İzzet psikolojisi yahut bu çocuklar yapacak ne yapacaksa

Dün, epeydir kampüsünü görmeyi de murat ettiğim Medipol Üniversitesi’nin bir toplantısına katıldım. Üniversite sınavında ilk 100’e giren öğrencilerin 27’sinin bu üniversiteyi tercih etmesiyle ilgili bir tanıtım toplantısıydı.

Altında tanıdığım en hakiki iletişimci olan Necip Fazıl Ergüt’ün imzası olunca güzel düşünülmüş, güzel planlanmış, güzel organize edilmiş bir etkinlik oldu benim açımdan. Rektör hocanın kısa ve güzel konuşmasından sonra sahne bu 27 öğrencinin oldu ve onları tanıdık. Söyleşi tadında hikayelerini, çalışma metotlarını ve hayallerini öğrenme fırsatı yakaladık.

27 çocuğun çoğu Anadolu’dan gelmişti. Elimde henüz bunu destekleyen bir veri yok ama ben bu durumun “fırsat eşitliği”nden bir fazlası olduğunu da düşündüm toplantı boyunca. Zannediyorum büyükşehirlerin kaosuna karşın, Anadolu şehirlerinin halen büyük oranda korumayı başardığı sakinliği üniversiteye hazırlanan çocukların odaklanmasına daha çok imkân sağlıyor. Hep söylüyorum. Dijital hayatın barındırdığı tüm rezilliklerin yanı sıra sağladığı o devasa “erişim demokratikleşmesi” büyükşehirleri giderek daha dezavantajlı ve daha yaşanamaz hale getiriyor. Bu erişim demokrasisini “fiziki düzlem”de de başarmış şehirlerse cazibe merkezi haline geliyor. İstanbul’da her şeyle yakından cebelleşmektense Kocaeli’nde ya da Sakarya’da, Eskişehir’de her şeye uzaktan erişmek çok daha mantıklı mesela. Ama bu başka bir yazının meselesi. O yüzden şimdilik bu burada bir dursun.

Toplantıda gördüğüm diğer bir mesele şu. Doğal bir potansiyeli olan çocuklar ezberlenmiş yöntemlerle, eğitimcilerin genel doğrularıyla değil kendi özel yollarıyla ilerliyorlar. Çocukların her biri önce kendilerini tanımışlar da sonra kendi çalışma yöntemlerini bulmuşlar gibi duruyordu. Anlattıklarından çıkardığım sonuç bu oldu. Zannediyorum bizim sahih anlamda başarı dediğimiz şey en temelde “yöntemsiz şekilde çok çalışmak”la değil bireyin kendi fıtratına uyumlanarak çalışmasıyla geliyor. Esasen kulun dünyadaki asli vazifelerinden birinin de “fıtratına uyumlanmak” olduğunu söyleyebiliriz. Ancak bu da bir başka yazının konusu. O yüzden şimdilik bu da burada bir dursun.

Tabii ki toplantıda karşılaştığımız Adem Metan da kaçırmamış. “Ben bunu yazarım” dediğim bir meseleyi hemen tweet atmış. Çocuklardan biri, Türkiye 13.’sü olan Ömer Faruk Uğurlu “Ailem bugün burada değil çünkü tarlada fındık toplamaları gerekiyordu, hepinize çok selamları var” deyiverdi. Son derece organik bir andı. Allah izin verirse doktor çıkacak Uğurlu ve eminim ki Ordu’da fındık zamanı kıyamet gibi işi olsa gidip o fındığı toplayacak. Bir yanı hep “toprağa bağlı” olacak. Anadolu’nun eşsiz kimyası bu ama tabii ki bu da bir başka yazının konusu. O yüzden bu dahi burada bir dursun.

Ve toplantının “pik” yaptığı o ana geleyim. Çocuklarımızdan biri, Ahmet Hamza Gümüşefe, özgüven kavramına son derece şaşırtıcı ve sahici bir açılım getirdi ve “Ben sınava izzet psikolojisi ile hazırlandım” dedi kendisi de psikoloji hocası olan sunucunun şaşkın bakışları arasında. Psikoloji bilimini LGBT savunusuna, her türlü sapkınlığın aklanmasına hasreden modern akla karşı “izzet psikolojisi” kavramını ortaya atan ve “üzerimizdeki yapamazsın baskısını atmaya mecburuz” diyen Ahmet Hamza kardeşimi alnından öpüyorum.

Bitirmeden bir iki not daha. Medipol Üniversitesi’nin her yıl sadece 10 talebe aldığı Uluslararası Tıp Fakültesi ve Türkiye’nin en iyi öğrencilerini aldığı tıp fakültesinin başarısı zaten malum. Sadece “olağanüstü” diye adlandırılabilir bu bölümler. Ama beni asıl heyecanlandıran şey “akıp gideni, olan biteni yakalamak” için kurulan yapay zekâ bölümleri oldu. İşletme ve yapay zekâ, felsefe ve yapay zekâ, yapay zekâ mühendisliği, tarih ve yapay zekâ bölümleri “olanı tespit ve tashih” ile değil “olana olurken müdahil olma” ile uğraşmaları bakımından çok kıymet verdiğim bir geliştirme segmenti oldu.

Ve tabii mutlu bir tesadüf. Türkiye’nin en iyi zekâlarından ve birikimlerinden biri olan Muhittin Macit Hoca Medipol Üniversitesi’nde sadece akademik hayatına değil yayıncılık hayatına da devam edecek imiş. Medipol Üniversitesi Yayınları’yla yapmak istediği bazı şeyleri anlattı hoca. Hayata geçtiklerinde rahatlıkla diyeceğiz ki: “Bir üniversite, yayıncılık hayatına tam da böyle katkı sunmalı.”

Son söz: İzzet psikolojisi kavramını öneren genç, fişek gibi çocuklarımız var. Şükür ki umut var.