlar. Yeni yöntemlerini de başlarına geçirmek vatan borcudur. Herkes üstüne ne tür vazife düştüğünün farkına varsın. Aksi hâlde 15 Temmuz’daki kahramanlıkla övünürken bir bakmışız ki düşman başka türlü yollarla hedefine ulaşmış olur. Allah korusun.