Varoluşsal felâket: Yeni-kölelik biçimi olarak ayartıcı "özgürlük"

Daha önce de dikkat çekmiştim ama öyle anlaşılıyor ki, bir kez daha altını çizerek haykırmam gerekiyor: Türkiye, ekonomik olarak büyüyor, siyasî olarak önemli işlere imza atıyor, dış politikada yeniden toparlanmaya başlıyor: Bütün bunlar, Türkiye"nin hareket ve manevra alanını genişletiyor.

Ama kültürel olarak büyük bir çözülme, zihnî olarak bir savrulma, ahlâkî olarak ürpertici bir yozlaşma yaşıyor.

Bir felâket tellallığı mı yapıyorum?

Ne münasebet!

Geliyorum diyen, bütün elde ettiğimiz siyasî, ekonomik ve dış politikadaki kazanımlarımızı yok edecek, anlamsızlaştıracak büyük bir felâkete, yokoluşa dikkat çekiyorum.

Ortada her şeyimizi silip süpürecek büyük bir felâket var ama kimsenin kılı bile kıpırdamıyor! Hayret doğrusu!

Beyler! Çocuklarımızı kaybediyoruz! Çocuklarımız elimizden kayıp gidiyor! Buna İslâmî kesimlerin çocukları da dâhil!

Adına ayartıcı bir şekilde "özgürlük" denen ama postmodern bir kölelik, çocuklarımızı ayartıcı bir felâketin eşiğine sürüklüyor.

Özgürlük denen şey, çocuklarımızı hızın, hazın, kariyerin, popüler, neopagan ve neoliberal kültürün ayartıcı ürünlerinin ve söylemlerinin önünde sürüklüyor ve köleleştiriyor.

Hız ve haz kültürü, bir virüs gibi yayılıyor. Özellikle de genç kuşakları kasıp kavuruyor.

Ayartıcı bir kültür bu: Kültürü yok eden sahte bir kültür bu. Aldous Huxley"in de dikkat çektiği gibi, haz vererek tüketen, yok eden bir kültür bu.

Bütün değerleri değersizleştiren, bütün temelleri temelinden sarsan, bütün kökleri, kökünden söken bir kültür bu.

Çözücü bir kültür bu: Her şeyi çözen, önüne katıp sel gibi götüren, değerli ne varsa hepsini silip süpüren pespaye bir kültür bu.

"Pornografi" her yerde. "Pornografi" yani algı kapılarının kapanması. Ayartının, hızın ve hazın kanatlarında yükseliyor.

Pornografi"ye dayanan bu hız ve haz kültürü, dromokratik rejim, algılama biçimlerimizi iptal ediyor, aklî yetilerimizi körleştiriyor, düşünme melekelerimizi yok ediyor.

Cinselliğin, bencilliğin, kariyerin peşinde koşturan, ayartarak ve ayartılarak nefes alıp veren pagan bir kuşak geliyor.

Hız ve haz, ego ve kariyer saplantıları: neo-paganizmin yeni ilahları.

Özgürlük, yeni köleleşme biçimlerinin adı artık: Yeni körleşme biçimlerinin.

Her şey mübah artık (Anything goes): Özgürlüğün bu kadar içinin boşaltıldığı bir zaman dilimi yaşanmadı insanlık tarihinde?

O yüzden Max Weber, modernliği "demir kafes"e benzetmiş ve insanı özgürleştirme, her şeyin merkezine yerleştirme vaadiyle yola koyulan modernliğin iki büyük varoluşsal kriz ürettiğini söylemişti: Özgürlük kaybı ve anlam krizi.

Hedonizm (hazcılık) ve nihilizm (hiççilik), yeni şiddet biçimlerinin dölyatağı. Müzikhol, stadyum, büyük meydanlar, bütün seküler tapınaklar neo-pagan şiddet biçimlerinin tarlaları.

Söylemsel şiddet, eylemsel şiddetin esin ve besin kaynağı: Hızın, hazın, tüketmenin, ayartılmanın peşinde koşturmayı özgürlük olarak görmek, insanın hızın, hazın, tüketimin ve bencilliğinin kölesi olması demek.

Özgürlüğün köleleşmeye dönüşmesi, üstelik de ayartıcı bir niteliğe bürünmesi, tastamam ontolojik şiddettir.

Hayatın anlamını yitirmesine, değerlerin çözülmesine, temellerin sarsılmasına, insanlığın sorunlarına karşı duyarsızlaşılmasına yol açtığı için ontolojik şiddet üretiyor dromokratik rejim.

İnsanı, yiyen, içen, çiftleşen insanaltı bir yaratığa dönüştürüyor; böylelikle insanı yok ediyor: Ontolojik şiddet bu işte: Varlığa varoluşsal saldırı.

Toparlamak gerekirse... Türkiye"nin temel sorunları, siyasî ya da ekonomik değil, varoluşsaldır. Türkiye, varacağı yere henüz varamamıştır. Dahası, nereye, niçin varması gerektiği, gideceği yere nasıl ulaşabileceği sorusunu ise -esas itibariyle- henüz sormamış, soramamıştır bile.

Türkiye"nin nereye gideceği sorusunun cevabı, Türkiye"nin nereden geldiği sorusunda gizlidir. Nereden geldiğini bilemeyenler, nereye, nasıl gidebileceklerini de bilemezler. Sadece esen rüzgârların önünde sürüklenirler.

Aynı şekilde, ne olduklarını bilemeyenler, ne olacaklarını da bilemezler. Ne olduklarını bilemeyenler, rüzgâr estiremezler.

Oysa tarih, rüzgâr estirebilme marifeti, rüzgâr oluşturabilme ve herkese ruh üfleyebilme serüvenidir. Rüzgâr estiremeyenler, esen rüzgârların önünde sürüklenirler sadece.

Özetle: Anlamın anlamını yitirdiği, bütün anlam haritalarının yerle bir edildiği, kültürel değerlerin çözüldüğü bir dünyada Türkiye"nin ekonomik olarak büyümesi, siyasî olarak büyük işlere imza atması hiç bir anlam ifade etmez.

Sözün özü: Geleceğine, genç kuşaklarına sahip çıkamayan toplumlar, kendi yokoluşlarının tohumlarını ekmiş, kendi ayaklarına kurşun sıkmış olurlar vesselâm...