Tut ki İslamî parti kurmanın yolu açıldı...

Kurulu düzen İslamî partilerin kurulmasına izin vermiş olsa bile Müslümanlar bu izinden istifade etmeye teşebbüs etmeli mi? Ettiği takdirde sonuç ne olur?

İmdi, İslam hukukunun uygulandığı bir siyasal ortamda (örneğin Pakistan) İslamî partilerin kurulup birbiriyle yarışma durumuna girmesiyle; İslamdışı bir hukuk düzeninde İslamî değerleri savunan bir siyasal partinin kurulması farklı anlam taşır. İlkinde, farklı siyasal partiler İslam yelpazesinde farklı fikirleri savunmak üzere yola çıkmışken; İslamdışı siyasal ortamda Müslümanca fikri savunmak üzere ortaya çıkmış olan bir siyasal parti; orada, İslamî fikri, İslamdışı fikirle yarıştırmak üzere meydana çıkmış gibi bir duruma düşmüş olur. Bu durumun siyasal sonucu nedir? Bu şu demeye gelir, o siyasal parti seçmenine şunu söylemiş olur: ey insanlar, beni seçerseniz, ben sizi İslam"ın şu hukukuyla yönetmeye talibim, beni seçmediğiniz takdirde, İslamdışı uygulamaya razıyım! (Buradaki trajikomik paradoksa dikkat istiyorum). Şimdi böyle bir fikrin savunulabilir bir yanı olabilir mi? Oysa İslam hukukunun yürürlükte olduğu bir hukuk ortamında farklı siyasal partilerin söylemi böyle değildir. Orada, her siyasal parti zaten temelde İslam hukukunu uygulamak üzere yola koyulmuştur, ancak aralarında içtihat farkları, yorum farkları mevcuttur ve mevcut problemlere her biri, gene İslamî ortamda yerini muhafaza etmek suretiyle farklı çözüm önerileri sunmak üzere bir teşebbüs üzere bulunmaktadırlar.

Şimdi, İslam hukukunun uygulandığı bir siyasal/toplumsal ortamda İslamdışı siyasal partilerin kurulmasına müsaade edilmesi ne anlama geliyorsa, İslamdışı bir siyasal/toplumsal ortamda İslamî fikirleri savunmak üzere parti kurulmasına izin vermek de aynı anlamı taşır.

Biz bu düşünceyi ileri sürerken, aynı zamanda yorgunu yokuşa sürdüğümüzün de farkındayız. Evet, yorgunu yokuşa sürüyoruz. Çünkü İslam"ın armut piş ağzıma düş kolaycılığıyla bizim davetimize icabet etmeyeceğini bilmemiz gerekiyor. Onu, kendine özgü yöntemle çağırmasını bilmemiz gerekiyor.

Eğer biz, kendimizi içinde yaşadığımız ortam muvacehesinde altı duvarı penceresiz, kapısız bir çelikten odaya kapatılmış ve oradan çıkmak isteyen birinin konumunda düşünmezsek; birilerinin kurulu düzen ortamında Müslümanlara izin vermesi, onların da bu izinden istifadeyle siyasal parti kurarak İslam"ın zuhurunu beklemeye durması feci bir yanılgıya yol açar.

Böylece Müslümanın pragmatizme iltifat etmemesi gerektiğini bir kere daha vurgulamış oluyoruz. Bütün bunları durduk yere konuşmuyoruz. Kurulu düzenin hukuku açısından imkân dışı olan beklentilere kapılanları aynı dramatik yanılgının beklediğini haber vermek istiyoruz.