Neydi bütün mesele?

Elinden tutup beraberce ufka doğru yürüdüğümüz bir şey olmaktan çıktı hayatımız, daha çok tutup peşimizden sürüklediğimiz bir şeye dönüştü sanki!

Güzel şarkılar, kulağında kulaklık olan insanların arasında özgürce dolaşarak birbirini dinliyor.

“Burada böyle oturarak neyi kaçırdığını bilmiyorsun?” diye söylendi ayakta olan. “Ama neyi kaçırmadığımı çok iyi biliyorum” dedi cevaben oturaklı olan.

Arthur Schopenhauer ‘Mutlu Olma Sanatı’ kitabında ânı ıskalamaya dair esaslı şeyler söylüyor: “Sürekli olarak gelecekte yaşayan, hep ileriye bakan ve sabırsızlıkla yaklaşan şeyleri bekleyen, -çünkü onlara göre gerçek mutluluk ancak bekledikleri geldiğinde mümkün olacaktır- bu nedenle de içinde bulundukları ânın zevk almadan ve fark etmeden akıp gitmesine izin verenler, Tischbein’in o meşhur İtalyan eşeğine benzerler: Önünde ipten sarkan bir ot demetiyle adımlarını hızlandıran bu insanlar hep yalnızca ‘geçici olarak’ yaşarlar, ta ki ölene dek.”

Size sadece şairlerin bildiği bir sır vereyim: Bir şiirin ilk dizesi arkasından gelecek dizelerin neler söyleyeceğini deli gibi merak eder.

Bir şehrin arka sokaklarında usulca akan hikayeler, sanılanın aksine, kendilerini daha kalabalık caddelere atmayı pek o kadar istemezler.

“Seni nerede bulacağımı biliyorum’ dedi gitmeye hazırlanan. “Garip, bunu çoğu zaman ben bile bilmiyorum” dedi buna karşılık yerinden hiç kıpırdamayan.

Yakın bir zamanda hiç kelimeleri kalmadığı için konuşma balonlarını sayılarla doldurmaya çalışacak muhtemel ki insanlar.

Büyüyüp kalıbının içini dolduramayan berbat yetişkinlerin, Küçük Prens’i bir kere bile okumamış kişiler olduklarından, en az yıldızların gökyüzünde açık unutulmuş lambalar olduğundan emin olduğum kadar eminim!

Antoine de Saint-Exupery ‘Küçük Prens’te yetişkin hale gelmenin büyümek demek olmadığına dair itiraz edilmesi çok zor şeyler söylüyor: “Büyükler sayıları sever. Onlara yeni bir arkadaştan bahsettiğinizde size asla işin aslını sormazlar. Hiçbir zaman, ‘Sesinin tonu neye benziyor? En sevdiği oyunlar hangileri? Kelebek koleksiyonu yapıyor mu? demezler. ‘Kaç yaşında? Kaç kardeşi var? Kaç kilo? Babası ne kadar kazanıyor?’ diye sorarlar. Sadece bunları bildiklerinde arkadaşınızı tanıdıklarını sanırlar. Eğer büyüklere, ‘Pembe tuğladan, pencerelerinde sardunyalar ve çatısında güvercinler olan çok güzel bir ev gördüm,’ derseniz o evi hayal etmeyi beceremezler. Onlara, ‘Yüz bin franklık bir ev gördüm’ demeniz gerekir. O zaman, ‘Ne kadar güzelmiş!’ diye bağırırlar.”

Yollarda geri geri yürümeye çalışan çocuklar görürseniz yaptıklarını haylazlıklarına yormayın, muhtemel ki bunu büyümemek için yapıyorlar.

Şöyle de alakasız bir fikrim var: Alttan ısıtmalı yapılar bizim için bir konfor, kutuplarda yaşayanlar için büyük bir tehlikedir!

Cebinde bolca para, gönlünde tek bir işe yarar hayalin bile yoksa, reklamlar sana milyon tane ısırgan seçenek sunacak elbet, hayat böyle!

Biraz önce kuytuya çekilmiş kendini tokatlayan bir adam gördüm; bir yandan da kendine “Beni yanlış anladın! Beni yanlış anladın!” diye bağırıp duruyordu.

Filmlerdeki türden mahkeme salonlarında kararın açıklanması için herkes ayağa kalktığında suçlu sevdiği birileri o gün salona gelmiş mi diye dönüp arkaya doğru bakar genellikle. Ben bunu hafifletici sebep saymak gerektiğini düşünüyorum, sevgi sevgidir.

“Neydi asıl mesele?” diye mırıldandı beyaz saçlı adam, “Her soruya cevabı olduğunu zanneden insanların cevabını bilmedikleri tek soru bu galiba!”