Ayran

Ayran deyip geçmeyelim.

Beslenme uzmanlarının belirttiği gibi en faydalı içecektir.

Ama hangi ayran?

Marketlerde, bakkallarda, büfelerde satılan pet şişedeki, bardaktaki fabrikadan çıkmış ayran mı? O tıpkı fabrikadan çıkan yoğurtlar, yağlar gibi ilaçlıdır. Bir tadı vardır elbet ama bunun gerçek ayranla hiç alakası yoktur.

Gerçek ayran nasıl yapılır?

Sütü kaynatıp yoğurt yapacaksınız. Özellikle koyun sütü. Yaylada otlamış hayvanın sütü. Yoğurdu yayığa boşaltacaksınız. Yayık bazı yörelerde tahtadan, bazı yörelerde deriden yapılır. Göçebe geçmişimizin en eski âletlerindendir.

Yayık bir iple beşik gibi asılır ve ileri geri savrularak içindeki yoğurt dövülür. Ne zaman kıvama geldiğini bu işi yapanlar bilir. O zaman ağzı açılır. Ve görülür ki tereyağı mis gibi kokusuyla top top olmuş üzerine çıkmış.

İşte gerçek tereyağı budur. O bir mucizedir. Aşırıya kaçmadan yiyebildiğiniz kadar yiyin. Her derde devadır. Tereyağı düşmanlığını margarinciler çıkarmıştır. Ama bu yağı bulmak zor. Yaylada bir akrabanız varsa, hilesiz-hurdasız ancak ondan alırsınız.

Tereyağını alıp bir kaba koyun, yayıkta kalan kısma ayran denir. İşte gerçek ayran budur. Muhteşemdir. İçmeye doyamazsın. Kıvamlıdır, su katılmadan içilir. (Keşke bulsak da içebilsek).

Marketten aldığın yoğurttan bir tasa iki kaşık koyup biraz da su ekleyip çırparak yapılan şeye ayran denmez. Onun adı "çalkama"dır ve makbul sayılmaz. Bu sebeple çarşıda pazarda gördüğünüz çalkamaları ayran sanmayın.

Başbakanın ayranı milli içecek ilan etmesinin ardından rakıcılar yerine müracaat ederek rakının "milli içki" olarak tescilini istedi. Meyhane müptelaları için normaldir.

Ondan geçtik, bu defa bir Süryani vatandaşımız Mardinli kuyumcu Gabriel Oktay Çilli "Ne ayran ne rakı, milli içkiniz şaraptır" demez mi? (Milliyet, 4 Mayıs 2013) Gabriel kardeş sadece Süryanilerin değil elbette ki tüm Hristiyanların kutsal içkisi şaraptır. Kabul. Ama bu işe Müslümanları karıştırma, ayıp oluyor.

Tüketim ekonomisinin kültürel ayağı yiyeceklerin pazarlanması için akla hayale gelmeyen usuller kullanıyor. Hatırlarsanız bir kaç yıl önce bir "Nar" fırtınası esmişti. Bir bardak nar suyu beş liraya çıktı. İnanılır gibi değil, ben televizyonda nar suyu ile yapılan cilt masajı bile gördüm.

Amerika"da yayımlanan bir dergi (Reader"s Digest) bazı meyve ve yiyeceklerin "romantizmi tetiklediği"ni yazmış. Buyur burdan yak. Üstelik bu yiyecekler aynı zamanda "afrodizyak"mış. Yani bir alana bir de bedava. Romantizm ve afrodizyak kavramları çağ insanı için o kadar "kışkırtıcı" ki, dergi bunu gündeme taşımış. Bu haber elbette ülkemiz dahil dünyanın dört bir yanına yayılmıştır. Medyada yer alan her şeye inanmak eğiliminde olan kalabalıklar içinde elbette bir miktar gerçek taşıyan bu tesbite teslim olacaktır.

Avokado"nun afrodizyak etkisini Azteklere kadar götürüyorlar.

Çikolata –özellikle bitter– haz hissini tetikliyormuş. Çikolata sanayi o kadar gelişti ve yaygınlaştı ki, bağımlılık yaptığı biliniyor.

Muz testesteron üretimini hızlandırıyormuş.

Bal doğal enerji deposuymuş. (Sadece bu kadar mı? Balın kırk derde şifa olduğunu cümle âlem biliyor).

Kahve kadınlarda cinsel arzuyu tetikliyormuş. Bu sebeple mi çok fal bakıyorlar?

Karpuz vücutta viagra etkisi yaparmış (Ufak at da civcivler yesin).

Zeytinyağı"nın faydaları sayılıyor. Yahu bunu binlerce yıldan bu yana biliyoruz. Ama ne dedik, bir sürü üfürük arasına iki tane gerçek koyacaksın ki, adam inansın yani.

Çilek C vitamini açısından zenginmiş. Eh biraz öyle. Ben sana C vitamininin en zengin kaynağını söyleyeyim: Kuşburnu.

Nar antioksidan, ayrıca cinsel yönden erkeklere faydalıymış.

Kiraz kalp atışlarını düzenliyormuş. Yahu Allah"ın insanlara lütfettiği her nimetin bir hikmeti elbette var. Bilim zamanla bunları buluyor. Ancak şu "sağlıklı yaşam" sektörü var ya, medyayı acaip besliyor yani. Bu son haber öncekilerin üzerine tüy dikti.