Yâ Vedûd Sultan

Haliç Köprüsü’nün dibindeyim, Ayvansaray önündeyim.

Aslında Yâvedûd (Şeyh Abdülvedûd) Türbesi’ndeyim.

Burada bir türbenin olduğu, etrafının mezarlarla kaplı bulunduğu pek anlaşılmıyor. Koca köprünün ezici kütlesi her şeyi karartmış. Mezarlığı çalılar, fundalar basmış, öyle ki yılan geçmez olmuş.

Buhara’dan gelip İstanbul’un fethine katılan erenlerden biri Yâvedûd hazretleri. Buraya bir mescit ve zaviye yaptırmış, vefat edince Fatih’in emri ile zaviyesi yakınına defnedilmiş.

Ayvansaray önünde Yâ Vedûd Camii.

Kapısı kilitli, camları ve pancurları olmayan, çamur ve tozdan görülmeyen bir türbe.

Tam karşısında Yâvedûd Camii. Etrafından kopmuş, yapayalnız. Kapısı bile kilitli. Tarihi eser diye orada sipsivri kalıvermiş. Acaba cemaatı da onu terk etmiş mi? Bu merak ile aranıyorum, birilerini bulup soracağım lakin nerede?

Dalan’ın Haliç Projesi uyarınca yeşillenen, lalelere, çiçeklere boğulan sahilde bir bahçıvan çalışıyor. Esmer, kavruk biri. Yaklaşıp soruyorum. Zaralı’ymış. Sivas’ın Zara’sından. Caminin ismini bilmiyor. Ancak namaz vakitleri açıldığını söylüyor. İmam Eyüp’te oturuyormuş. Zaralı hemşehrime Yâvedûd Türbesi’ni gösteriyorum. Orası diyor, ulu bir zatın mezarı. Bu köprü yapılırken bir iki yıkmaya kalkmışlar ama dozer işlememiş.

Kendisine dozer işlememiş olan Yâvedûd Sultan oracıkta nisyana terk edilmiş duruyor. Karşısında parklar, beri yanında surlar, üst yamacından yollar ve köprüler inşa edilirken neden bir elin kendisine uzanmadığını merak edip duruyor.

Bir şehrin imarına çalışırken o şehri bize emanet edenlere biraz olsun saygı göstermemiz gerekmez mi?

Ayvansaray sur dipleri sahabe kabirleri ile dolu. Bunlardan Halid b. Zeyd’in gaza yoldaşı Muhammed Ensarî’nin sembolik türbesi yolun sağında kalıyor. II. Mahmud yapısı bir türbe içinde yatıyor. Türbe kapısında kitabesi duruyor. Burada da bir imtihan var işte. Surların inşaatı bakalım buraya bir nebze el atabilecek mi? Yoksa bu türbeyi kendi perişanlığına terk edip geçecek mi?