Bir tuhaf durum…

Yukarı tükürseniz bıyık, aşağı tükürseniz sakal durumu…

Nedeni şu: Aksiyon aldığın, konuştuğun, hareket ettiğin anda ya bir taraftan ya da öteki taraftan linç yeme ihtimali ‘Demokles’in kılıcı’ gibi tepende sallanıyor.

Sahadakiler değil, ancak oturdukları yerden ahkâm kesen klavye delikanlıları, hareket edeni vurmak üzere sütre gerisine konuşlanmış keskin nişancılar gibiler…

Sahadakiler değil, ancak sıcak odalarındakiler “En çok ben acı çekiyorum” yarışı içindeler…

Bağışçı firmaları “Az bu” diyerek eleştiriyorlar. Bağış yapmayan ya da yaptığını açıklamayanları ise “Neredesiniz?!” diye topa tutuyorlar…

Konuşursan, “Konuşma!” diye, konuşmazsan da “Neden susuyorsun?!” diye azarı yiyorsun…

Özellikle büyük firmalar ve sanatçılar vizörde… Burada da psikolojik üstünlük hâlâ klavye delikanlılarında…

İşte bu nedenle sözü Korman’a bırakıyoruz:

“Oğuz Atay’ın bizi çocuk değil, çocuksu bir millet olarak tanımladığı bilinir. Ona göre, geri kalmış da değiliz. Batı’ya yenik düşmüş bir imparatorluğun fakir düşmüş halklarıyız. (Orhan Pamuk bu sezgiye hayrandı bir dönemde, sonra unutur gibi yapması icabetti.)

Atay’a göre, biz ‘oyun oynamayı’ severiz. ‘Mış gibi’ yaparız, kolayca her şeyi müsamereye çeviririz, gerçekliği görmekten hazzetmeyiz, iç hesaplaşmalardan kaçarız.

Oyun oynamıyor, acı çekiyordu.

‘Günlük’te yazdığı gibi, ‘Batı değerlendirir, biz severiz.’ Galiba bir kez daha haklı çıkıyor.

Facia, sosyal medya kahramanlarına, kadrolu televizyon tartışma allamelerine iyi geldi gibi.

Mevzu çıktı.

Değerlendirme bitti, oyun başladı başlayacak.

Ya önümüzde zor bir oyun varsa?

Sözüm kadrolu etki ajanlarından dışarı tabii. Korkarım toz duman biraz kalkınca bir ihtimal orada durumun baya ciddi olduğu görülebilir.”

Bizce sözün bittiği yerde vicdan devreye girmeli. Çünkü onun pusulası bizi hiçbir zaman yanıltmaz ve yalnız bırakmaz.

Gözümüze takılanlar…