Bir fenomen: Erol Evgin

Uzun yıllar sonra ilk defa blok tatil yapma fırsatı bulduk… Ağabeyimizin Aktur’daki mütevazı evinde 3 hafta boyunca, günde ortalama 1,5 saat yüzerek, bol bol kitap okuyarak (Thomas Mann, Ayşe Kulin, Kemal Tahir, İskender Pala, G. Garcia Marquez…) hem bedenen hem zihnen hem de ruhen dinlenme/yenilenme fırsatı bulduk.

Tabii 68 kuşağının tüm karakteristik özelliklerini taşıdığımızdan, arkadaşların desteği sayesinde ne gazete yazılarımızı aksattık ne de TV programlarını…

Bir de muhteşem davet aldık. İstanbul Erkek Lisesi’nden, sıra arkadaşım Erol Evgin Kardeşim aradı; “Zai’de konserim var. Yer ayırttım, gel…” Tabii ki, kalkıp gittik…

Dünya görüşü farklılıklarımız olabilir. Ancak İEL’li olmak demek, hiçbir ayrımı duygusal buluşmanın önüne koymamak, birbirine kenetlenmek demektir… Hele de bizim gibi, sıraları, koğuşları ve kaderleri onca yıl paylaşmışsanız... Bir de, aranızda millî bağımsızlık, anti emperyalizm, Gazi Mustafa Kemal Atatürk, toplumun ortak ruhî şekillenmesi, erdem ve değerler gibi hassas konularda hiçbir çelişki yoksa…

Ne sınıfmış, bizim 1965 mezunları… Solumda Prof. Dr. Cengiz Erdamar (Ekonomi), önümde Prof. Dr. Ali Çetin Sarıoğlu (Beyin Cerrahisi), onun önünde Ümit Zaim (Derimod) biraz ileride Prof. Dr. Mehmet Şükrü Tekbaş (Finans); Prof. Dr. Fahir Bilginoğlu (İşletme); hepsini buraya sığdıramayacağım, ilim ve iş dünyasının parlak beyinleri… Ve de sağımda Erol Evgin…

Lise sonrası o, Mimar Sinan Güzel Sanatlar’da mimarlık, ben de yurt dışında, Bern’de kimya öğrenimi gördüm. Ancak hiçbir zaman birbirimizi kaybetmedik… Sadece Erol’la değil… Tüm sınıf sık sık biraraya geldik… Son yıllarda da İEL’li İş İnsanları ve Yöneticiler Vakfı ve Platformu’nda (İELYİP) Prof. Dr. Ata Anıl (Diş Hekimi) başkanlığında en geniş anlamda buluştuk… Onunla ilgili duyduğumuz gururu dile getirmek üzere, Erol’un sahne aldığı etkinliklere de hep birlikte gittik…

Erol Evgin sadece bizim için değil; ülkemiz için de bir simgedir…

Neyin simgesi? 80 yaşına rağmen hiç azalmamış enerjiyi istikrarlı bir şekilde sürdürebilmenin, kendisini sürekli yenileyebilmenin, Eşi, Y. Mim. Emel Hanım’la 53 yılı aşan mesut bir evliliği sürdürebilmenin, çalışkanlığın, vefanın, mesleki ve toplumsal irfanın, meslekte 57 yıldır istikrarla dimdik ayakta durabilmenin…

Tüm biletlerin satılmış olduğu konserde 30-40 yaş arası gençler dahil herkes yine hayran kaldı kardeşime. 7 Eylül’de İstanbul Açıkhava da aynı duyguyla yıkılacaktır…

Yolun açık olsun, iyi ki varsın kıymetli kardeşim…

Mobil oyun gerçeği

Dijitalleşmenin hızı ve insan davranışları üzerindeki dönüştürücü gücü, sosyolojik ve stratejik bir fenomen olma yolunda. Dijital oyun kodu platformu Oyunfor’un Temmuz 2026 verileri; mobil platformların %43 pazar payı ile sektörü domine ettiğini, PC’nin %32, konsolun ise %25 seviyelerinde olduğunu gösteriyor. İstanbul, Ankara, Antalya hattında 21-30 yaş grubunun %56, kadın oyuncuların ise %45 paya sahip olması, oyunun artık genel bir yaşam biçimine dönüştüğünü kanıtlıyor.

Bu ivme, Türkiye’yi küresel ölçekte dev bir üreticiye dönüştürmüş. Türkiye Oyun Sektörü Raporu 2025 verilerine göre pazar, 2025’te 1,01 milyar dolara ulaşırken, Türk oyun geliştiriciler dünya çapında 2,76 milyar dolar mobil gelir üretmiş. Dünyanın en çok kazandıran 10 mobil ‘puzzle’ oyununun dördü Türk stüdyolarına aitmiş ve bir Türk oyunu da tüm türler dahil en çok kazandıran ilk beş içindeymiş. Bu da Türk pazarının “anlık indirmelerden” sürdürülebilir bir ekosisteme evrildiğini kanıtlıyormuş.

Bağımsız girişim sermayesi fonu e2vc’nin Yatırım Direktörü Başak Zorlutuna’ya göre küresel yatırımcıları Türkiye’ye çeken temel unsur, tecrübeli ekiplerin yeni stüdyolar kurduğu “kurucu döngüsü” imiş. Index Ventures ve Balderton gibi fonların odağındaki Türk stüdyoları; Apple ve Google’ın %30’luk komisyonlarından sıyrılmak için kendi “web shop” mağazalarını açarak oyuncuya doğrudan satış (DTC) modeline geçiyormuş.

Küresel video oyun ticareti şirketi The Xsolla verilerine göre mobil pazar 2025’te %0,2 büyürken, DTC gelirlerinin %26 artması bu dönüşümü hızlandırıyormuş.

Ticari başarıya karşın, sektörün sunduğu ‘cazibenin’ çocuklar için ciddi nörolojik riskler taşıdığı da biliniyor.

Dünya Sağlık Örgütü’nün “Gaming Disorder - Dijital Oyun Bozukluğu” olarak tanımladığı bir hastalık var. Anlık tatmin döngüsü, gelişmekte olan çocuk beyninin karar verme ve odaklanma merkezi prefrontal korteksini olumsuz etkileyerek yapay bir haz bağımlılığı yaratıyormuş.

Bu noktada ebeveynlerin sorumlulukları büyük. 0 - 2 yaş çocukların ekranla hiç tanışmaması, 2 - 5 yaş aralığında pasif ekran süresinin günde en fazla bir saatle sınırlandırılması tavsiye ediliyor. Çocukların davranış modellerini kopyaladıklarını hatırlatan uzmanlar, ebeveynlerin rol model olmasını şart koşuyorlar.

Dijital dünyanın sunduğu yapay hazzın; spor, sanat ve aile içi ortak zamanlarla değiştirilmesi, yasaklamak yerine diyalog kurulması ve denetimli özgürlük alanı tanınması en etkili yaklaşım olarak öneriliyor.

Teknoloji hayatı kolaylaştırmak için var; kararlı bir ebeveynlik duruşuyla ekrandaki dünyayı yıkıcı bir bağımlılık olmaktan çıkarıp sağlıklı bir dengeye oturtmak kaçınılmaz.

Konuşamayanlara…

Dijital İngilizce öğrenme platformu Novakid’in Türkiye’de 1.400 ebeveynle yaptığı araştırmaya göre, ailelerin %54’ü okuldaki İngilizce dersini tek başına yeterli görmüyormuş. Çocuklarının dünyayla rekabet edebilecek, özgüvenle konuşabilecek düzeyde bir lisanın peşine düşen ebeveynler okul dışı arayışlara yönelmişler.

Mobil uygulamalardan çizgi filmlere, canlı derslerden yapay zekâya kadar ortalama 1,4 farklı metodu harmanlayan, arayan, sorgulayan bir aile profili var. Velilere göre en büyük eksik de ‘konuşma pratiği’.

Metodoloji ister online isterse geleneksel yöntem olsun; lisan konusunu çözmek geleceğe yapılacak en doğru yatırımlardan. Ancak bir koşulla; kendi dilinin hâkimiyetini kolonial kültüre, Batı’nın ruhuna kaptırmadan…