Yüzde üç alırlar

Özgür Bey şöyle buyurdu: “Butlan kararını okuyunca görüyorsunuz ki korkunç bir iş birliği var. Yokuz dersek, yüzde üçün altında oy alır bunlar.”

Hani yırtmıştı?

Ne zaman okudu? Yırtmadan önce mi, yırttıktan sonra parçaları birleştirerek mi?

Orasını geçelim de…

“Bunlar” demesine bakalım.

Dışlayıcı, küçümseyici bir ifade.

Dün Kemal Bey’in arkasından gözyaşı dökenlerin, bugün böyle ‘bunlar’lı konuşması, siyasetin cilvesi deyip geçiştirilir cinsten değil.

*

Haydi burasını da geçelim ve en temel hukuk ilkelerinden birini hatırlatalım. “Müddei iddiasını ispatla mükelleftir.”

Ne demek? “İddia sahibi, iddiasını kanıtlamakla yükümlüdür” anlamında. Aksi hâlde herkes, istediği kişiye dair kafasına göre, ‘özgürce’ iddiada bulunabilir. Hukuk, toplum düzeni için, kimseye öyle bir alan tanımaz.

O hâlde “yüzde üç alırlar” iddiası için bu ispat gerekmez mi?

Bir deneyelim bakalım. Yokuz deyip kenara çekilsinler ve kalanların yüzde kaç alacaklarını hep beraber görelim. Uyar mı?

Hangi ölçüyle bakarsak bakalım, her gelen, bir önceki liderin yarı kapasitesinde.

100, Mustafa Kemal Atatürk

50, İsmet İnönü

25, Bülent Ecevit

12,5 Deniz Baykal

6,25 Kemal Kılıçdaroğlu

3,12 Özgür Özel

(Geçici ve kısa sürelerle genel başkanlık yapan Hikmet Çetin ile Altan Öymen’in bu kategorinin dışında tutulduğu belli, unutulmadı.)

*

CHP’lilere bu tablo ağır gelebilir.

İster kabul etsinler ister etmesinler. Netice değişmiyor.

Tek tek ele alalım. İnönü ile Atatürk’ün puanını değiştirebilir misiniz?

Baykal, Ecevit’ten iyiydi diyebilir misiniz?

Kemal Bey, Baykal’dan üstündür iddiasında bulunabilir misiniz?

Özgür Bey öncekilerin hepsinden yüksek puanı hak ediyor diye düşünebilir misiniz?

Hiçbirinin cevabı evet olamıyor görüldüğü üzere.

Bir tek Ecevit’in puanı yüksek tutulabilir ama bu istisna, tablonun genel durumu değiştirmez.

Son sıradakinin puanı Pi sayısından bile az.

Bu durumu en derinden hisseden kimlerdir derseniz, oy verenler diye cevap gelir.

Acı bir tablo ve niçin iktidara gelinemediğinin en net izahı.

Yargı kararıyla CHP’nin başına Kemal Bey değil de sanki Melih Gökçek gelmiş gibi değerlendirme yapan, mahkeme kararını sindiremeyen kesim de birkaç teselli cümlesini hak ediyor:

Olanda hayır vardır. Fazla takılmayın. Kemal Bey de yabancı değil. Hatırlatalım, önceki genel başkandır neticede.

İkinci parti kurulduğu epeydir konuşuluyor.

Tavsiyemizdir: İkinciyi geçerek, üçüncüyü de şimdiden kursalar iyi olur.

Nasıl olsa orada da niza çıkacaktır. (Anlaşmazlık, çekişme, kavga veya ihtilaf. Söz konusu CHP olunca, hepsi birden diyelim.)

38. Kurultay’da delegelerin iradeleri menfaat karşılığında zedelendi.

Menfaat türü muhtelif. Para, makam, iş, ev, pavyon, hediye

Para da tek cins değil. Kimine dolar verilmiş, kimine avro, kimine Türk Lirası.

Bastırdılar parayı, Kemal Bey’e oy verecek delegelerin oylarını değiştirdiler.

Bıldır yenen hurmaların bu yıl tırmalayacağı baştan belliydi.

Bekleniyordu. O kadar bekleniyordu ki bazılarının korkulu rüyası hâline gelmişti. Pavyonlu rüşvetli kurultayın gideceği yer daha fazla olamazdı. Bugüne ulaştığına şükretsinler.

*

İstediğin kadar etlen butlan, yargının kararı mutlak butlan.

O kurultay yok hükmünde olduğuna göre, tekrar edilecek.

Böylece istisnai bir durumla karşılaşacağız. İkinci 38. Kurultay yapılacak.

Partide köklü değişiklikler yapmaya hazırlanan Kemal Bey’in “kılıcını çektiği” yorumları yapılıyor.

Adamın soyadı Kılıçdaroğlu. Çakı mı çekecekti?