Sıradanlaşan şeyler

Rusya’nın ücra bir köyünde, rayların vidalarını sökerken yakalanan bir köylü sorgu odasındaydı.

Müfettiş: "Binlerce insanın canına kastettiğinin farkında mısın? Neden söküyorsun o vidaları?"

Müfettiş: "Delilik bu! Muhtar görmüyor mu bunu?"

Köylü: "Görmez olur mu? Karakolun ve kendi evinin kilitlerini bile bu vidalardan yaptırdı. Bedava sonuçta..."

Müfettiş: "Peki ya maaşınızı artırsak? Vazgeçer misiniz bu hırsızlıktan?"

Tam o sırada ray kenarında elinde iki tane vida tutan küçük bir çocuk gördü. Çocuk gülümseyerek el sallıyordu. Müfettiş dehşetle bağırdı: "Treni durdurun!" Ama çok geçti. Kulakları sağır eden o metal çatırtısı duyuldu.

O sadece büyüklerinden gördüğünü yapmıştı; ama yan yana iki vidayı birden sökmüştü.

Tren devrildi.

**

Rusya'nın ücra bir köyünde, tren yolu hattındaki rayların somunlarını ve vidalarını sökerken suçüstü yakalanan yaşlı bir köylü sorgu yargıcının karşısına çıkarılır.

Yargıç öfkeyle, binlerce insanın canına kastetmeye ve trenleri raydan çıkarmaya çalıştığı için köylüyü suçlar.

Köylü, son derece saf, rahat ve pişkin bir tavırla sadece bir vidayı söktüğünü, bunu da oltasında ağırlık yapmak için kullandığını söyler.

"Kimseye zarar vermem, bütün köy yapar bunu, bir vidayı söker birini bırakırız, tren devrilmez," diyerek durumu basitleştirmeye çalışır.

Yargıç, köyde başka kimsenin bunu fark edip etmediğini sorar.

Köylü acı bir gerçekliği yüzüne vurur; muhtar da dahil olmak üzere köydeki herkesin bu vidaları çaldığını, hatta karakolun kapısının ve muhtarın kendi evinin kilitlerinin bile bu ray vidalarından yapıldığını anlatır.

Yargıç ne kadar anlatırsa anlatsın köylü yaptığı şeyin yanlışlığını ya da büyüklüğünü kavrayamaz.

**

Doğrular da yanlışlar da küçük adımlarla ve küçük yaşlarda başlar.

Doğrular da yanlışlar da yapıldıkça sıradanlaşır.

Gün içindeki ilişkilerimizde küçük gibi duran, gözükmeyen bütün sıradanlaştırdıklarımızı sık sık gözden geçirmek lazım.

Aşağı mı iniyoruz yukarı mı çıkıyoruz