Yeryüzü: İnsanlığın musalla taşı

Birkaç protesto, birkaç elçi çekme, mebzul miktarda da kınama…

Ya sonra? Bunu da mı çabucak unutacak dünya?

Bu yazının yazıldığı saatlerde 19 kişinin öldüğü, 26 kişinin ise yaralı olduğunu duyuruyordu ajanslar ve İsrail uluslararası yardım filosuna saldırarak sivilleri öldürmesini "onlar da bize saldırdı" cümlesiyle gerekçelendiriyordu.

Sivil yardım filosunun pek çok ülkenin gümrüğünden geçtiğini ve gemilerde hiçbir şekilde silah bulunmadığını bilmeseydik bile, İsrail''in "gelmeyin, vuracağız" dediğini hatırlamayacak kadar bunamadık oysa.

Keza, 30''a yakın insanı yaralayıp, 20''ye yakın insanı öldüren, üstelik bunu uluslararası karasularda ve hiçbir ortak mutabakat anlaşmasını filan takmadan yapabilen bir ülkenin, "sivilleri öldürmeyi seviyoruz, o yüzden öldürdük. İşin aslı, biz bunu hobi haline getirdik" diyeceğini filan sanmıyorduk. Değil mi?

İsrail''in gerekçesi ancak BM''yi tatmin edebilir bence, ha bir de kargaları güldürme potansiyeline sahiptir kanaatimce. O da acı acı gülme..

Hem "onlar da bize saldırdı" diyene sormazlar mı, "senin uluslararası karasularda işin neydi yavrum, keleşlerle balık mı avlıyordun?" diye?

İşin latife kaldıracak yanı yok ve şurası kesin ki; İsrail''in, siyasal inandırıcılığını yitirmekten ya da moral üstünlüğü kaybetmekten öyle deliler gibi korktuğu filan yok. Arkadaş Ortadoğu''nun kabadayısı, komşusunu dövüyor, komşusuna yardıma geleni de dövüyor.

Diğer komşular da saf saf "şu dallamayı abisine şikayet edelim" diyor. Oysa İsrail''in pervasızlığı, büyük oranda, mahallenin gönüllü jandarmalığını üstlenmiş o abiye sırtını dayamaktan neşet ediyor.

Müteaddit tecrübelerle sabittir: Olayın üstünden biraz geçiyor ve dünya bunu sineye çekiyor. Önce unutuşla malul ortak bellek hafiften geriniyor, vicdanı uykusundan uyandırma raddesine gelmiş trajediye bakıyor, mal gibi bakıyor. Ve sonuç: İsrail''i kınıyor ve her seferinde "bi daha yap da gör" diye diye, cık cık yapa yapa, bir sonraki terör eylemine kadar baygınlığına geri dönüyor.

Oysa silahlı olanın, sivilden akıttığı kanın gerekçesi yoktur, bulunamaz. Ve haksız yere alınmış bir canın tekabül ettiği bütün insanlığın canı olduğu gerçeği su götüremez.

Ama korkarım biz ne dersek diyelim, bu; "İsrail ile kurduğumuz diplomatik ilişkileri bozmayalım" cümlesini kuranların pragmatizmini, "peki ya reel-politik?" itirazcılarının korkularını, "aman da antisemit görüntü vermeyelim" nanemollalarının endişelerini hükümden düşürecek gibi görünmüyor.

İnsanın aklı almıyor.

Hafsala oynayacak ama yeri dar geliyor.

Ortadoğu''nun kalbi, insanlığın musalla taşına dönüştüğünde; o kalpte yeşeren cenaze tüm yeryüzünü kaplayana dek şiştiğinde; ortak vicdan, masum insan tekinden akan kanın altında kaldığında, nasıl dönmeye devam edebilir yerküre?

Nasıl gelmez dünyanın altı üstüne?

Adorno haksız, şiir bir ihtimal yazılabilir bence.. Ama peki, insan olunabilir mi, öyle kalınabilir mi Gazze açıklarındaki trajediden sonra?

"Rotamız Filistin Yükümüz İnsani Yardım" filosunun amiral gemisi Mavi Marmara''da bulunan ve bilebildiğim kadarıyla bu yazının yazıldığı şu saate dek, tıpkı IHH Başkanı Bülent Yıldırım gibi, tıpkı IHH yöneticisi Osman Atalay gibi kendisinden haber alınamayan Hakan Albayrak, Gazze için yazdığı şiirle huzurlarınızda:

Kokla şair bu taşı gazzeden getirdim, Bu görmüş olduğun kurşun Filistinin göğsünden çıktı sen oğuz atayda yüzerken intihar yeyip intihar kusarken bir çocuk adam gibi öldü

O gemilerdeki vicdanlı insanların "adam gibi ölecek yaşlarına daha çok var, daha çok vardı" diyelim, hayatını kaybedenlere Allah''tan rahmet dileyelim ve kalanlara geçmiş olsun dileklerimizi kalbimizin tüm üzgünlüğüyle iletelim.

Ve yetkililere de duyuralım: Kalanları, İsrail terörüne tutsak olan aktivistleri, hepsini bir an önce Türkiye''de görmek istiyoruz.