Kızın adı Rachel

Işık sandım ben. Değilmiş. “Öldürmeyeceksin” dediler. “Kimi?” diye sormadan inandım. Yalanmış.

Işık karanlıktan ayrılsın diye öldüm ben. Zulüm dursun, ışık ayrılsın karanlıktan diye.

Adı özgürlükler ülkesi ülkemin. Tabii inanırsanız bu berbat masala.

Ama inanmayın ve kulak verin öfkeli bir adama:

“Okyanusun sahibi kim

Uçakların sahibi kim

Alışveriş merkezlerinin sahibi kim

Televizyonun sahibi kim

Radyonun sahibi kim

Sahip olunabileceğinden haberdar bile olmadığın şeylerin sahibi kim

Gerçek sahip olduklarını düşünenlerin efendileri kim

Varoşlar kimin

Kim emiyor şehirlerin kanını

Kim koyuyor kanunları

Bush’u kim başkan yaptı

Kim inanıyor konfederasyon bayrağının dalgalanması gerekliliğine

Kim bahsediyor demokrasiden ve kim yalan konuşuyor

Yeni Ahit’teki canavar kimdir

Kimdir 666

Kim bilir kim fermanını verdi

İsa’nın çarmıha gerilmesinin”

Burada durdum ben. Bu evin önünde.

Burada durdum ben. Bir buldozerin karşısında.

Burada durdum ben. Tarihin doğru tarafında.

Özgürlükler ülkesi ülkemin adı. Tabii inanırsanız bu berbat masala.

Burada durdum ben. Gazze’de. Tarihin sıfır noktasında.

Burada durdum ben. Eczacı Samir’in evinin tam önünde.

Burada. Işık olsun diye. Ve ışık yensin diye karanlığı.

Adım Rachel. Rachel Corrie. Gazeteler “bir Amerikalı aktivist, İsrail askerlerinin yıkmak istediği bir evin önünde, buldozerler tarafından ezilerek öldürüldü” diye verdiler hakkımdaki haberi.

Bense şöyle dedim: “Zulüm bizdense ben bizden değilim.”

Ve şöyle: Işık gelecek ve karanlığı yenecek.

Perde sahte. Ve sahte dekor. Dünya sahte. Ve sahte insanlar.

Ama elimde megafonla ölmemin de bir anlamı var.