Japon Ahmed’in öyküsü

Geçtiğimiz cuma günü -24 Temmuz 2026- Lübnan’ın başkenti Beyrut’ta, sıra dışı bir cenaze töreni vardı: Uzun yıllardır Beyrut’un kenar mahallelerinde yaşamını sürdüren ve bir gün önce 78 yaşında vefat eden Kozo Okamoto adlı bir Japon’un Filistin bayrağına sarılı naaşı Filistinli gençlerin omuzlarında taşındı ve Filistinli şehitlerin kabirlerine ev sahipliği yapan Makbaratu’ş-Şuhedâ’da (Şehitler Kabristanı) toprağa verildi. Kozo Okamoto’nun öyküsü, olağanüstü ayrıntılarla ve sürprizlerle dolu bir Ortadoğu hikâyesiydi:

Filistinlilerin uçak kaçırma eylemleri sebebiyle 1970’lerin başında bütün dünyada alarm durumu vardı, ancak en çok da İsrail istihbaratı tetikteydi. Hem Mossad hem de İsrail iç güvenlik servisi Şin-Bet, şüpheli bütün isimleri teker teker tarıyor, işgal altındaki Filistin topraklarının yanı sıra komşu Arap ülkelerinde de potansiyel eylemcileri tespit etmeye çalışıyordu. Havaalanlarında güvenlik tedbirleri en üst seviyeye çıkarılmış, adeta her yolcu gözetim altına alınmıştı. Ancak tüm bu önlemler, 30 Mayıs 1972 günü gerçekleştirilen katliamı engellemeye yetmemişti:

Air France’ın Roma’dan gelen tarifeli uçağı akşam saat 22.00 sularında Tel Aviv yakınlarındaki Lod Havaalanı’na -bugünkü Ben Gurion Uluslararası Havaalanı- indiğinde, her şey normal görünüyordu. Uçak tamamen boşalıp yolcular pasaport kontrolü için salona geçtiklerinde, üç Japon, yanlarındaki küçük keman kutularına gizledikleri otomatik silahlarla etrafa rastgele ateş açmaya başladılar. Benzer bir eylemi Filistinlilerden bekleyen İsrail istihbaratını ve havaalanı kontrol memurlarını görünüşlerinin yardımıyla atlatmayı başaran Japonlar, dakikalar içinde tam 26 kişiyi öldürmüş, 100’den fazla kişiyi yaralamıştı. Ölenler arasında Kudüs’ü ziyaret için Tel Aviv’e gelen 17 kişilik Porto Rikolu bir Hristiyan kafileyle, İsrailli dünyaca ünlü elektrokimya uzmanı -aynı zamanda İsrail cumhurbaşkanlarından Efrayim Katzir’in ağabeyi- Prof. Dr. Aharon Katsir de vardı.

Eylemcilerden ikisinin (Tsuyoshi Okudaira ve Yasuyuki Yasuda) öldüğü, diğerinin (Kozo Okamoto) ise yaralı olarak ele geçirildiği kaos nihayet sona erdiğinde, hadisenin detayları ortaya çıktı: Komünist yeraltı örgütü Japon Kızıl Ordusu’na mensup olan eylemciler, Marksist-Leninist çizgideki Filistin Halk Kurtuluş Cephesi (FHKC) tarafından Lübnan’daki Bekaa Vadisi’nde eğitildikten sonra operasyonun başlangıcı için İtalya’ya gönderilmişti. Saldırının detayları, her şeyin dikkatle planlandığını gösteriyordu.

1971’de Fusako Shigenobu ve Tsuyoshi Okudaira tarafından kurulan Japon Kızıl Ordusu, kendisini “anti-emperyalist” olarak tanımlayan aşırı sol bir örgüttü. Hızlı bir şekilde Ortadoğu’daki Marksist-Leninist yapılanmalarla temasa geçen örgüt, Lod Havaalanı Katliamı’nın ardından 1973 ve 1977’de üç ayrı uçak kaçırma vakasında daha rol oynadı. 2001’de feshedildiği açıklanıncaya kadar aktif kalan örgütün bugün hâlâ destekçileri mevcut.

Kozo Okamoto, yaralı ele geçirildikten sonra yargılandı ve müebbet hapse mahkûm edildi. İsrail hapishanesindeyken ağır işkencelere uğrayan, fiziksel ve psikolojik açıdan yıpranan Okamoto, 1985’te İsrail’le Ahmed Cibrîl liderliğindeki FHKC-Genel Komutanlık örgütü arasında gerçekleştirilen esir takasıyla serbest bırakıldı. Özgürlüğüne kavuşmasının akabinde bir müddet Suriye ve Libya’da yaşayan Okamoto, daha sonra Lübnan’a gelerek Beyrut’un banliyölerinden Dâhiye’ye yerleşti. Semtteki Filistinli mültecilerin arasında ve tamamen onlar gibi yaşayan Okamoto, bu süreçte Müslüman olarak Ahmed ismini aldı. Filistinlilerin dilinde artık o “Ahmed el-Yâbânî” idi, yani Japon Ahmed.

Beyrut’taki uzun ikameti sırasında, Kozo Okamoto devamlı gizlenmek ve gözlerden uzak kalmak zorundaydı. Zira hem Japon hükümeti kendisini Lübnan makamlarından talep ediyordu hem de İsrail’in Beyrut’a devamlı saldırıları aynı zamanda onu da hedef alıyordu. Katıldığı eylemden her zaman gurur duyan Okamoto, 1998’de The Japan Times gazetesine verdiği özel mülakatta “Bir misyonum vardı, hiçbir şeyden ötürü pişman değilim” demişti.

Doğrusu, filmi çekilecek bir hikâyeydi onunki.