Fenerbahçeli Sow’u hangi ‘hocaefendi’ yetiştirdi?
04:00, 08/04/2015, Çarşamba • Yeni Şafak Haber Merkezi
Ertem Eğilmez'in “Canım Kardeşim” filmindeki Kahraman (Kral) gibi bakıyordu Mehmet Selim Kiraz'ın çocuğu!
Öyle mahzun öyle yakıcı öyle içler parçalayıcı ki gözlerine daha fazla bakmaya cesaret edemedim.
Bizim gözlerine bile bakmaya cesaret edemediğimiz bu çocuğa, babasının son halini (ağzı bantlı, şakağında bitişik terörist namlusu) gösterdi Aydın Doğan'ın gazeteleri.
Utanmadan sıkılmadan, hayasızca…
Sormak isterim Aydın Doğan'ın adamlarına: Sizi bir ana doğurmadı mı, sizin hiç çoluk çocuğunuz yok mu, ve siz hiç çocuk olmadınız mı?
Nasıl adamlarsınız siz, hâlâ utanmadan lagaluga ediyor, kırk dereden su getiriyorsunuz.
Adliyede savcı katletmenin herhangi bir gerekçesi veya mazereti veya tevili, hülasa, “ama”sı olmaz. Tıpkı “IŞİD” terörünün olamayacağı gibi.
Siz nasıl insanlarsınız ki hâlâ “ama”lar üretebiliyorsunuz?
Kimden neden nasıl ne şekilde gelirse gelsin terör terördür. Şiddetin de terörün de bahanesi, gerekçesi, hafifletici nedeni olamaz.
Fenerbahçe otobüsüne yapılan menfur saldırı karşısında, “ama onlar da şike yapmışlardı” veya “futbolda adalet sağlanmazsa işte böyle olur” demekle, Savcı Mehmet Selim Kiraz'ın katledilmesi karşısında, “ama Berkin Elvan'ın failleri de bulunmadı” demek arasında sonuç itibariyle hiçbir fark yoktur.
Çok şükür, aklı başında hiç kimse Fenerbahçe otobüsüne yapılan saldırı karşısında mahut saçmalıklara yer vermedi.
Gelgelelim, Aydın Doğan'ın mebzul miktarda adamı, Mehmet Selim Kiraz savcımızın katledilmesi karşısında böyle hayasızca “gerekçeler” üretebildi.
O kadar ki, bu adamların kirlettiği havadan beslenen kimi artist eskileri, Türkiye Cumhuriyeti'nin savcısının adliyede katletmesine, “terördür diyemem” diyebildi.
Fenerbahçe otobüsüne yapılan silahlı saldırıya, “saldırıdır diyemem” demekle ne farkı var bunun, söyleyin.
Şiddetin başladığı yerde meşruiyet bitmiş demektir.
Bir Trabzonsporlu olarak bu köşecikten haykırıyorum: Fenerbahçe'nin kılına zarar verebilecek herhangi bir şiddetin uygulandığı her yerde Fenerbahçeliyim.
O kurşun hepimize sıkılmıştır!
Fenerbahçe'nin failler adalete teslim edilene değin maçlara çıkmama kararının sonuna kadar arkasında olmak da hepimizin boynunun borcudur.
Fenerbahçeli futbolcular ölümden döndüler.
Vurulduğu halde büyük bir kahramanlıkla otobüsü durdurmayı başaran şoför o yörenin insanı. Bu aşağılık saldırı yöreye mal edilemez…
En güzelini Fenerbahçeli siyahi futbolcu Musa Sow söyledi: “Allah korkusu olan hiç kimse böyle bir olayı yapmaz. İki gol atmıştım ve şakalaşarak dönüyorduk. Silah sesiyle korkunç bir gece yaşamaya başladık. Bazı arkadaşlarımız korkudan hareketsiz kaldı. Olayın Türkiye gibi Müslüman bir ülkeyi küçük düşürmek için yapıldığını düşünüyorum…” (Dakar FM)
Bir millete (Millet-i İbrahim'e) ait olma bilinci budur.
Ve, Kur'an öğrencisi olmak budur.
Musa Sow bana Osmanlı'ya sadık kalan Eşref Bey'in emir eri Zenci Musa'yı hatırlattı.
İşgal kuvvetleri komutanı General Harrington, Galata gümrüğünü gezdiği sırada hamallık yaparken rastladığı (1. Cihan Harbi döneminde Yemen'e altın teslim etme kahramanlığını çok iyi bildiği) Zenci Musa'ya, “Bizimle çalışırsan seni altına boğarım” teklifini yapınca şu cevabı alır: “Her teklif herkese yapılmaz… Benim bir devletim var, Devlet-i Osmani; bir bayrağım var, ay-yıldızlı bayrak; bir kumandanım var, Eşref Bey. Bu iş daha bitmedi, sizinle mücadelemiz devam edecek...”
Fenerbahçeli futbolcu Senegalli Musa Sow da, Müslüman bir ülkeyi arkalamak duyarlığıyla söz konusu açıklamayı yaparken, “paralel yapıya” mensup Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı kimi “mübarekler” dünyanın dört bir yanında, Türkiye aleyhine matine suare kara propaganda yapıyorlar.
Hem de, “Bir Türk nasıl oluyor da ülkesinin aleyhine bu kadar çalışır” şeklinde Amerika'daki Ermeni diasporasını taaccüp ettirecek kadar…
Musa Sow'lar Zenci Musa'lar nerde bu “mübarekler” nerde?!
Öyle mahzun öyle yakıcı öyle içler parçalayıcı ki gözlerine daha fazla bakmaya cesaret edemedim.
Bizim gözlerine bile bakmaya cesaret edemediğimiz bu çocuğa, babasının son halini (ağzı bantlı, şakağında bitişik terörist namlusu) gösterdi Aydın Doğan'ın gazeteleri.
Utanmadan sıkılmadan, hayasızca…
Sormak isterim Aydın Doğan'ın adamlarına: Sizi bir ana doğurmadı mı, sizin hiç çoluk çocuğunuz yok mu, ve siz hiç çocuk olmadınız mı?
Nasıl adamlarsınız siz, hâlâ utanmadan lagaluga ediyor, kırk dereden su getiriyorsunuz.
Adliyede savcı katletmenin herhangi bir gerekçesi veya mazereti veya tevili, hülasa, “ama”sı olmaz. Tıpkı “IŞİD” terörünün olamayacağı gibi.
Siz nasıl insanlarsınız ki hâlâ “ama”lar üretebiliyorsunuz?
Kimden neden nasıl ne şekilde gelirse gelsin terör terördür. Şiddetin de terörün de bahanesi, gerekçesi, hafifletici nedeni olamaz.
Fenerbahçe otobüsüne yapılan menfur saldırı karşısında, “ama onlar da şike yapmışlardı” veya “futbolda adalet sağlanmazsa işte böyle olur” demekle, Savcı Mehmet Selim Kiraz'ın katledilmesi karşısında, “ama Berkin Elvan'ın failleri de bulunmadı” demek arasında sonuç itibariyle hiçbir fark yoktur.
Çok şükür, aklı başında hiç kimse Fenerbahçe otobüsüne yapılan saldırı karşısında mahut saçmalıklara yer vermedi.
Gelgelelim, Aydın Doğan'ın mebzul miktarda adamı, Mehmet Selim Kiraz savcımızın katledilmesi karşısında böyle hayasızca “gerekçeler” üretebildi.
O kadar ki, bu adamların kirlettiği havadan beslenen kimi artist eskileri, Türkiye Cumhuriyeti'nin savcısının adliyede katletmesine, “terördür diyemem” diyebildi.
Fenerbahçe otobüsüne yapılan silahlı saldırıya, “saldırıdır diyemem” demekle ne farkı var bunun, söyleyin.
Şiddetin başladığı yerde meşruiyet bitmiş demektir.
Bir Trabzonsporlu olarak bu köşecikten haykırıyorum: Fenerbahçe'nin kılına zarar verebilecek herhangi bir şiddetin uygulandığı her yerde Fenerbahçeliyim.
O kurşun hepimize sıkılmıştır!
Fenerbahçe'nin failler adalete teslim edilene değin maçlara çıkmama kararının sonuna kadar arkasında olmak da hepimizin boynunun borcudur.
Fenerbahçeli futbolcular ölümden döndüler.
Vurulduğu halde büyük bir kahramanlıkla otobüsü durdurmayı başaran şoför o yörenin insanı. Bu aşağılık saldırı yöreye mal edilemez…
En güzelini Fenerbahçeli siyahi futbolcu Musa Sow söyledi: “Allah korkusu olan hiç kimse böyle bir olayı yapmaz. İki gol atmıştım ve şakalaşarak dönüyorduk. Silah sesiyle korkunç bir gece yaşamaya başladık. Bazı arkadaşlarımız korkudan hareketsiz kaldı. Olayın Türkiye gibi Müslüman bir ülkeyi küçük düşürmek için yapıldığını düşünüyorum…” (Dakar FM)
Bir millete (Millet-i İbrahim'e) ait olma bilinci budur.
Ve, Kur'an öğrencisi olmak budur.
Musa Sow bana Osmanlı'ya sadık kalan Eşref Bey'in emir eri Zenci Musa'yı hatırlattı.
İşgal kuvvetleri komutanı General Harrington, Galata gümrüğünü gezdiği sırada hamallık yaparken rastladığı (1. Cihan Harbi döneminde Yemen'e altın teslim etme kahramanlığını çok iyi bildiği) Zenci Musa'ya, “Bizimle çalışırsan seni altına boğarım” teklifini yapınca şu cevabı alır: “Her teklif herkese yapılmaz… Benim bir devletim var, Devlet-i Osmani; bir bayrağım var, ay-yıldızlı bayrak; bir kumandanım var, Eşref Bey. Bu iş daha bitmedi, sizinle mücadelemiz devam edecek...”
Fenerbahçeli futbolcu Senegalli Musa Sow da, Müslüman bir ülkeyi arkalamak duyarlığıyla söz konusu açıklamayı yaparken, “paralel yapıya” mensup Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı kimi “mübarekler” dünyanın dört bir yanında, Türkiye aleyhine matine suare kara propaganda yapıyorlar.
Hem de, “Bir Türk nasıl oluyor da ülkesinin aleyhine bu kadar çalışır” şeklinde Amerika'daki Ermeni diasporasını taaccüp ettirecek kadar…
Musa Sow'lar Zenci Musa'lar nerde bu “mübarekler” nerde?!