Kıyamet, 500 metre geride!

Mayalar hakikaten muzip bir milletmiş; asırlar önce yemi oltaya takmış, zamanın ummanına bırakmışlar. Aradan asırlar geçtikten sonra bugün, dünyanın ne kadar kıt akıllısı varsa zokayı yutmuş bir halde oltanın ucunda debeleniyor. Meseleye ilgi gösteren herkesin Maya takvimindeki kıyamet saatine inandığı kanaatinde değilim elbette. İnananlar başta Tom Cruise olmak üzere birkaç milyon saftirik tip sadece. Kalanı işin dalgasında, haylaz kedilerin yumaklarla oynadıkları gibi oynuyorlar bu meseleyle.

Milyonlarca insanın, ister inansın, ister inanmasın, böyle bir meseleyle günler, haftalar, aylar boyunca meşgul olduğu bir zamanda, daha neyin kıyameti kopacak, o da ayrı konu... İşi gücü, düşünecek meselesi, cevabını arayacak sorusu olmayan, tek derdi kendine eğlence aramak olan tuzu kuru zamane insanlığının gündelik magazin arayışı buralara kadar vardı sonunda. Tınmamak, ciddiye almamak, ilgilenmemek, prim vermemek için kendinizi istediğiniz kadar geri çekin; dünyanın her köşesinde milyonlarca insan uzay bilimcilerden din adamlarına kadar yakaladığı her türden bilir kişiye 21 Aralık tarihinde kıyametin gerçekten kopup kopmayacağını soruyor. NASA''dan Vatikan''a, Diyanet''ten Selçuk Belediyesi''ne kadar bir çok resmi kurum da bir tür kamusal mecburiyetle oluşan harareti serinletecek açıklamalar yayınlamak durumunda kalıyor. Böyle bir ortamda, Maya takviminin düşürdüğü kıyamet tarihine inanıp inanmamak, paniğe kapılıp kapılmamak, hediseyi ciddiye almak ya da geyiğini yapmak arasında sanıldığı kadar büyük fark da kalmıyor bana kalırsa. Bir meseleye ayrılan vakit ölçü kabul edilirse; bu hadiseyi ciddiye alanların durumunun, geyiğini yapma derdinde olanlara göre daha az saçma olduğu söylenebilir hatta.

Dünya abesle iştigalin o kadar yaygın hale geldiği bir gezegen oldu ki; ciddi bir meselesi olanın ağzını açmaya hevesi kalmadı neredeyse. Herkesin gülecek bir saçmalık, konuşacak bir mavra, çevirecek bir makara, merak edecek bir acayiplik peşinde olduğu bir yerde, elinizdeki ciddi meseleyi, derdi, endişeyi nereye koyacaksınız? "Bizde büyük sanatçı, düşünür, ilim adamı yetişmiyor" diye yaygın bir hayıflanma klişesi var ya hani, sormak lazım, yetişmiş olsa kim, nasıl farkedecekti o büyük sanatçıyı, düşünürü, ilim adamını? Geyikten vakit mi var?

Öbür tarafta, "Hayatını neyle geçirdin, nelerle meşgul oldun?" diye sual edilirse, apışıp kalacak bu devrin insanı. Toplumun bir parçası olduğumuz her yerde, isteyelim istemeyelim bu gaflet seline bir yerinden kapılıyoruz hepimiz. Bu akıl boşalmasından, bu idrak çözülmesinden, bu kalp kirlenmesinden tek başına kurtulma şansımız yok. Ne yapacaksak, bu ağır uykudan hep birlikte uyanarak yapacağız. Aksi halde; ayağımızın ucuna kadar gelen medya dolambaçlarına düşmekten, magazin dolmuşlarına binmekten, beş para etmez mevzulara ömür harcamaktan geri alamayacağız insanlığımızı.

Kum saati hızla akıyor oysa.

Kendini, zamanını, ömrünü bozuk para gibi harcıyor insan... Sahte kıyametlerle eğleşip, an be an yaklaşmakta olan kendi kıyametine gözlerini sımsıkı kapıyor.

Kıyamet arayan varsa, alsın işte kıyamet!