Seçmenin el ayarı, göz kararı
04:00, 06/11/2015, Cuma • Yeni Şafak Haber Merkezi
Haziran seçimlerinden sonra ortaya çıkan manzaradan AK Parti'ye ders vermek isteyen seçmenin bile memnun kalmadığı biliniyordu. Ama 1 Kasım'da neredeyse 2 kişiden birinin AK Parti'ye oy vermesi de, muhalif kesimleri büyük bir hayal kırıklığına sürükledi. Çünkü AK Parti bu seçimden 317 milletvekiliyle çıktı ki, bu da anayasayı tek başına referanduma götürebilecek çoğunluk olan 330 rakamına ulaşmasına sadece 13 vekil kaldı, demektir.
Peki, o klasik soruyla bu teveccühün sebebi neydi? Seçmen ne mesaj verdi? Şunları:
Toplumsal mesaj: Türkiye toplumu çözüm sürecine “analar ağlamayacak” saikiyle onay vermişti. Ancak gelinen noktada, PKK'nın süreç nedeniyle gevşemiş atmosferi silahlanmak, çatışma hazırlığı yapmak için kullandığı ortaya çıktı. 7 Haziran'da AK Parti'nin toplumdan beklenen desteği alamadığı ortaya çıkınca, ABD ile müttefikleri tarafından da örtük şekilde onaylanınca, PKK barış masasını devirdi, Devrimci Halk Savaşı ilan etti. Hükümet ise, bu ihaneti bağışlamadı; süreci tamamen bitirmek pahasına terörle etkin ve başarılı bir mücadele başlattı, yürüttü, bundan sonra da yürüteceği sözünü verdi.
Kürt sosyolojisinin bilge tercihi ayrıca tebriğe şayan; ama Türk tarafı da sürecin başından bu yana çözüme kara çalmak için kullanılan “hükümet vatanı PKK'ya peşkeş çekti, bölünüyoruz” savının gerçekçi olmadığını test etmiş oldu. Güneydoğu'da PKK'nın bazı aşırılıklarına, hukuksuzluklarına barış süreci nedeniyle göz yummakla eleştirilen hükümetin, kimseye Güneydoğu'da “kurtarılmış bölgeler” filan tahsis etmeyeceği anlaşılmış oldu. Özgürlük gerektiğinde özgürlüğe oy veren Türkiye halkı da, güvenlik lüzumu ortaya çıktığında bu kez güvenliği oyladı.
Siyasal mesaj: Şımarıklık, uzlaşmazlık, beceriksizlik kaybetti. Evet, başlarda Selahattin Demirtaş'ın Erdoğan'a yönelik “Seni Başkan seçtirmeyeceğiz” şeklindeki Y kuşağının seveceği mizahlı siyaset tarzı muhalifleri mest ediyordu. Sonunda, ezilmiş bir halkın temsilcisi kalkıyor ve son derece özgüvenli bir şekilde “otorite”ye ayar çekebiliyordu. AK Parti'nin iflah olmaz muhalifleri “AKP'lilere laf sokan, ağzının payını veren biri” çıktı diye neredeyse zil takıp oynayacaktı. Demirtaş, seçimden hemen önce de Davutoğlu'na “YPG Fırat'ı geçecek, sen de mal mal bakacaksın” derken görülmüştü.
Ama lafla peynir gemisinin yürümediği; barış için tek bir adım atmayan Demirtaş'ın Cizre'de Devrimci Halk Savaşı başlatan yoldaşları için yürümeye başladığında anlaşıldı. Hergün şehirlerimize şehit tabutları gelirken kılını kıpırdatmayan Demirtaş, hendek kazarak özerklik ilan edenleri korumak için yola çıkmıştı. Şirin, hazırcevap, lafını esirgemeyen Demirtaş onaylandıkça şımardı, giderek küstahlaştı. Ama ne siyasete ne barışa bir katkı yapmadığı sonunda görüldü. Zira, samimi değildi ve hem siyasette hem insan ilişkilerinde samimiyetsizlik şıp diye anlaşılabilen bir şey olduğu için de; sonunda “mal mal bakan” Davutoğlu değil, kendisi oldu…
Ekonomik mesaj: Maddeci görüşe göre tarihin belirleyici etkeni, gerçek yaşamın üretimi ve yeniden üretimidir. Bu, genellikle ekonominin üstyapıyı yani siyaseti, kültürü ve diğerlerini belirlediği olarak yorumlanmıştır. Ama buna daha sonra, “eğer şartlar uygunsa” şerhi eklendi... Türkiye'de de şartlar uygundu ve millet seçimini “istikrarın devamı” yönünde yaptı. Çünkü, 7 Haziran seçimlerinden sonra hükümet kurulamamış, terör yeniden hortlamış, dolar fırlamış, piyasalar kararsızlaşmış, genel bir kötümserlik ortaya çıkmıştı.
Terör nedeniyle ortaya çıkan “90'lara mı dönüyoruz?” sorusu, 90'ların sadece siyasal ve sosyal taraflarını değil, değil ekonomik atmosferini de hatırlattı. Bu hatırlama, bir silkinişe yol açtı. 7 Haziran'ın tüm gerekçeleri geçersizleşti ve altyapı üstyapıyı; yani ekonomik istikrar siyaseti belirledi. Tarihi insanın kendisi yapar, ancak bulunduğu şartlar içinde, denir. İçinde bulunduğumuz şartlar ekonomik istikrarın devamını gerektiriyordu ve bu gereksinim AK Parti'ye 9 puan kazandırdı.
Hayırlı olsun diyelim.
Peki, o klasik soruyla bu teveccühün sebebi neydi? Seçmen ne mesaj verdi? Şunları:
Toplumsal mesaj: Türkiye toplumu çözüm sürecine “analar ağlamayacak” saikiyle onay vermişti. Ancak gelinen noktada, PKK'nın süreç nedeniyle gevşemiş atmosferi silahlanmak, çatışma hazırlığı yapmak için kullandığı ortaya çıktı. 7 Haziran'da AK Parti'nin toplumdan beklenen desteği alamadığı ortaya çıkınca, ABD ile müttefikleri tarafından da örtük şekilde onaylanınca, PKK barış masasını devirdi, Devrimci Halk Savaşı ilan etti. Hükümet ise, bu ihaneti bağışlamadı; süreci tamamen bitirmek pahasına terörle etkin ve başarılı bir mücadele başlattı, yürüttü, bundan sonra da yürüteceği sözünü verdi.
Kürt sosyolojisinin bilge tercihi ayrıca tebriğe şayan; ama Türk tarafı da sürecin başından bu yana çözüme kara çalmak için kullanılan “hükümet vatanı PKK'ya peşkeş çekti, bölünüyoruz” savının gerçekçi olmadığını test etmiş oldu. Güneydoğu'da PKK'nın bazı aşırılıklarına, hukuksuzluklarına barış süreci nedeniyle göz yummakla eleştirilen hükümetin, kimseye Güneydoğu'da “kurtarılmış bölgeler” filan tahsis etmeyeceği anlaşılmış oldu. Özgürlük gerektiğinde özgürlüğe oy veren Türkiye halkı da, güvenlik lüzumu ortaya çıktığında bu kez güvenliği oyladı.
Siyasal mesaj: Şımarıklık, uzlaşmazlık, beceriksizlik kaybetti. Evet, başlarda Selahattin Demirtaş'ın Erdoğan'a yönelik “Seni Başkan seçtirmeyeceğiz” şeklindeki Y kuşağının seveceği mizahlı siyaset tarzı muhalifleri mest ediyordu. Sonunda, ezilmiş bir halkın temsilcisi kalkıyor ve son derece özgüvenli bir şekilde “otorite”ye ayar çekebiliyordu. AK Parti'nin iflah olmaz muhalifleri “AKP'lilere laf sokan, ağzının payını veren biri” çıktı diye neredeyse zil takıp oynayacaktı. Demirtaş, seçimden hemen önce de Davutoğlu'na “YPG Fırat'ı geçecek, sen de mal mal bakacaksın” derken görülmüştü.
Ama lafla peynir gemisinin yürümediği; barış için tek bir adım atmayan Demirtaş'ın Cizre'de Devrimci Halk Savaşı başlatan yoldaşları için yürümeye başladığında anlaşıldı. Hergün şehirlerimize şehit tabutları gelirken kılını kıpırdatmayan Demirtaş, hendek kazarak özerklik ilan edenleri korumak için yola çıkmıştı. Şirin, hazırcevap, lafını esirgemeyen Demirtaş onaylandıkça şımardı, giderek küstahlaştı. Ama ne siyasete ne barışa bir katkı yapmadığı sonunda görüldü. Zira, samimi değildi ve hem siyasette hem insan ilişkilerinde samimiyetsizlik şıp diye anlaşılabilen bir şey olduğu için de; sonunda “mal mal bakan” Davutoğlu değil, kendisi oldu…
Ekonomik mesaj: Maddeci görüşe göre tarihin belirleyici etkeni, gerçek yaşamın üretimi ve yeniden üretimidir. Bu, genellikle ekonominin üstyapıyı yani siyaseti, kültürü ve diğerlerini belirlediği olarak yorumlanmıştır. Ama buna daha sonra, “eğer şartlar uygunsa” şerhi eklendi... Türkiye'de de şartlar uygundu ve millet seçimini “istikrarın devamı” yönünde yaptı. Çünkü, 7 Haziran seçimlerinden sonra hükümet kurulamamış, terör yeniden hortlamış, dolar fırlamış, piyasalar kararsızlaşmış, genel bir kötümserlik ortaya çıkmıştı.
Terör nedeniyle ortaya çıkan “90'lara mı dönüyoruz?” sorusu, 90'ların sadece siyasal ve sosyal taraflarını değil, değil ekonomik atmosferini de hatırlattı. Bu hatırlama, bir silkinişe yol açtı. 7 Haziran'ın tüm gerekçeleri geçersizleşti ve altyapı üstyapıyı; yani ekonomik istikrar siyaseti belirledi. Tarihi insanın kendisi yapar, ancak bulunduğu şartlar içinde, denir. İçinde bulunduğumuz şartlar ekonomik istikrarın devamını gerektiriyordu ve bu gereksinim AK Parti'ye 9 puan kazandırdı.
Hayırlı olsun diyelim.