Babalar ve oğullar

Kudretli devlet adamları yollarını kendileri seçmiştir, oğullar yola mahkûmdur. Babalar kendi yollarında yürür; oğullara ise, şair Ahmet Erhan’ın dizeleriyle, “Eve hep geç saatlerde gelen babaların ayak izlerinden yükselen buğu / Bir toprağın, dalına dokunamadığı yerde büyüyen boşluk” ile yol çizilmiştir.

Padişahların şehzadeleri kadar, modern ve demokratik zamanlarda kudretli devlet başkanlarının oğulları da cılız omuzlarında devasa yüklerle doğar, öyle büyürler. Dışarıdan görünen yanıltıcıdır: Korumalar, zırhlı araçlar, kameralar, mikrofonlar, şöhret, itibar… İçerde ise tam bir tutsaklık hissi vardır: Ölüm tehditleri, suikast girişimleri, hakaretler, baskılar, linçler, her an göz önünde olmanın verdiği o büyük ağırlık, bütün aileye paratoner vazifesi ve babaların tersine kendi iradeleri dışında yüklenmiş ağır misyonlar… Babalar kendi hayatlarını yaşar, oğullar altın kafeste kanatsız kuş gibidir. Yüreklerinde fırtınalar kopar, zihinlerinde yaralar açılır, ağırlıktan kemikler kırılır, kan kussalar, kızılcık şerbeti içtim demek zorunda kalırlar. Dimdik, sapasağlam, akıl sağlığını da muhafaza ederek ayakta ve dengede durmak zorundadırlar. Başka da seçenekleri yoktur.

Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın oğlu Bilal Erdoğan, Türkiye’de ve yurtdışında iyi bir eğitim aldı. Açıklamalarından, yaşantısından ve meşguliyetlerinden anlıyoruz ki, hayatını ilimle geçirmek istiyordu. Kartal İmam Hatip Lisesi’ni bitirdikten sonra, katsayı sorunu nedeniyle ABD’ye gitti, Indiana Üniversitesi’nde lisans, Harvard Üniversitesi’nde yüksek lisans yaptı. İtalya’da doktorasına devam ederken, işte o kudretli bir liderin oğlu olma gerçeğiyle daha yakından tanıştı. İtalya’ya kaçtığı iddia edildi. Okuduğu okulun duvarlarına “katil Erdoğan” yazıldı. Gezi isyanında ailenin bütün fertleriyle birlikte en alçakça şekilde hedef alındı. 17 Aralık’ta Fetullahçıların yaptığı darbe girişiminde tutuklamaya cüret ettiler. En adi, en ahlaksız, en soysuz hakaretlere maruz kaldı. Sabır taşı olsa çatlardı. Gencecik bir omuzun taşıyacağı yük değildi, hakkıyla taşımaya devam etti.

15 Temmuz gecesini ondan daha sıkıntılı yaşayan var mıdır? Şahsen bir kısmına da şahidim. Anne-babasından bir süre haber alamadı. İlk ve öncelikli hedeflerden biri olduğunu kendisi de biliyordu. O gece “Evden çık, güvenli bir yere geç” dediğimde, “Hiçbir yere gitmiyorum, kolaysa gelsin, buradan alsınlar” demişti. En küçük korku emaresi yoktu. Darbenin gerçekleşmesi durumunda akıbeti belliydi ama hepimizi cesaretlendirecek kadar cesur ve dirayetliydi.

Belki bugün profesör olacak, bir üniversitede hayatını ilme adamış şekilde talebe yetiştirecekti. Yolunu kendi çizemedi; üzerindeki ağırlığı atma imkânı yoktu. Yine de ilim yolundan, talebe yetiştirme arzusundan kopmadı. Dernekler, vakıflar üzerinden on binlerce gence dokundu.

Bilal Erdoğan son günlerde daha görünür oldu. “Siyasete mi giriyor?” sorularının henüz net bir cevabı yok. Açıkçası, böyle bir soruya “evet” ya da “hayır” deme lüksü de yok. Kader, talih ve tarih ona ne yükleyecek bilinmez. Bilinen şu ki, Bilal Erdoğan, kudretli bir liderin oğlu olmanın dezavantajları yanında, bütün o saldırılara göğüs germiş, direnmiş, sabretmiş, soğukkanlılığını, akıl sağlığını korumuş, ilimli, birikimli, olaylara merkezinde şahit olmakla tecrübeli, son derece mütevazı bir isim, yetişmiş bir isim. Belki yine olaylar iradesi dışında gelişecek, belki kader, talih ve tarih ona, istese de istemese de yine ağır yükler yükleyecek.

Diyarbakır’da, Rojin’in babasıyla olan diyaloğu üzerinden yine ağır ve haksız bir linçe maruz kalıyor Bilal Erdoğan. O, neler gördü! Hiç umursamayacaktır bu linç kampanyalarını. Ama bu sefer, belki ilk kez, “Brütüs’lerin” de sahnede olma ihtimali vardır.

İtalya’ya kaçtığı yönünde iddialar sorulduğunda “Sadece korkaklar kaçar” demişti; Bilal Erdoğan’ın korkmayacağı, kaçmayacağı defalarca test edildi. Öldürmeyen her darbe güçlendirir. Bu, genç ama her darbeden güçlenerek çıkmış delikanlının, artık kendi yolunu çizecek kudrete eriştiğine şüphe yok. Yolcu mu olacak, yol mu açacak, yaşarsak göreceğiz.