"Âkil İnsanlar" hakkındaki sorular

Başbakan Erdoğan, ''Âkil İnsanlar'' toplantısında yaptığı konuşmada çok net bir rejim eleştirisi yaptı.

Mustafa Kemâl''in, "Atatürk" değil, "Gazi" sıfatıyla anıldığı günlerde, Meclisin açılışının hemen ertesinde, Millî Mücadele''yi yürüten meclisimize hitaben yaptığı konuşmada, hazirûnu "anâsır-ı İslâmiye", yani "İslâm unsurları" olarak tanımladığını hatırlattı.

Ancak Cumhuriyetin ilanını takip eden yıllarda, kuruluştaki esaslara uygun olmayan politikaların yürürlüğe konulduğunun ve dolayısıyla "ahde vefa" gösterilmediğinin altını çizdi. Bir Başbakan''ın ağzından "Hepimiz, farklı biçimlerde, aynı zalim zihniyetin zulmüne uğradık" cümlesini duymak oldukça etkileyiciydi.

Gelelim, Âkil İnsanlar Heyeti''ne ilişkin medyada yer alan bazı sorulara...

Heyeti tanımlamak için seçilen bu isim, ilk 2005''te ihdas edilen Medeniyetler İttifakı girişimi sırasında ortaya çıkmış. Oluşturulan 20 kişilik gruba önceleri "Yüksek Düzeyli Grup" denmiş olsa da sonradan bu grup "Âkil İnsanlar" diye anılmaya başlanmış. Elbette, memleketteki tek âkiller de biz değiliz. Hatta kimilerine göre âkil de değiliz. Bu aklı nasıl tanımladığınızla ilgili, netice itibariyle kısır bir tartışmadır. Bu noktadan sonra, yapılacak işe odaklanmak daha isabetli olacaktır. İsme değil, icraata bakalım.

63 kişilik heyete bakıldığında, görüş farklılıkları bariz olan bir grup olduğu rahatlıkla anlaşılabilir. Listede, referandumun üç cephesinden de isimler var. Hatta ''Yetmez ama evet''çileri de katarsak, onların sayısının ''Evet''çilerden bile fazla olduğunu söylemek mümkün. İçimizde "Türk vatandaşlığı" tanımından vazgeçmeyenler de var, "Türkiye vatandaşlığı" şemsiyesinin birleştirici olduğunu savunanlar da. Üniter devlete inanmış olanlar da var, "Ademi merkeziyetçilikten öte yol yok" diyenler de. Ortak noktamızı ise, Başbakan''ın konuşmasındaki bir cümle özetler mahiyetteydi: "Kan akmaya devam ederken, her bahane teferruattır." Özetle, PKK sorununun çözülmesini istiyoruz. Bunun daha fazla ölerek ve öldürerek olmayacağını biliyoruz.

Ne düşünüyorsak, onu. Bence hiçbir sorunun silahla çözülemeyeceğine dair fikir birliğimiz, asgari müştereğimiz değil, azami müştereğimizdir. Zira böyle bir müşterek haricindeki her tür ihtilafın, demokratik düzen içerisinde, meşru yöntemlerle çözülebileceği kanaatindeyiz. Daha önemlisi, yalnız kendi düşüncelerimizi anlatmaya değil, öğrenmeye de gideceğiz. Bu yüzden halkın taleplerini, kanaat ve beklentilerini raporlaştırıp sunmak, öncelikli amaçlarımızdan birisini oluşturuyor.

Grup üyeleri, hiçbir ücret almayacaklar. Gönüllük esasına uygun hareket edilecek. Devlet, sadece teknik ve lojistik destek sağlayacak. Bu husustaki eleştirilerin, para ve statü için kâh askere kâh patronuna yaltaklandığı bilinen isimlerden geliyor olması ise ayrıca manidar.

Yer alacağımız bölgeden, hangi tarihte nerelere gideceğimize ve kimlerle görüşeceğimize kadar her tür karar 63 kişilik heyette bulunanlara ait. Kendi aramızda istişare edeceğiz, takvim ve yol planını beraberce belirleyeceğiz. Dolayısıyla oldukça sivil bir inisiyatif söz konusu. Devlet, hiçbir şekilde karar alma mekanizmalarına karışmayacak ve sadece kolaylaştırıcı rolü oynayacak. Başbakan Erdoğan''ın, basına kapalı bölümde "Keşke sivil toplum örgütleri, çözümü topluma anlatma seferberliği başlatmış olsaydı da bize hiç gerek kalmasaydı" minvalinde ettiği sitemi de belirtmekte fayda var.

Bazılarının fütursuzca iddia ettiği gibi ülkeyi bölmek bir yana, birlik ruhunu tahkim etmek için yola düşüyoruz. İlle bir anlaşma metaforuna başvurulacaksa, Sevr''i değil, kuruluş anlaşmamız olan Lozan''ı hatırlatacağız. Dil ile gönül arasındaki mütekabiliyetin farkında olarak, kardeşlerimizle hasbihal edeceğiz. Belki de en çok bundan korkulduğu için, bunca tepkiyi de üzerimize çekiyoruz.

Allah cümlemize ''akleden kalp'' nasip etsin.