Türk futbolu tertemiz!

Bugün tembellik edip geçmişte biri Milliyet, diğeri Fanatik gazetelerinde çıkmış iki köşe yazısını hatırlatacağım:

Bir şike anısı...

İtalya"da şike yapan kulüplere ağır ceza verilmesi bizim spor çevrelerini de gayrete getirdi. Şike dosyaları açılıyor... İçinden bir şey çıkar mı? Yok canım. Maksat anılar tazelensin.

Bizim de bir anımız var... Yıl 1998... Ligin sonları... Fenerbahçe"nin bir yöneticisi, bir aracı ile Şekerspor kalecisi Murat Karasu"ya Ankara"daki maçta gol yemesi için 100 bin dolar teklif ediyor... Murat, helal süt emmiş bir genç. Durumu kulübe bildiriyor. Sonra mı?..

Şike aracısı şahıs maçtan az önce soyunma odası kapısında yakalandı. İfadesinde Fenerbahçe Kulübü"nde kiminle ilişkide olduğunu isim vererek anlattı. Şekerspor Başkanı Cengiz Sezer, ertesi gün yaptığı basın toplantısında bu olayı gazetecilere aktardı. İlginçtir. Tek bir gazete o sözlere yer vermedi. Sadece biz Açık Pencere"de yazdık. Buna rağmen Federasyon soruşturma açma yoluna gitmedi. Fenerbahçe Kulübü"nden bir açıklama beklenirdi, böyle durumda. Aziz Yıldırım yeni başkan olmuştu. Hiçbir açıklama yapılmadı...

Suç belli. Sanıklar belli. Tanıklar belli. Hepsi hayatta. Ama o gün bugün herkes üç maymunları oynuyor. Tabii ki görmezden gelinen tek şike olayı bu değil. Benzeri nice olay var. Diyeceğimiz, bu duyarlık düzeyiyle bu ülkede şike önlenemez...

Melih Aşık / Milliyet 19 Temmuz 2006

* * *

Purosundan çektiği derin nefesi hızla dışarı doğru üfledi. Plazanın 12"inci katındaki odasından dışarı bakarken, esmer yüzü camdan dönen dumanların içinde kısa bir süre kaybolur gibi oldu. Tam 6 saat olmuştu başkanla konuşalı. "Hâlâ bir cevap yok. Neler oluyor?" diye düşündü.

Sabah aldığı telefondan sonra hiç bu kadar korkmamıştı. Hattın diğer ucundaki sesin, o, insanın vücut kimyasını bozan tonu ve söylediklerini hafızasında tekrarladı.

-Bana tam 100 milyon dolara mal oldun. Ya bu parayı getirirsin, ya da sen bilirsin.

"Sen bilirsin." Dağın kenarında bağırıp, yankılanan sesini dinler gibi beyninde büyüdü büyüdü.

-Sen bilirsin.

Borsadaki operasyonu yöneten arkadaşına okkalı bir küfür savurdu yeniden. Bilmeliydi. Evet, o kesin bilmeliydi. Speküle ettikleri kağıtların kime ne yapacağını, onun gibi bir uzman atlamamalıydı.

Mafyanın 100 milyon dolarına mal olmak... İçinin titrediğini hissetti yeniden. Masif gül ağacından yapılma çalışma masasına döndü. Deri koltuğuna oturmaktan son anda vazgeçti. Eğilip diafondan sekreterine seslendi.

- Bana bir duble daha viski ver.

Bir türlü oturamıyordu yerine. Şu başkan da nerede kalmıştı.

Böyle bir konuda en büyük rakibin başkanına ricacı olmak yeterince canını sıkıyordu ama ondan başka bu işi çözebilecek kimse de aklına gelmemişti. En azından şu anda sıkılacak bir canı vardı.

Mafyaya kaybettirdiği 20 milyon dolara karşılık kendisinden 100 istenmesine de kızıyordu aslında ama bu konuda pek de yapacağı bir şey yoktu.

Mesaj çok net gelmişti.

- Biz o parayla 100 kazanırdık. Sen de bize 100 vereceksin.

Sabah başkanla konuşurken, "Lütfen" dedi, "Bu işi 20"ye bitir. Ondan sonra dile benden ne dilersen." Karşı tarafın isteği de mafya kadar sendeletti onu. Ama ağzından "Tamam" çıkmıştı bir kere.

Gitti cep telefonunun çekip çekmediğini bir kere daha kontrol etti. Uzun zamandır "Ya arayıp da ulaşamıyorsa" psikozuna girmişti. Geçici bir tik gibi 5 dakikada bir cebini kontrol ediyordu.

Artık hava kararmak üzereydi. Camın yanına gidip tekrar dışarı baktı. Trafiğin akşam keşmekeşi yeni yeni başlıyordu.

Telefondan "groove" melodisinin tonu gelmeye başladığında yüreği yerinden çıkacakmış gibi oldu.

Arayan oydu. Ondan başkası olamazdı, çünkü bu hattı sırf bu iş için alalacele aldırmıştı ve bu numara da ondan başkasında yoktu.

Doğruca "Başkan" diye açtı telefonunu.

"Merhabalar" dedi karşısındaki ses.

Bu aksan oldum olası komiğine gitmişti ama şimdi gülecek hiç hali yoktu.

- Ne oldu? diye sordu.

"Tamam" dedi. "20"ye 20. Teslimatı 3 gün içinde yapacaksınız. Gerisi konuştuğumuz gibi. Bana verdiğin sözü unutma." "Tamam" dedi kısık bir sesle. Bütün gün hiç oturamadığı deri koltuğuna adeta çökerken. "Tamam anlaştığımız gibi." Telefonu kapattıktan sonra biraz evvel sekreterinin bıraktığı "Maccallan" dolu bardaktan iri bir yudum çekti. Rahatlamıştı ama şimdi başkana verdiği sözü nasıl tutacağını düşündü. Nasıl yapmalıydı da onca puan farkı kapanmalıydı. Aklında bu işi becerebilecek tek bir kişi vardı. Telefonu eline aldı ve numaraları çevirmeye başladı...

*** Yukarıdaki hikayenin gerçekle alakası yoktur. Ya da olmaması gerekir.

Necil Ülgen / Fanatik 12 Ekim 2004

* * *

Bildiğim kadarıyla bu iki yazar ne hükümete ne de malum cemaate yakın isimler. Yani hiç değilse bu yazılar "operasyonel" olamaz. Ama olsun yine de haykıralım gür sesle; ne şikesi efendim Türk futbolu tertemiz...