İnsanı unuttuk, vitrini seçiyoruz

Eskiden bir insanı arkadaş, dost veya eş olarak hayatımıza alırken bazı sorular sorardık.

“Nasıl biri?”

“Karakteri nasıl?”

“İnsanlara nasıl davranıyor?”

“Merhametli mi?”

“Güvenilir mi?”

“Sadık mı?”

“Konuşması güzel mi?”

“Zeki mi?”

“Hayata bakışı nasıl?”

“Öfkesi nasıl?”

“Vicdanı var mı?”

“Yanında kendimi nasıl hissediyorum?”

“Bana saygı duyuyor mu?”

Ve belki de en önemlisi: Bu insanla bir hayat kurulabilir mi?

ÇAĞIMIZIN EN BÜYÜK YANILGILARINDAN BİRİ

Çünkü insan seçerken yalnızca bir yüze değil, o yüzün arkasındaki insana bakılırdı.

Bugün ise bütün bu soruların giderek hayatımızdan çıktığını görüyorum.

Artık insanı tanımadan önce fotoğrafına bakıyoruz. Karakterinden önce görüntüsünü, vicdanından önce bedenini, sadakatinden önce sosyal medyadaki popülerliğini, aklından önce markalarını, ahlakından önce ekonomik durumunu merak ediyoruz.

İnsanın “ne olduğu” değil, “nasıl göründüğü” önem kazandı.

İşte çağımızın en büyük yanılgılarından biri budur.

Çünkü güzel bir yüz, güzel bir karakterin garantisi değildir. İyi giyinmek iyi insan olmak değildir. Çok para kazanmak vicdan sahibi olmak değildir. Binlerce insan tarafından takip edilmek, bir tek insana sadakat gösterebilmek anlamına gelmez.

Hayat Instagram fotoğrafı değildir.

Evlilik de arkadaşlık da dostluk da filtrelerle yürümüyor.

Bir insanın gerçek yüzü; güzel bir restoranda otururken değil, öfkelendiğinde ortaya çıkar. Menfaati zarar gördüğünde, parası azaldığında, zor günler geldiğinde, karşısındaki insan hata yaptığında belli olur.

Asıl karakter, insanın gücü eline geçirdiğinde ne yaptığıdır.

Asıl merhamet, kendisine hiçbir faydası olmayan insana nasıl davrandığıdır.

Asıl sadakat, önüne daha cazip seçenekler çıktığında verdiği karardır.

Asıl sevgi ise her şey güzel giderken söylenen sözlerde değil, hayat zorlaştığında gösterilen tavırdadır.

YÜZÜN ARKASINA BAKMAYI ÖĞRENMELİYİZ

Biz galiba tam burada büyük bir şeyi kaybettik.

İnsanı tanıma zahmetini.

Modern çağ bize yüzlerce insanla birkaç saniye içinde tanışma imkânı verdi ama bir insanı gerçekten tanımak için gereken sabrı elimizden aldı.

Parmağımızı ekranda birkaç santimetre kaydırarak insanları beğeniyor veya eliyoruz.

Fakat insan dediğimiz varlık birkaç fotoğraftan, bir meslekten, bir otomobilden, bir maaştan veya birkaç saniyelik videodan ibaret değildir.

İnsan; karakterdir. İnsan; vicdandır.

İnsan; merhamettir. İnsan; sadakattir.

İnsan; öfkesini yönetebilme terbiyesidir.

İnsan; karşısındaki kendisinden güçsüzken ona nasıl davrandığıdır.

İnsan; kimsenin görmediği yerde yaptığı tercihlerdir.

Bu yüzden ister arkadaş seçelim, ister dost, ister hayat arkadaşı…

Belki yeniden eski sorulara dönmemiz gerekiyor.

“Güzel mi?” diye sormadan önce: “İyi bir insan mı?”

“Ne kadar kazanıyor?” demeden önce: “Helalinden mi kazanıyor?”

“Kaç kişi onu beğeniyor?” demeden önce: “Bir insan ona gerçekten güvenebilir mi?”

“Bana ne verebilir?” diye düşünmeden önce: “Ben onun yanında nasıl bir insana dönüşüyorum?”

Çünkü yüz yaşlanır. Beden değişir. Para gelir, gider. Makam biter. Şöhret unutulur. Fotoğrafların modası geçer.

Ama aynı evin içinde, aynı sofranın başında, hayatın bütün acıları ve sevinçleri arasında yıllarca yaşayacağınız şey insanın yüzü değil, karakteridir.

Onun için insan seçerken yeniden yüzün arkasına bakmayı öğrenmeliyiz.

Çünkü bir ömür, güzel bir yüzle değil; güzel bir insanla yaşanır.